Sonunu bilmediğim ve istemsizce sürüklendiğim bu basit iddia oyununda birçok kişiyi tanımış oldum ve bir çoğunu kaybetmiş oldum. Bu oyun hayatımdaki en önemli ilk insanların ilk günkü gibi kalmadığını öğretti bana, en acımasız bir biçimde. Herşey bir şekilde oluyordu ama artık ben' ben' olamıyordum, ne acı verici! Günden güne tükeniyordum, neden duymuyordular? Zevk mi veriyordu onlara çırpınışlarım, hoş muydu sahi zaten ölmüş birini tekrar ve tekrar durmadan öldürmek?

Adel, hayatın yükünü taşıyamadığına karar verdiği bir günde, kendini bir uçurumun ucunda geride kalan her anısıyla vedalaşırken buldu. Gözleri daha fazla gözyaşlarını taşıyamazken kollarını iki yana açtı. Bir adım ilerledi ve rüzgâr saçlarını savurdu. Her şeyin bittiğini düşündü. Ona karşı sevgisini hiç gösterememiş annesinin tavırlarının, babasının yabancılığının, her gece başını yastığa yalnız koyuşlarının, soğuk odasının o kasvetli havasının... Her şeyin. Rüzgâr tekrar bedenine saldırırken bu sefer savrulan tek şey saçları olmadı, dengesini kaybederken kendini boşluğa bıraktı... Ve tam son anda beline dolanan ellerinin sahibiyle hayatı hiç olmadığı kadar değişti. O adam, ölüme meyilli bir kızı onu yaşatacak kadar çok sevdi. Yıkık bir ailenin, prenses ve kurbağa masalının, her an varlığını sonlandırmak isteyen bir kadınla onun için her şeyi göze alabilecek adamın gri hayatlarının deniz kokan hikâyesi... "Genelde küçük adımlar atan kadınımın bana koşarak gelmelerini sevdim ben." Bu kitap Epsilon Yayınevi ile 2016 yılında raflarda yerini aldı.

bir yansıma? benden çok daha farklı bir ben fakat sadece yansıma? hayır sadece yansıma değil olduğundan çok daha fazlası ve benim için hayatımı oldukça karıştırıyordu. onu yok etmenin bir yolu yok diye düşünüyordum takii gecenin bir yarısında bir kurtadamla tanışana,en yakın dostum için wampirin asistanı olmayı kabul edene dek.