-Benimle dalga mı geçiyorsun? Birini sevmek anormal birşey mi? derken yüz ifademin ne kadar ciddileştiğini farkettim. -Hayır değil. Ama beni sevemessin. Bunda zararlı çıkan sen olursun. Bana ise hiçbir şey olmaz. Hayranım olabilirsin ama benden hoşlanamassın.- Ve her söylediğinde kendimi küçük görmeme sebep olan lakap: -Ufaklık, canın acır.- Fısıltıları kalbime işliyordu. Sözleri beni tuhaf hissettirmişti. Tuhaf ve kötü... Onlarca fotoğrafımız çekilirken Minhyun'un eli belimdeydi ve beni sımsıkı tutuyordu. Belimi öylesine nazik tutuyordu ki. O sözler: -benden hoşlanamazsın- Neden? Gözlerim dolmak üzereydi. Onun tüm bu kırıcı sözlerine rağmen, ona aklımdaki soruyu sormak istiyordum. Doğru mu yapıyordum? Yoksa yanlış mı? Klasik olarak kalbimin sesini dinledim ve ona sordum: Seni sevebilir miyim?