İlkyaz Matar Mars, Türkiye'nin sayılı zenginlerinden olan Barış Mars'ın tek çocuğudur ve bir gün üniversitedeki sözde arkadaşları yüzünden Damnum adlı bara gider. Damnum'da Kumsal ve Yavuz adlı kişilerin konuşmalarına kulak misafiri olduktan hemen sonra eve döner. Sabah uyandığında banyonun aynasına asılı bir kâğıt bulur. Kâğıtta Matar'ın yazısıyla yazılmış bir şarkı vardır. Şarkının ismi yoktur; sağ üst köşede 28.11.2020 Cumartesi 04:01 yazıyordur ve sağ alt köşede ise ''Sokak Kedisi'' yazıyordur. Matar, günler geçtikten sonra Damnum'da tanıştığı Kumsal ile yakın arkadaş olur. Üniversitenin sahibinin çocuğu olan Asil Han ve onun arkadaşı Dev Adam ile Damnum'dan eve dönerken bir gece yarısı ansızın bir sokakta karşılaşır. Asil Han; dövmeli ve ağzı bozuk bir kişiliktir. Matar geçmişte yaşadığı bazı olaylardan dolayı; küfür duyunca ve dövme görünce kusar. Asil Han o gece küfür edince, Matar dayanamayıp Asil Han'ın üzerine kusacakken, birden Dev Adam Asil Han'ın önüne geçer ve Matar Dev Adamın üzerine kusar. O gece ki karşılaşmaları bitmez ve diğer günde karşılaşırlar. Asil Han, Dev Adam ve arkadaş gruplarındaki; Belgin, Gaye, Ece Naz ile Matar ve Kumsal'ın yolu bir şekilde kesişir. Gelişen olaylar sonucunda kendilerini Damnum'da bulurlar ve yıllardır Matar'ın peşinde olan kişi hepsinin tehlikede olduğunu söyleyerek onları başka bir diyara götürmek istediğini söyler. Damnum, sıradan bir bar değildir. Doğaüstü varlıkların toplandığı bir mekân ve diğer diyarlara açılan bir geçit kapısıdır. Sonu hesaplanmayan adımlar yüzünden kendilerini Nullus Exitus'ta bulular. Nullus Exitus, çıkışı olmayan tek diyardır. Giren, bir daha çıkamaz. Akıl almaz, fantastik olayların içinde kendilerini kaybeder gençler. Geçmemiştir acır anılar, çünkü saklıdır acılar anılarda. 2021 | blurryvanta

"Sana söylemiş miydim?" "Neyi?" "Bir gözümün mavi, diğer gözümün yeşil olduğunu. Ve dışlandığımdan dolayı; kahverengi lens taktığımı." "Umursama." "Kimi?" "Ruhu bozuk insanoğullarını. Onlar acımasız olurlar. Dikiş tutan her bir yarayı sökerler. Acılarına sızarlar. Ruhlarında günahın tohumları ekilidir. Dillerinden acımtırak hisler akar. Tek düşündükleri ise, kalp kırmaktır. Bu yüzden onları umursama. Kalbini kırmalarına izin verme. Acılarına sızmalarını değil, istiyorlarsa acına yoldaş olmalarını iste." "O zaman acıma yoldaş olur musun?" "Olurum." "Unutmayın, gerçekler; ayna görevi görür." 2019 | blurryvanta

Ay'a uzunca bir mektup yazdım bu gece; Seni anlattım Ve beni. Benden vazgeç deyişini, Senden vazgeçemeyen beni. Ve en çok da gözlerindeki ölü çocuğu... Gece ve gündüzden nefret edişini, Senin nefret ettiğin her şeyi seven beni. Siyahların Şahı olduğunu, Ama ruhunun rengi; gökyüzü mavisi ve taze ağaç yaprakları olduğunu da... Sen bunların hiçbirini bana söylemesen de, gözlerinin anlattığını da yazdım. Kalbinin üzerinde, yara bandı paketi taşıdığını... Yara bantlarına neden mavi kelebek çizdiğini yazarken, gözlerim ağladı biraz. "Gitti, bitti ve yara bantları kaldı." deyişini de... Sahi kalan sadece yara bantları mıydı? Yara kabuk tuttuğunda, onlar da terk etmez miydi bizi herkes gibi? Terk ederdi değil mi? Ama sen terk etme. "Sen beni terk etmezsin değil mi?" Diye de yazdım mektubum yavaş yavaş sonlanırken. Terk etmezsin değil mi? Aynı babam, annem ve diğerleri gibi. Ama sen herkes değilsin değil mi? Sen Mortem Ay RÜZGAR'sın. Sen ölümsün. Öldürmemek için, yaşayan bir ölüye dönüşmüşsün. Sen, ölüm gücü olan kendi kendinin katilisin. Öldürmemek için, kendini öldürmüşsün. Ben ise yaşamım. Ben, yaşatmak için yaşıyorum. Ben, Vitae Ahenk KANSAY'ım. Yaşam gücü olan ve yaşamaya çalışan ruhum. Biliyorum, bir araya gelemeyiz. Ama biz olmasak da, sen yine de terk etme beni. "Terk etmezsin beni değil mi? Herkes gibi..." "Söz yara bantları gibi ben seni terk etmem. Yaran kabuk tutsa, izi dahi kalmazsa, ben yine de gitmem." Diye yazdım son satırlarımı mektuba ve ağladı gözlerim yine biraz. 2019 | blurryvanta

Yorgun harflerin soluklandığı zihnimin toprakları, burasıydı. Çok, çokça yaralanacaksın ve anlayamayacaksın, anlasan bile hissedemeyeceksin, hissetsen bile şayet, benim kadar hiçbir şeye tanık olmayacaksın. Karmakarışık yorgun harfler bunlar; ruhumu yansıtan, kalbimi yaralayan, zihnimi darmaduman eden. Satırlar arasında geçen her bir yorgun harf, zihnimdeki yorgun harflerin kağıtlara armağan ettiği acımdır, mutluluğumdur, hüzünümdür... Hoş mu geldin? 2019 | blurryvanta

Kalbindeyim. Yangınların küle çevirdiği kalbinde. 2020 | blurryvanta

Zaman, her güne kıyasla bugün yavaş yavaş akıyordu. Acılara gebe kalmış ruhum, mutluluğu doya doya tatsın diye mi? 2019 | blurryvanta

"Şemsiyenin küçük alanı, aslında çok büyüktür. Ruhunu misafir etmek istiyorum şemsiyenin altında, ruhumun yamacında; olağanca yağan yağmurda, yürürken acı kokan kaldırımlarda. Ruhun yoldaş olsun ruhuma, misafir edeyim seni bir süre ruhumda, olmaz mı?" 2020 | blurryvanta

Evvel zaman içinde, kalbur zaman içinde, binbir tane ruh reviri yaşarmış. Her ruhun binbir acısı varmış ve her ruhun bir tane ruh reviri varmış. Ruhların acıları bu şekilde biraz azalıyor ve mutlu oluyorlarmış. Acılar, paylaşıldıkça azalırmış. Mutluluklar, paylaşıldıkça artarmış. 2020 | blurryvanta

Ruhun konuşsun, Kalbin konuşsun benimle bu gece. 2020 | blurryvanta

Zemheri ile yıkanan ruhları, cehennem ateşiyle dikilen kalpleri vardı. 2020 | blurryvanta