Nefret ve intikamla yoğrulmuş bir aşk. Geçmişin acı gölgesiyle kaderleri mühürlenen; yaralarından ve aşkından kaçan bir kadın, neredeyse tüm hatayı boyunca tek bir kadını soluksuzca seven bir adam. Adamın tek dileği, sevdiği kadının nefretini unutması. Bir gün kadın nefreti de dahil her şeyi unutur. Artık adamın bir şansı vardır. Nefretini unutan kadına, aşkını hatırlatmak...

"Benden ne istiyorsun?" diye umarsızca sordu kız. Yatak odasının içine gizlenmiş küçük odada ki boylu boyunca uzanan cama dizlerini kırarak yaslanmıştı. Üzerinde ki bakışları hissedebiliyor ama tepki vermiyordu. Adamın cevap vermesini beklerken yüzünü o tarafa döndürdü.. Tam dibinde olup, kendisine yukardan bakan keskin hatlara sahip yüzüne hizaladı bakışlarını... Dudaklarının aniden kıvrılmasıyla gözleri bir anda o kocaman gamzeye takıldı. Donuk gözlerinin parlaması ve dudaklarının konuşmak için aralanması ise damarlarındaki kanın kaçmak istercesine yanaklarına ulaşmasına yetmişti. "Mavilerin gamzemde, daha ne isteyebilirim ki senden?" *** 7.594 milyar insan içinden bir çift kahveye bitap düşmüştü kalbim. *** Yep yeni bir kurgu.. Dedim aşkı bir de Meriç Demir Arca'dan görelim. Kitabıma hoşgeldiniz.. Beğeneceksiniz.. 😊😊

(bxb) Tamamlandı. Aşk aslında bir obsesifliktir. -Bu Şehri Yakın hikâyesinin yan karekterleri olan Şafak ve Gökhan 'ın hikâyesidir. Bağımsız bir şekilde okunabilir ama bence öyle yapmayın. :)

Mahperi Kurtoğlu & Azer Miroğlu "Sevme beni. Senin sevmelerine kalmadım ben." Öfkeyle baktığım hareleri gittikçe daha da koyulaştı. Çatılan kaşları ardından tek hareketiyle yüzümü soğuk duvarla sırtımıda sıcak göğüsüyle buluşturdu. Vücudunu daha da yasladı. Tüm uzuvlarını hissettim. "Ne zaman benim sözümü dinleyeceksin Mahperi'm" Sağ eli bacağımı aşağıdan yukarıya okşayarak iç çamaşırımın iplerine geldi. Bu hareketi tüm vücudumu germiş nefesimi tutmama sebep olmuştu. "Nefes al Mahperi'm" Derin bir nefes aldım. "Sen beni korkutuyorsun" Titreyen sesimi zor bela duyurdum arkamda ki adama. Sinirlendiğini gerilen kaslarından anladım. Ne zaman beni korkuttuğunu söylesem böyle sinirleniyordu. Boynuma baskı uygulayan dudakları kulak mememe çıktı. Ağzına alıp emmeye başladığında dudaklarımdan bastıramadığım kısık sesli iniltim firar etti. Bu sırada elide boş durmamış iç çamaşırımın içine soktuğu parmakları kadınlığımı okşuyordu. Kafamı omzuna yatırdım. Ardı ardına devam eden inlemelerim onu memnun etmiş olacak ki tekrar boynumu bulan dudaklarının kıvrıldığını hissettim. Elini çekip elbisemi düzeltti. İki koluyla sımsıkı sardı belimi. "Öğreneceksin sözümü dinlemeyi güzeller güzelim" Derin bir nefes aldı. Dudakları boynumu sürttü. "Bırak beni ne olur. Söz veriyorum sana kimseye söylemem polisede gitmem" Beni kendine döndürüp avuç içlerini iki yanımda ki duvara yasladı. Alnını alnıma dayadı. "Deniyorum seni bırakmayı Mahperi'm ama yapamıyorum." . . . . Mahperi ve Azer'in hikayesi.

Ona hiç sarılamamıştım mesela. Hiç elini tutamamıştım. Hiç öpememiştim. Hiç koklayamamıştım. Hiç sevdiğimi söyleyememiştim. Hiç dokunamamıştım. Hiç beraber uyuyamamıştık. Hiç saçlarıyla oynayamamıştım. Hiç dizlerine yatamamıştım. Hiç özlediğimi söyleyememiştim. Hiç, hiç bu kadar değersiz hissetmediğimi anlatamamıştım. Bu kadar hiçin arasında, her şeyim olmayı nasıl beceriyordu? Çünkü bir gülüşü yetiyordu bana. Sayılı sayıda görsem de, yetiyordu. Kıvrılan dudakları hiçliğe meydan okuyup, her şey hâlâ benim elimde, diyordu adeta. 'İstersem bütün hiçliği, çivileri ile beraber tabanından söküp, yerine istediklerimi dikebilirim. Hiçi hep, zerreyi zirve yapabilirim. Her şey hâlâ benim elimde.' Umut var, sadece biraz naza çekiyor kendini. Tutarsam bırakmayacağımı, benim onu dibine kadar harcayacağımı ve ortalığın tozunu attıracağımızı biliyor. Hâliyle gelmiyor. Çünkü küçücük bir umut ile bütün dünyayı karşıma alacağımı bilen herkes gibi, o da korkması gerektiğini biliyor.

Suçum neydi?Bunları yaşamama sebep olan neydi?Bak tükendim.Bak bittim.Ruhum param parça oldu...

Çenemi tutup aramızda ki mesafeyi neredeyse sıfıra indirip gözlerime bakarak "şimdi beni iyi dinle" dedi. YA BENİMLE EVLENİP ÖLDÜRDÜĞÜN OĞLUMUN YERİNE BANA BİR EVLAT VERİRSİN YADA HEM SENİ HEM AİLENİ ÖLDÜRÜRÜM dedi.

Satılmaya alışmış ruhum bunu reddediyordu. Bir adam karısını satar mıydı? Peki bir baba daha doğmamış bebeğinden vazgeçebilir miydi? Babamın beni bu adama sattığını hatırlayınca ürperdim. Önce babam tarafından şimdi de kocam! tarafından satılıyordum. Bu gerçek çok sarsıcıydı.

Yürümeye başladığında karanlık sokaktaki sokak lambalarının sarı ışıkları sadece kendini aydınlatırken heryerden birşey çıkabilirmiş gibi hissediyordum. Ona yaklaşmaya çalışırken yolun boş olması da tedirginliğimi arttırıyordu. Karanlıktan gelen ses ile elimi kalbime koydum. Aramızdaki mesafeyi kapatıp kolundan tutarken zorla yutkundum. Karan "Sorun ne?" Yüzüme bakınca nasıl göründüğümü merak ettim çünkü kaşları onaylamaz bir şekilde çatılmıştı. Karan "İyi misin?" "Orda... birşey var." Zorla konuşurken gözlerim dolmuştu çünkü rüyamda da hep böyle oluyordu. Önce karanlık sonra kan. Birbirini hiç bırakmayan ikili gibi. Parmağımla gösterdiğim çöp konteynerlerine doğru adım atacakken kolundan tuttum. "Korkuyorum." Karan "Sadece bir kedidir. Hem bir sesten korkuyorsun ama birisini öldürmüş bir adamdan korkmuyor musun?" Sorduğu soruyla afalladım. Haklıydı. Kararlı bir şekilde konuşurken söylediklerimde dürüsttüm. "Senden korkmuyorum." Karan "Neden benden korkmuyorsun?" "Çünkü..." aklımdan geçen kelimeleri dilime dökmenin doğru olmadığını düşünsem de bakışları karşısında herşeyi söyledim.