Για να κερδίσεις ένα χρηματικό ποσό και να μπορείς να στηρίξεις στην οικογένεια σου με αυτό θα έκανες τα πάντα. Θα επιανες δουλειά για κάτι ψίχουλα. Ακόμα και στο σπίτι του χειρότερου παιδιού που ξες πως θα σου κάνει την ζωή κόλαση. Η Ειπριλ πιάνει δουλειά ως οικονόμος στο σπίτι ενός συμμαθητής της για να βοηθήσει την οικογένειά της . Μετά τον θάνατο του πατέρα της αναγκάστηκε να κάνει τα πάντα για προσέχει την οικογένειά της και να τν βοηθήσει . Μέσα στο σπίτι όμως στο οποιο θα δουλέψει θα μάθει αλήθειες για το παρελθόν που θα αλλάξουν τα πάντα

Το βιβλίο αυτο μιλάει για την απίστευτη περιπέτεια που έζησε η 11χρόνη Κριστιν,απο τη Γαλλία,σε μια εποχή που ο ρατσισμός είχε το πάνω χέρι,σε μια εποχή που οι άνθρωποι διέφεραν μεταξύ τους,σε μια εποχή που ολα ήταν διαφορετικά σε σχεςη με το σήμερα.Την εποχή του Αδόλφου Χιτλερ. Άραγε πως ειναι να μην πηγαίνεις σχολειο επειδή εισαι Εβραίος; Πως ειναι να μην έχεις φίλους επειδή εισαι Εβραίος; Πως ειναι ξαφνικά να σου απαγορεύουν τα πάντα μόνο και μόνο επειδή εισαι Εβραίος; Πως ειναι να αναγκάζεσαι να φύγεις απο το σπίτι σου,για έναν άγνωστο προορισμό,επειδή εισαι Εβραίος; Και στο κάτω-κάτω τι σημαινει να εισαι Εβραίος;

Γεια σας το όνομα μου είναι Άρια από το Αριάδνη είμαι 16 χρονών και τώρα θα πάω Δευτέρα Λυκείου έχω μια την Λυδία 11 χρονών και πάει Πέμπτη Δημοτικού. Και δύο μένουμε τα τελευταία 11 χρόνια σε μια κόλαση η αλλιώς ορφανοτροφείο. Όταν ήμουν 5 χρονών εμένα και με τους δύο γονείς μου αλλά η μαμά μου όταν γέννησε την Λυδία πέθανε στην γέννα μετά από 2-3 μήνες ο πατέρας μου μας άφησε στο ορφανοτροφείο λέγοντας ένα συγνώμη το κάνω για το καλό σας και ότι κάποια στιγμή θα επιστρέψω για να σας πάρω πίσω. Έχω 3 κολλητές την Εμμανουέλα η Μάνου, την Κατερίνα η κατ και την Βάσω είναι και αυτές στην ηλικία μου και στο ίδιο τμήμα. Δεν είμαι μαθήτρια του 20 μπορείς να με χαρακτηρίσεις μέτρια μισό το σχολείο όπως όλη σας και δέχομαι bullying από τις πουτανες του σχολείου. Γειά σας τον όνομα μου είναι Άρης είμαι 18 χρονών έχω μείνει στην Δευτέρα Λυκείου και φέτος την ξανά κάνω έφυγα από το σπίτι σε ηλικία 15 επειδή οι γονείς μου έμαθαν ότι είμαι σε μια από τις πρώτες καλύτερες συμμορίες της Ελλάδας έχω 3 κολλητούς τον Άλεξ τον Τόνυ και τον Σήφη όπου είναι και αυτή στην ίδια συμμορία με εμένα επίσης και αυτούς τους έδιωξα

«Δεν προκαλεί τον θάνατο ,αλλά σταδιακά νιώθεις πως πεθαίνεις» Ο ήχος της λεπτής φωνής της ηχεί στα αυτια μου ,την νιώθω να με αγγίζει ξανά σαν την πρώτη φορά.Το πανέμορφο πρόσωπο της και το υπέροχο σώμα της ,κάθε της στοιχείο , η τελειότητα ,μια τελειότητα που χάνεται στο χάος και στην λύπη της ψυχής της. Ναντιν μου , όμορφη

Δύο διαφορετικοί αλλά και δυναμικοί χαρακτήρες... Από την μια η Νικόλ Παπαδημητρίου, από την άλλη ο Massimo Rossi.... Μια και όχι τυχαία συνάντηση θα φέρει τα πάνω κάτω και για τους δύο... Τελικά τα ετερώνυμα έλκονται ή είναι απλά μια θεωρία;