Aynadaki yansımamdan beyaz gözlerime baktım, artık mavi değildi aksine bem beyazdı. Saçlarim bir birine girmiş, göz altlarım çökmüştü, yüzümde yer yer kabuk bağlamış yaralar vardı. Gözlerim istemedende olsa karnıma gitti, iyice belirginleşmiş karnıma nefretle baktım. Nefretim büyümüş karnıma değil aptal kalbimeydi, tiksintiyle süzdüm bedenimi. Ben bedenime sahip çıkamamıştım ve sonucunda da ne kadar suçsuz olsada beni bir türlü bırakmayan canavara sahiptim ne kadar aksini istesemde... Omuzunda büyük yüklerle gelmişti bu kız dünyaya ve o aklını susturup kalbine yönelmişti ve sonuçlarını da hak ediyordu. Peki bu nasıl oldu? Sizde merak ettiyseniz gelin bu serüveni beraber sürdürelim:))