Her insan bir yalancıdır. Her insan bir yabancı... Bize öğretileni yapar, bir yalanı yaşarız hayat boyu. Vakti geldiğinde ise yalan hayatlarımıza yabancılaşırız. İsteyerek ya da zorunda kalarak... Biz zorunda bırakıldık ve her şey o gün başladı. Hayatlarımıza yalan o gün bulaştı. Ya da biz öyle sanıyorduk. Biz kim miyiz? Bizler yabancıyız. Belki biraz da yalancı...

"Eğer peşinden gelirsem geri dönemeyeceğimi söylemiştin bana," dediğinde sesi titriyordu. "O gün seni dinlemeliydim."

Neden tüm hikayelerde kadınlar güçsüz utangaçtı ? Neden sert olanlarda kötü insanlardı ? Ortası yok muydu ? Bir insan kötü soğuk olmadan güçlü olamaz mıydı ? Kendi ayaklarının üstünde duracak kadar güçlü insanlara eziyet etmeyecek kadar insandım. Bana vuran erkeğe aşık olmayacak kimsenin altında ezilmeyip tek başına yaşadığım bu şehirde insanların oyunlarına gelmeyecek kadar kurnazdım. Ben bir kadınım, Regli olduğum için utanmayan, kadınlığıma laf eden bir erkeğe siktiri çekecek kadar özgür olan, kendi parasını kendi kazanacak kadar ayakları üstünde kalabilen, dışarda çekinmeden yüksek sesle kahkaha atan, kendi hayatına kendi kararlarına sadece kendisi karışan bir kadındım. Geceleri şarap içer dans ederim, gökyüzüne bakar hayaller kurarım. Erkeklerle gezer sevişirim. Ben Hera Demir. Benim hikayeme hoşgeldiniz.

Her şey bir kurşunun değil de, bir çift kara gözün kurbanı olmakla başladı. Bedenimde ki değil, ruhumdaki ölü tohumların yeşermesiyle attı nabzım. Ve o günden sonra üzerimdeki çiğ toprağı atıp yaşamaya başladım. "Çünkü burası Veda Caddesi," dedi kara gözlerini, gözlerimin içine mıhlayarak. "Çünkü burada her veda bir merhabayla başlar."

Sevgi acıtır, öp yaralarımdan belki sana da bulaşır.

Veda Caddesi'nin devamıdır.

"Çocukluğumuz tohumumuzdur," diye fısıldadı Sırtlan'ın kül olan kalbi. "Tohumumuza kim su verdiyse o şekilde büyür ve yetişiriz." EMARE serisinin, birinci kitabı Sarmaşık, ikinci kitabı Pusula ve son kitabı Maske bu başlık altında toplanacaktır.

Öncelikle şu konuda bir anlaşalım. Normal değilim, o da öyle.

16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."

Nazlı ve Baran ikilisi hoş olmayan bir şekilde kafede çarpıştıkları an aslında ikiside bu karşılaşmanın son olmayacağını nereden bilebilirdi ki? Ta ki o günün akşamında aynı otobüste yan yana yolculuk edeceklerini öğrenene kadar. Bu yolculuk ilginç bir yolculuk olacaktı. Pardon kelimesiyle başlayan olaylar tesadüfler zinciriyle uzayacak hem Nazlı hem Baran için yüreklerinde gülümsetecek anılar bırakacaktı