"Στον κόσμο μου, είσαι ο μόνος θρόνος μπροστά στον οποίο θα γονατίσω" υποσχέθηκε και γονάτισε μπροστά από την ξύλινη, βικτοριανή καρέκλα, ανοίγοντας με ευγενική κτητικότητα τα πόδια της. Μέρος 𝐈: "Και τι σε κάνει να πιστεύεις ότι είσαι καλύτερη από έναν άνδρα;" "Κάνω κουμάντο 600 κιλά ζώο ενώ εσείς δεν μπορείτε να κουμαντάρετε τα τέσσερα εκατοστά που έχετε ανάμεσα στα πόδια σας" Μέρος 𝐈𝐈: "Mi reina..." ο τραχύς ψίθυρος χάιδεψε το αυτί μου, κάνοντας με να ανατριχιάσω. "Eίσαι η βασίλισσά μου, ο μόνος νόμος που ακολουθώ είναι ο δικός σου." "Και αν σε οδηγήσω στο χάος;" Ανέπνευσα κοφτά. "Τότε θα είμαι ο βασιλιάς του, δίπλα σου." Δήλωσε. Μέρος 𝐈𝐈𝐈: "Ας δούμε πώς το παιχνίδι εξελίσσεται κάτω από τα δικά σας χέρια, Υψηλοτάτη." Μου γρύλησε, ενώ το στήθος του άγγιξε το δικό μου. "Θα ευχόσασταν να μην είχε καν αρχίσει, Υψηλότατε." Του ανταποκρίθηκα, κάτι σαγηνευτικά απόκοσμο και ελκυστικά σκοτεινό να αναβλύζει από την φωνή μου. Και επισήμως, είμασταν εχθροί, σε διαφορετικά στρατόπεδα. _______________________ Do not copy thatbluewriter© 2024 Απαγορεύεται οποιαδήποτε αντιγραφή και αναπαραγωγή χωρίς την γραπτή άδεια του συγγραφέα.