Nikah memurunun ''hastalıkta ve sağlıkta, iyi günde ve kötü günde Melih Erdinç'i kocanız olarak kabul ediyor musunuz?'' sorusuyla, rüya olmasını dilediğim bu gerçeğin tokatını yüzüme sertçe yemiştim.,. Artık ne bir güvencem kalmıştı, nede bir umudum.,. Biraz sonra ağzımdan istemesem de o kelime çıkacak ve ben yanımda oturan bu yabancının karısı olacaktım.,. Şu 2.5 aydır yaşadıklarım benim için tarifi olmayacak kadar zordu.,. İki dedenin uygun görmesiyle olacak iş miydi bu? ----------- Bu güne kadar yazılmış tüm "zoraki evlilik" hikayelerini unutun....Beklentilerinizi bir kenara atın ve okumaya başlayın... Düşünün bir düzeniniz var çok sevdiğiniz ailenizle yaşıyorsunuz, sonra çok evvelden verilmiş bir sözle sizin hayatınıza yön vermeye çalışıyorlar.. Ve başarıyorlarda.. Artık tanımadığınız bir yabancının karısı oluyorsunuz... Ailenize olan öfkeniz hiç bitmiyor.. Sonra her ağladığınızda, hastalandığınızda o yabancı başucunuzda oluyor.. Size dost oluyor arkadaş oluyor, kimi zaman baba oluyor aile oluyor size.. Sonra ona alışmaya başlıyorsunuz, birlikte güzel vakitler geçiriyorsunuz.. Tam da hayatınızın düzene girdiğini düşünürken bu sefer başka bir şeyle yıkılıyorsunuz! Siz olsaydınız ne yapardınız? Bırakıp kaçar mıydınız yoksa yanında kalıp yaralarını sarmasına izin mi verirdiniz??

Her şey Afra'nın yeni okula gitmesiyle başlar. Bu gittiği okulda Aras ve çetesi ile tanışır. Ve bu çete'nin kötü şakalarına uğrayacak yeni kişidir. Bakalım Aras ve Afra'nın nefreti ne zaman aşka dönüşecek? Aşk kimleri değiştirecek? *Peki ya aşk her şeyi affeder mi?* (Çok yazım yanlışları ve klişelerden ibarettir. Çocukken yazılmış bir kitaptır)

''Birlikte belanın içine batabileceğimiz kadar battık. Ve şimdi, seni bırakmayacağım... Benimle misin?'' --- Zeynep, kendini yeni okuluna başladığı ilk gün bir felaketin ortasında buldu. Okulu, salgın bir hastalık nedeniyle karantina altına alındı. Karantinanın akşamında ise kendini okulun karanlık koridorlarında bir kız öğrencinin cesedinin başında buldu. Üstelik yalnız değil, onlar da yanında... Mahşerin üç atlısı. Bu, sadece bedenleri değil ruhları da karantinaya alınan dört kişinin hikayesi. Bu onların özgürlüklerine ulaşmak için yaşadıkları esaretin hikayesi. Bu, birbirlerinin her şeyi haline gelen, birbirlerine gökyüzündeki son yıldız yanıp kül oluncaya kadar birlikte olacaklarına söz veren dört arkadaşın hikayesi. Bu mahşerin dört atlısının hikayesi. Şimdi, bizimle misiniz? "Bizim bedenlerimizi karantinaya almadılar. Ruhlarımızı karantinaya aldılar. Bizim ruhlarımız tanıştığımızdan beri karantina altında. Ne çıkabiliyoruz bu karantinadan, ne de birbirimizden ayrılabiliyoruz. Ruhlarımızı birlikte bir karantina altına aldılar, ve bizim bundan sonraki tek savaşımız bu karantinadan kurtulmak. Kurtulduğumuzda bile birlikte olacağız, ama özgür olacağız. Savaş bitti, ve biz sağ kaldık. Savaş bitti, ve biz hala ayaktayız."

"Ben böyle olacağını tahmin etmemiştim." Dedim aynadaki yansımamla konuşurken. Saçlarım dağılmış, gözlerimse susuzluktan kıpkırmızı olmuş bir haldeydi. Canavara benziyordum kabul ama hala daha ona sarılamayışımın onu bulamayışımın burukluğu vardı içimde, elimden bir şeyin gelmemesi beni bitiriyordu günden güne. Biri geldi, onu elimden aldı ve gitti hemde çok uzaklara. *** "Buradan kurtulamayacağız değil mi?" Dedim fakat Koray'dan cevap gelmemişti. Ölüyorduk, dayanacak gücümüz kalmamıştı ama yine de bir umutla bekliyorduk eninde sonunda çıkacaktık buradan.