Yaklaştı ve dudaklarımın hizasına geldi. Ben altında gözlerimi kapatmıştım ve titriyordum korkudan. "Korkuyorsun."dedi hayal kırıklığıyla. "Korkuyorum."dedim. Sinirle üstümden kalktı ve yumruklarını sıkıp duvara yumruğunu geçirdi. "Korkma allahın belası korkma. Ben seni böyle severken senin benden korkman canımı yakıyor. Hiçbir şeyden korkmayan ben senin gitmenden korkuyorum. Hiçbir şeyden canı yanmayan ben senin gözünden akan her yaş için dünyayı yakmak istiyorum." gözünden bir yaş aktı. Ayağa kalktım ben de. Yanıma geldi ve önümde durdu. "Ölüyorum lan sana" dedi sinirle. Gözümden bir yaş aktı. "Üzgünüm."

<Güzel sevmek üzerine bir hikâye... > - Yaş farkı vardır- Mahalledeki gençler olarak uzak tavırları, suskunluğu, sert mizacı sebebiyle aramızda onun adı "Yaban"dı. Beş yıl sonra mahalleye geri döndüğünde hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı. Özellikle benim için. * (Nisan 2021)

"Tamam güzelim, anladım. Nazlısın biraz, hadi nazını bitirde bana geçelim. Merak etme kendi evim, yalnız olacağız." diyerek kolumu çekiştirdi. 'Bırak' diye bağıracağım an, tam o an sert bir kemik kırılma sesi duyuldu. Şu an bir adam Koray'ı yumrukluyordu. Dışardan bakan bunun bir taciz olduğunu anlardı çünkü. Koray'a acımıyordum, ama benim yüzümden başka birinin başının belaya girmesini istemezdim. Kolundan tutup sakinleştirmek ister sesimle konuştum. "Lütfen bu kadar yeter, başınız belaya girsin istemem." Adam birden bana döndü. Siyah çehresi o kadar keskin, buz gibi ve hissizdiki ben bile korktum. Sertçe kolumdan tutup çıkaşa doğru sürüklemüye başladı. "Napı-" Bağırdığında irkildim. "KES SESİNİ!" Siyah arabanın ön kapısını açıp beni içeri fırlattı. Bildiğin fırlattı. O an hissettiğim duygu sadece korkuydu. Kimdi bu adam? Benden ne istiyordu? Efsun♡Demir Bu kitap gerizekalı, mal, salak bir kız içermektetir. Öyle okuyun. Bu benim ilk kitabım. Bir çok kişi gibi ilk kitabımın konusu aşık mafya. Fazla klişe ve cringe, biliyorum. Ama taslakta bir sürü mükemmel kurgular var ve onları kendimi geliştirmek için harcayamazdım. Eğer okuyorsanız, Keyifli okumalar... *Tecavüz konulu değildir. zorba #1 05/12/2021 saf #3 05/03/2021 saf #2 20/06/2021 zorba #2 20/06/2021 saflık #2 20/06/2021 saflık #1 30/07/2021 saflık #1 10/09/2021 sertadam #1 2/09/2021 takıntı #7 12/06/2021 psikopat #32 19/06/2021 mafya #43 11/08/2021 korku #22 25/08/2021 korku #15 27/08/2021 kötüadam #1 21/06/2021 masum #9 30/07/2021 masum #7 31/07/2021 masum #6 1/08/2021 masum #5 04/08/2021 zorakikoca #1 18/08/2021 saplantı #13 30/07/2021

Bilinmeyen Numara: Dizginlerini an olsun bırakmadığın öfkenin seni zehirlemesine daha ne kadar müsaade edeceksin? (Görüldü.) ✔✔ Kamer: Sanane? Bilinmeyen Numara: Ben... Bilmem... Kamer: Gerizekâlı mısın? Bilinmeyen Numara: Bilmem... Kamer: Ne istiyorsun lan benden? Bilinmeyen Numara: Bilmem... Kamer: Bak sabrımı zorluyorsun ve bu senin için hiçte iyi olmaz. Bilinmeyen Numara: Bunu da bildiğimi sanmıyorum. Kamer: Cidden? Senin bildiğin bir şeyler var mı? Bilinmeyen Numara: Var... Kamer: Ne mesela? Bilinmeyen Numara: Seni seviyorum... 🌙 01. 11. 2018...

!!! +18 "Geçmişin bana ait," dedi ve kulağıma yaklaşarak fısıldadı. "İstesen de beni unutamazsın." Geçmiş can yakar. Yıllar sonra karşılaştığında bile. Fakat madalyonun iki yüzü vardır. Her şey çok güzel olabilirdi; onu tekrar görmeseydim. Henüz gençliğinin baharındayken, sevdiği adam tarafından acımasızca dünyası başına yıkılan Eylül'ün ölmekten başka hiçbir planı yoktu. Gözünü kapatıp teslim olduğu adam olan Vaha, onu bir başına ve yüzüstü bırakıp gitti. Yaşadıkları anların hepsinin acı bir hatıraya gömüldüğünü dehşetle izledikten sonra ardı ardına darbe aldı. Annesinden, babasından, ağabeyinden... Bir zamanlar deli gibi sevdiği Vaha, tüm hayatını ellerinden çalmıştı. Uykusunda gördüğü dur durak bilmeyen kabuslarla, uyandığında umutsuzluğun beslediği ruhunu huzura kavuşturmaya kararlıydı. Ta ki dünyanın en kibar ve anlayışlı adamı olan Özgür'le tanışana dek... Eylül, uzun yıllarının ardından onu unuttuğunu sanıp yeni hayatının taslağını çizdikten sonra Vaha ile tekrar karşılaşır ve fitilin ucu ateşlenir. Çaresiz, umutsuz ve bir o kadar da yasak aşkın pençesine girmemek için birbirlerini mahvetmek pahasına ikisi de mücadele eder. Eylül'ün doğru sandığı yanlışları tokat gibi yüzüne çarparken, gerçekler onu dipsiz bir kuyuya atar. Fakat yazgının kesin çizgisinden çıkmak ne kadar mümkün olabilirdi ki?

Dudakları yavaşça boynumdan aşağı doğru inmeye başladı. Aldığım zevk anlatılamazdı. Gözlerimi kıstım ve başımı geriye doğru atarak duvara yasladım. O ise göğüslerimin üstünü öpmekle meşguldü. İlk başta öpüyor daha sonra ufak ısırıklarını hırsla göğüslerime armağan ediyordu. Parmaklarım ile saçlarını okşamaya başladım. O ise kendinden geçmişti ve ne yapacağı hakkında en ufak bir fikrim yoktu. Göğüslerim de oyalanmayı bıraktı ve karnımı öperek dolgun dudakları aşağı doğru inmeye başladı. Her hareketi ile beni defalarca yakıp küle çeviriyordu. Ona karşı koymak imkansızdı. İşaret parmağını külotuma geçirdi. Daha sonra iri gözlerini bana doğru çevirdi ve boğuk bir şekilde konuştu. "İzin verir misin?" Halsiz bir şekilde gözlerimi kapattım. Ardından kısık bir sesle konuştum. "Yaşat beni, ruhumu öldürmen gerekiyorsa bile yaşat beni."

Ona hiç sarılamamıştım mesela. Hiç elini tutamamıştım. Hiç öpememiştim. Hiç koklayamamıştım. Hiç sevdiğimi söyleyememiştim. Hiç dokunamamıştım. Hiç beraber uyuyamamıştık. Hiç saçlarıyla oynayamamıştım. Hiç dizlerine yatamamıştım. Hiç özlediğimi söyleyememiştim. Hiç, hiç bu kadar değersiz hissetmediğimi anlatamamıştım. Bu kadar hiçin arasında, her şeyim olmayı nasıl beceriyordu? Çünkü bir gülüşü yetiyordu bana. Sayılı sayıda görsem de, yetiyordu. Kıvrılan dudakları hiçliğe meydan okuyup, her şey hâlâ benim elimde, diyordu adeta. 'İstersem bütün hiçliği, çivileri ile beraber tabanından söküp, yerine istediklerimi dikebilirim. Hiçi hep, zerreyi zirve yapabilirim. Her şey hâlâ benim elimde.' Umut var, sadece biraz naza çekiyor kendini. Tutarsam bırakmayacağımı, benim onu dibine kadar harcayacağımı ve ortalığın tozunu attıracağımızı biliyor. Hâliyle gelmiyor. Çünkü küçücük bir umut ile bütün dünyayı karşıma alacağımı bilen herkes gibi, o da korkması gerektiğini biliyor.

"Aklım almıyor," diye söylendi kendi kendine, beni aniden kavradığı elimden yeniden kendine çekti ve dudaklarını saçlarıma bastırdı. "Ben sana böyle his-," duraksadı. "İnsanlar nasıl seni yaralayabiliyorlar?" Konuşma engelli bir kız ve onun için işaret dili öğrenen bir adamın hikâyesi...

''Bön bön çocuğu izleyeceğine yemeğini ye.'' ''Seni mi izlememi tercih ederdin?'' iğnelemem ona koymamış olacak ki, çapkınca sırıttı. ''Kusura bakma, çilli. Tipim değilsin.'' ''Bana diyene bak! Seni gidi aptal çam yarması!'' Sandalyesinden kalkmadan önce son kez bana bakıp göz kırptı. ''Dikkat et de, çam yarması seni ezmesin, çilli.'' Devam kitabı Bir İçim Su'dur.

Beni sevebilir miydi gerçekten? Böylesi kötü bir adam, sevgi nedir bilir miydi? ▪▪▪ ID1826RG