Τι συμβαινει αληθεια μετα τον γαμο; Οταν τα φωτα σβηνουν, τα γελια των καλεσμενων χανονται και τα λουλουδια αρχιζουν σιγα σιγα να μαραινονται. Οταν η τελετη τελειωνει και μενουν δυο ανθρωποι μονοι μεσα στην πραγματικη ζωη. Τι απομενει τοτε; Ειναι ο γαμος μια αρχη η απλως μια υποσχεση που αρχιζει να δοκιμαζεται απο την πρωτη κι ολας μερα; Και μετα το τελος; Οταν κατι που καποτε εμοιαζε αιωνιο παυει να υπαρχει οπως το γνωριζαμε. Οταν οι λεξεις που λεχθηκαν με βεβαιοτητα αρχιζουν να ακουγονται ξενα στα ιδια αυτια που τις ειπαν. Τι απομενει μετα το για παντα; Ειναι το για παντα μια αιωνιοτητα η απλως ενα διαστημα που δεν ειχαμε ακομα μετρησει σωστα; Και οταν φτανει εκεινη η στιγμη που η καρδια αρχιζει να ψιθυριζει μια διαφορετικη λεξη; Αξ;ζει Τι σημαινει πραγματικα αυτη η λεξη; Αξιζει να μεινεις; Αξιζει να φυγεις; Αξιζει να παλεψεις για κατι που πονα; Η μηπως αξιζει να το αφησεις να τελειωσει; Και αν ολες αυτες οι ερωτησεις ειναι εκεινες που γεννιουν τις πιο σημαντικες στιγμες μιας ζωης... Μηπως ηρθε τελικα η ωρα να μαθουμε τις απαντησεις;

"Η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται καλύτερα κρύο".

Η Έλενα Βελισσαρίδη, μισεί τους άντρες. Μισεί τους συμπαρουσιαστές της, μισεί τους ηχολήπτες, μισεί τους καμεραμάν, μισεί κάθε έναν φαλλοκράτη που αντιμετωπίζει συνεχώς ως αθλητικογράφος, στην ανδροκρατούμενη Κυριακάτικη βραδινή εκπομπή Χατ Τρικ. Ο Δημήτρης Δρακάκης είναι το νέο μεγάλο μεταγραφικό απόκτημα στην πρωταθλήτρια ομαδα της Θεσσαλονίκης. Γεννημένος στο Ηράκλειο της Κρήτης, μεγαλωμένος στις ακαδημίες του ΟΦΗ, εγκαταλείπει την Αθήνα και την ομάδα του Παναθηναϊκού, για να συνεχίσει την καριέρα του στη Θεσσαλονίκη. Τα δίχτυα του αδιαπέραστα. Το ίδιο και η καρδιά του. Η θέληση της να αντισταθεί, μεγάλη... Η επιμονή του να την κατακτήσει, σκληρή... Σύντομα όμως θα καταλάβουν πως σε αυτό το ντέρμπι, κανείς δε μπορεί να βγει νικητής.

Όταν η Άννα, μια φοιτήτρια που μόλις μετακόμισε στην πόλη, μπερδεύει την πόρτα του γείτονά της μετά από μια χαοτική μέρα, δεν φαντάζεται πως μόλις άνοιξε την πιο απρόβλεπτη σελίδα της ζωής της. Ο Άρης , ο γοητευτικός (αλλά αφόρητα εκνευριστικός) γείτονας, είναι ό,τι δεν θα ήθελε ποτέ: αλαζόνας, αυθάδης και... επικίνδυνα ελκυστικός. Από τη λάθος πόρτα ξεκινά μια μάχη πειραγμάτων, προσβολών και κρυφών βλέμματων. Γιατί καμιά φορά, ο δρόμος από το μίσος προς την αγάπη περνάει από το... διπλανό διαμέρισμα.

Κάποιοι άνθρωποι γεννιούνται για να ακούγονται. Άλλοι, για να κοιτούν σιωπηλά. Η Ίριδα δεν είχε ποτέ τη φωνή που γεμίζει δωμάτια. Είχε όμως μάτια που έβλεπαν πράγματα που οι άλλοι προσπερνούσαν. Και καρδιά γεμάτη ιστορίες που κανείς δεν είχε διαβάσει ακόμα. Ο Δημήτρης δεν ήταν ένας απλός συμμαθητής. Ήταν θόρυβος, φως, φήμη και βλέμματα. Κανείς δεν φανταζόταν τι μπορεί να κουβαλάει μέσα του. Ούτε εκείνος. Μια τυχαία στιγμή. Ένα χαμένο αντικείμενο. Δύο κόσμοι τόσο διαφορετικοί κι όμως επικίνδυνα κοντά. Μια ιστορία για το αόρατο που παλεύει να ακουστεί , και για τους ανθρώπους που ανακαλύπτονται στις πιο ήσυχες στιγμές.

«Από ποτέ έχεις να κάνεις;»με ρωτάει ξεκάρφωτα και γυρίζω να τον κοιτάξω μπερδεμένη. «Τι να κάνω;»δεν καταλαβαίνω. Τι θέλει να μάθει ακριβώς μέσα από αυτή τη συζήτηση; «Σεξ ρε μαιμούδι, τι άλλο;»στο άκουσμα της λέξης γουρλώνω τα μάτια μου και σταματάω να κουνάω τα χέρια μου μέσα στο νερό. «Μη μου κάνεις τέτοιες ερωτήσεις!»του απαντάω κάπως τσιριχτά και τον ακούω να χασκογελάει. Τι βλάκας! «Έλα ρε Αγγελικούλα, απλά πες μου. Θέλω να μάθω» παλιό σεξομανή κουτσομπόλη. «Να μην σε νοιάζει, είναι κάτι προσωπικό και καλό είναι να μην κάνεις τέτοιες ερωτήσεις σε κορίτσια»τον επιπλήττω σαν να είμαι η μαμά του και το βλέμμα του σοβαρεύει στα ξαφνικά ελαφρώς. Επικρατεί λίγη σιωπή και ανακουφίζομαι κάπως αφου σκέφτομαι ότι αυτή η συζήτηση τελείωσε. Συνεχίζω αμέριμνη να κολυμπάω τριγύρω ώσπου η φωνή του με σταματάει. «Έχεις να κάνεις από το καλοκαίρι μαζί μου;» Την βάψαμε. DON'T COPY THE STORY.

«Έχει αρχή μα όχι τέλος και τελειώνει ότι αρχίζει.» ΘΑΛΑΣΣΑ: "Και δηλαδή τι τύπος άντρα είσαι;" Το σαρδόνιο χαμόγελο που στόλισε τα χείλη του ήταν ότι χρειάστηκε για να κάνει την καρδιά της να χτυπήσει σαν τρελή. "Εκείνος που θα γαμαει το μυαλό σου, ενω κάνει έρωτα στην ψυχή σου. ", και ο δυόσμος μπλέχτηκε με το κεράσι. ΟΥΡΑΝΟΣ: "Σε περίπτωση που το ξεχνάς, είμαι η μούσα του Θανάτου καλέ μου.", τα μάτια της τον κεραυνοβολούσαν, ο ουρανός σκοτείνιαζε, "Αν εσύ είσαι η μούσα του Θανάτου mellilla...τότε εγώ είμαι ο ίδιος ο Θάνατος.", η θάλασσα σήκωσε τρικυμία, δεν υπήρχε πλέον διαφυγή... ΠΤΩΣΗ: "Αν δεν βρω τρόπο, τότε θα δημιουργήσω έναν.", η Ιθάκη ήταν που έδινε το ωραίο ταξίδι λοιπόν. "Η πληγή επουλώνεται, το σημάδι μένει.", και ίσως τελικά ο προορισμός να μην είχε τόσο μεγάλη σημασία. ΠΟΝΟΣ: "Μας αξίζει ένας λυτρωτικός επίλογος.", η φωνή της έσπαγε. "Εμείς γράφουμε τον επίλογο μας.", της απάντησε ξέπνοα. Μα γιατί δεν αισθάνονταν λυτρωμένοι; Τελικά, η θάλασσα και ο ουρανός αγγίζονται;

Από τότε που θυμάται τον εαυτό της, εκείνος ήταν πάντα παρών μα εκτός ορίων: ο κολλητός του αδερφού της, ο παίκτης που προπονούσε ο πατέρας της, ο γιος του καλύτερου μπασκετμπολίστα που γνώρισε η Ελλάδα και το αγόρι που ανήκε στο σπίτι τους χωρίς ποτέ να της ανήκει πραγματικά. Για χρόνια, τη βλέπει μόνο ως τη μικρή αδερφή του φίλου του, κρατώντας σκόπιμα αποστάσεις, ακόμη κι όταν η σιωπηλή έλξη ανάμεσά τους γίνεται ολοένα πιο δύσκολο να αγνοηθεί. Μια στιγμή αλήθειας, ένα βράδυ που δεν έπρεπε να συμβεί, τους δένει με έναν έρωτα που δεν προλαβαίνει καν να γεννηθεί, μόνο να τους στοιχειώσει. Ανάμεσα σε ανείπωτα συναισθήματα, επαγγελματικά όρια και σκιές του παρελθόντος, ο έρωτας που δεν γεννήθηκε ποτέ, καλείται να εξαγνιστεί. Γιατί κάποια παιχνίδια δεν κρίνονται στο σκορ, αλλά στο θάρρος να αντικρίσεις την αλήθεια και να διεκδικήσεις αυτό που πάντα σου ανήκε. Ακόμη και αν όλος ο κόσμος φωνάζει το αντίθετο.

Καλοκαίρι είναι όπου είσαι εσύ, Μιλάμε για έναν έρωτα που τους καίει και τους δυο, σ ένα νησί που μυρίζει θυμάρι και σιωπή. Αλλά εκείνη φοβάται. Δεν είναι ότι δεν τον θέλει, τον θέλει πολύ. Καλοκαίρι είσαι εσύ, Αλλά φοβάται να παραδοθεί, να αφεθεί, να αγαπήσει τόσο δυνατά. Το βλέμμα σου, η φωνή σου, η στιγμή. Κι εκείνος; Την περιμένει κάθε φορά, ακόμα κι όταν τον σπάει. Μα έμεινα μόνος, με το φως να ξεθωριάζει, Γιατί την νιώθει δική του, ακόμα κι όταν του λέει «δεν μπορώ». Κι ο έρωτας να ταξιδεύει σε θάλασσες που δεν φτάνω. Και μια νύχτα έρχεται. Καλοκαίρι ήσουν κι έφυγες νωρίς, Και κάνουν έρωτα. Όχι απλώς με το σώμα. Όχι μόνο με το σώμα. Με όλα τους τα κομμάτια. Όπως όλα όσα πονάνε όταν είναι αληθινά. Γιατί δεν είναι οι έρωτες που τέλειωσαν αυτοί που στοιχειώνουν, είναι αυτοί που δεν ξεκίνησαν ποτέ.

Στην Αθήνα του 1967, όταν το καθεστώς έχει πλέον αλλάξει και την εξουσία τη έχει ο στρατός, η νεαρή Aria Bianci αναγκάζεται να μετακομίσει από μια δημοκρατική χώρα, την γεννήτορά της Ιταλία στην Ελλάδα. Ο πατέρας της είναι διπλωμάτης κάτι που χρειάζεται η Ελλάδα για να κρατήσει το κύρος της Με αφορμή την αποδοχή της στην Λυρική Σκηνή και την αρρώστια της γιαγιάς της και την διπλωματία του πατερα της έρχεται αντιμέτωπη με την κατάσταση της Ελλάδας. Είναι μια ελεύθερη κοπέλα, ειρωνική και αψηφά με το βλέμμα της την εξουσία. Πίσω από όλα αυτά κρύβονται τα μυστικά και οι πόθοι της, κάποια ίσως έχουν δύναμη και κάποια όχι Ο πιο πιστός αξιωματικός με πολιτική επιρροή, Ανδρέας Καραμανιδης, ζει για μια μόνο αγάπη : την αγάπη προς την Ελλάδα, την πατρίδα του. Γαλουχημένος με πίστη και υπακοή στο καθήκον του δε είχε αμφιβάλει ποτέ για τις αποφάσεις του. Μέχρι που γνώρισε την κόρη του παιδικού του φίλου, την Aria Πόσο αντέχει ένας άνθρωπος να αγαπάει δύο πατρίδες; Και τι θυσιάζεις όταν η καρδιά σου χτυπάει σε δύο μέτωπα; Η άγρια θάλασσα και η ήρεμη θάλασσα έλκονται και καίγονται