ΣΕΙΡΑ ΣΤΙΓΜΕΣ ΤΟΜΟΣ 1 (Α& Β ΜΕΡΟΣ) «Στιγμές που μου πήρες» «Ήρθες» λέω. Το χαμόγελό της πλαταίνει, το φως της μοιάζει να βγαίνει με τη μορφή ακτίνων, μέσα από τους πόρους του δέρματός της. «Μου το ζήτησες». «Θα έκανες ό,τι σου ζητούσα;» «Θα έκανα τα πάντα». Γιατί; «Μου έμαθες να σ' αγαπάω, Στέφανε». Σαν να διάβασε τους λογισμούς μου, όλους, έναν προς έναν, δίνει την απάντηση που ψάχνω καιρό να βρω. Και τότε, ψύχρα! «Πάρε με μαζί σου, Άννα! Δεν μπορώ να ζήσω μακριά σου». Θέλω να την κάνω να το εμπεδώσει, να συνειδητοποιήσει πως είμαι εδώ, τη χρειάζομαι κοντά μου... Για πάντα! Ναι! Για πάντα! Γιατί το δικό μου «Για πάντα» είναι παραπάνω από την αιωνιότητα. «Ήμουν κοντά σου και μ' έδιωξες, ήμουν το φως σου και μ' έσβησες, ήμουν η ζωή σου και με σκότωσες» μου λέει και τα μάτια μου πλημμυρίζουν δάκρυα που ξέρω ότι αξίζω. «Δεν μπορώ να σε πάρω μαζί μου, δεν μπορείς να με πάρεις πια μαζί σου». «Μα, μου είπες...» την πρότασή μου κόβει ένας λυγμός. «Συγχώρεσέ με!» Κάνω να την πλησιάσω, να την πιάσω, να την ακουμπήσω ξανά, έστω κι αν είναι η τελευταία φορά. Δεν τα καταφέρνω. «Θα το κάνω...» μου λέει. «Όταν μου φέρεις πίσ

Η φαινομενικά ήσυχη ζωή της Ιλεάνας, ταράζεται εξαιτίας μίας απρόοπτης, επαγγελματικής συνάντησης. Μία κοπέλα που έχει μάθει από την οικογένειάς της, να μην ρισκάρει πολλά, θα βρεθεί αντιμέτωπη με πρωτόγνωρα συναισθήματα, τα οποία θα την οδηγήσουν σε μονοπάτια επικίνδυνα. Άραγε, θα αξιζει το ρίσκο;

#Στιγμές (series) ✔Στιγμές στο Σκοτάδι🔞 ✔Βιβλίο ΙΙΙ ✔Τρεις+ μία ερωτικές ιστορίες. Τρεις+ ένας διαφορετικοί χαρακτήρες. Μυστήριο, έρωτας, δράμα, περιπέτεια... ✔Οι ισορροπίες αλλάζουν... Η φιλία δοκιμάζεται... Ο εχθρός καραδοκεί... Νέοι χαρακτήρες έρχονται... τα δεδομένα διαφοροποιούνται... Όλα κρέμονται από μία κλωστή... Όταν το Σκοτάδι ενώνεται με το Σκοτάδι... το φως... χάνεται... Στιγμές στο Σκοτάδι🔞 Ερωτικό... Σκοτεινό... Μυστηριώδες...Τολμηρό... Περιπετειώδες... ✔Πρώτο + δεύτερο βιβλίο ''Στιγμές που μου πήρες'' **Όλα τα πνευματικά δικαιώματα είναι νομικά κατοχυρωμένα''

Μου το είχε πει... Μια πεταλούδα κρύβει καταβαθος το γκρίζο... Μπορεί να έχει πολύχρωμα φτερά μα αν τα αγγίξεις η σκόνη θα χαθεί... Το χρώμα θα καταστραφεί πάνω στα δάχτυλα σου... Δεν θα μπορέσει να πετάξει ξανά χωρίς ώθηση Και τότε, τότε θα μείνει μόνο το γκρι... Ένα γκρί που πονάει... Που πληγώνει... Ένα γκρι που μόνο εκείνος μπορει να το επαναφέρει και να το γεμίσει με χρώματα... Τι να τα κάνω τώρα πια ; Τώρα έμεινα με εκείνο το γκρίζο, τα φτερά έσπασαν, ξεθωριασα, έκανα την επιλογή.... Εκείνος μου το είπε, μόνο που εγώ δεν τον πίστεψα... Don't copy Ζέτα Ορφανού ©2018 all rights reserved Απαγορεύεται οποιαδήποτε αντιγραφή και αναπαραγωγή χωρίς την γραπτή άδεια του συγγραφέα.

Τύλιξε τα μακρια της δάχτυλα γύρω από το ύφασμα της γραβάτας του , σίγουρα θα κερδιζε το στοίχημα... Έβλεπε στο μυστηριο βλέμμα του τον πόθο και αυτό της ηταν αρκετό... Τον τράβηξε προς το μέρος της, έκατσε πανω στο γραφείο και άνοιξε τα πόδια της. Εκείνος την κοιτούσε ανέκφραστος. Η φούστα της είχε ανέβει αρκετά δίνοντας του όση θέα ήθελε αλλά δεν μπήκε καν στο κόπο να κοιτάξει. "Πιστεύω πως μπορούμε να βρούμε μια μέση λύση ανάμεσα μας κύριε καθηγητά,δεν συμφωνείτε;" τον τύλιξε με τα πόδια της, ένιωσε στα μπούτια της το μόριο του . Πίστευε πως κέρδισε... Τοποθέτησε όμορφα το χερι του στο λαιμό της και το έσφιξε, τόσο οσο χρειαζοταν για να την κάνει να καταλάβει πως δεν πρέπει να παίζει μαζί του . "Αν στα επόμενα 10 δευτερόλεπτα δεν εξαφανιστείς...." είπε και με το αλλο χέρι ξεκουμπωσε το πουκάμισο του. Το κλειστό μάτι με το καρφωμένο στιλέτο που υπήρχε σχεδιασμένο στο στήθος του έφτανε για να την τρομοκρατήσει .... 5 δευτερόλεπτα αργότερα βρεθηκε εξω από την αίθουσα.... Don't copy ©2018 all rights reserved Απαγορεύεται οποιαδήποτε αντιγραφή και αναπαραγωγή χωρίς την γραπτή άδεια του συγγραφέα

Ήμουν γεμάτη αίματα. Ήξερα πως έπρεπε να φύγω από εκεί το συντομότερο. Η αστυνομία θα είχε ήδη ειδοποιηθεί. Θα έπρεπε να μιλήσω... Να πω τι είχε γίνει τι θα έλεγα; Σηκώθηκα και έφυγα τρέχοντας. Δεν έπρεπε να με βρουν εκεί. Σκούπισα τα χέρια μου πάνω στην ματωμένη μπλούζα μου και προχώρησα αδιαφορώντας για τον κόσμο γύρω που με κοιτούσε με γουρλωμένα τα μάτια. Οι σειρήνες των περιπολικών ακούστηκαν και εγώ επιτάχυνα το βήμα μου μπαίνοντας σε ένα δρομακι ώστε να φύγω μακριά από την αστυνομία. Δεν έπρεπε να δουν. Δεν έπρεπε να με βρουν. «Αστυνομία... ψηλά τα χέρια» άκουσα μια φωνή πίσω μου και πάγωσα. Μια φωνή τόσο γνώριμη... τόσο οικεία. Γύρισα με τα χέρια μου ψηλά και τότε τον είδα... Ήταν εκείνος... Ήταν ο άντρας που αγαπησα οσο τίποτα ο οποιος είχε σηκώσει το όπλο του και με σημάδευε με ένα βλέμμα όλο απορία. Cover by LittleBlckBubble62

Όταν κάποιος ξεπερνάει την δυσκολότερη στιγμή της ζωής του με τη βοήθεια κάποιου άλλου, το λιγότερο που οφείλει, είναι να πει ένα ευχαριστώ. Έτσι τουλάχιστον πίστευε η Άννα Μανιάτη, όταν αποφάσισε να βοηθήσει έναν άγνωστο άντρα μετά το σοβαρό ατύχημά του, που λίγο έλειψε να του στοιχίσει την ίδια του τη ζωή. Μα για τον Πήτερ Θόρτον φαίνεται πως η ευγνωμοσύνη, και η αναγνώριση της προσπάθειας των άλλων δεν σήμαινε τίποτα μπροστά στην δική του καινούρια αρχή. Ξαφνικά και εντελώς αναπάντεχα, έφυγε από την ζωή της όπως ήρθε, έτσι απλά, χωρίς ένα ευχαριστώ, χωρίς ένα αντίο, χωρίς να ξέρει πόσο είχε σημαδέψει ανεπανόρθωτα την καρδιά της για πρώτη και τελευταία φορά.... Και όταν αργότερα η μοίρα θέλησε να τους φέρει και πάλι αντιμέτωπους, ήταν ώρα πια για την Άννα να μάθει με κάθε τρόπο τον πραγματικό λόγο που είχε εξαφανιστεί έτσι άξαφνα από την ζωή της! Και τότε, η αλήθεια αρχίζει να ξεδιπλώνεται σαν ξέμπλεκο κουβάρι μπροστά της, οδηγώντας της σε αναπάντεχα μονοπάτια που ποτέ δεν φαντάστηκε.... Σε 10,9 Κ ιστορίες αγάπης... # 9 (4-09-2020 & 19-09-2020) #10 - love (3-09-2020)

"Λοιπόν..με θέλει σήμερα η γυναίκα της καταστροφής; "

*13 βιβλιο* •2 της σειράς Σαντα Ροζα• Παρης και Λαουρα. Μια γνωριμία που δεν την περιμενε κανείς στην θάλασσα της Σαντα Ροζα.Αυτος θέλει να την βοηθήσει και αυτή μένοντας στον δρόμο δεν έχει αλλη επιλογή από το να δεχτεί.Νιωθει κυνηγημένη χωρίς καν να είναι και όταν ο Παρης θα την γνωρίσει,με την καλοσύνη και την καρδιά που έχει θα την κάνει να νιωσει πραγματα που δεν είχε νιωσει ποτέ της. «Κάνε το σωστό,όχι το εύκολο»είναι η ατάκα του.Γινεται να κανείς πάντα το σωστό όμως; **** «Δεν μπορώ να σε αφήσω να φύγεις Λαουρα...» «Μπορεις» «Όχι.Δεν καταλαβαίνεις.Δεν μπορώ...»λέω. Με κοιτάει μπερδεμένη. «Γιατί δεν μπορείς;»με ρωτάει. 'Η τώρα ή ποτέ. Σηκώνομαι στα γονατα και την πλησιάζω βάζοντας τα χείλη μου στα δικά της.Την φιλάω κρατώντας το πρόσωπο της κοντά στο δικό μου. Ελπίζω τώρα να κατάλαβε ότι δεν θα ήμουν ποτέ Καλυτερα χωρίς αυτήν.Πως θα μπορούσα; **** Διαβάστε με δίκη σας ευθύνη και don't copy. 1-10-2018....30-11-2018

Όταν δυο διαφορετικοί κόσμοι συναντιούνται στην πιο απίθανη στιγμή ,όταν δυο μάτια και ένα χαμόγελο αλλάζουν την ζωή σου για πάντα , όταν απλά συναντάς το πεπρωμένο σου....