Her şey, insanların hâlâ yarının var olduğuna inandığı zamanlarda başladı. Kimse yaklaşan felaketin farkında değildi. Şehirler hâlâ ışıklarla aydınlanıyor, insanlar hâlâ sevdiklerine güveniyor, bazıları geçmişin bir gün kapılarını çalabileceğini düşünmeden yaşamaya devam ediyordu. Sonra bir şey değişti. Önce şarkılar ve filmler yasaklanmaya başladı. Kimse henüz neyin içine sürüklendiğini anlamamıştı. Ardından insanlar sokaklarda acı çekmeye başladı. Acı çekenler yalnız bırakılmıştı. Sonra insanlar susturuldu. Ölmemek için, Var olmak için, Aç kalmamak için, Boyun eğmek için... Ve en kötüsü, yalnızca devletin yükselişi uğruna. Herkes susmuştu. Çünkü geriye hissettikleri tek bir şey kalmıştı: Korku. Samaya Arslan ise bütün bunların ortasında gözlerini açtığında, geçmişinden geriye hiçbir şey kalmamıştı. Ne kim olduğunu biliyordu. Ne kimlere ait olduğunu. Ne de zihninin neden bazı geceler kendisine ait olmayan anıları fısıldadığını. Hatırlamadığı her şey, hayatındaki en büyük boşluk gibi duruyordu. Ta ki karşısına çıkan bir adam, o boşluğun sandığından çok daha derin olduğunu gösterene kadar. Akay Demir Karahan ise geçmişinin peşini bırakmasına izin vermiyordu. Bazı insanlar gerçeği bulmak için yıllarını harcardı. Bazılarıysa gerçeğin kendisi tarafından bulunurdu. Onların hikâyesi başladığında, kimse neyin sona ereceğini bilmiyordu. Bir insanın hafızası. Bir ailenin sakladıkları. Bir ülkenin sessizliği. Ve karanlıkta büyüyen bir direniş... Hepsi aynı hikâyenin parçalarıydı. Fakat kimse, son parçanın kime ait olduğunu bilmiyordu. Çünkü bazı gerçekler ortaya çıktığında geçmiş değişmezdi. İnsanlar değişirdi. Ve bazen... Birbirlerini bulduklarını sandıkları anda, aslında yıkımın tam ortasında olduklarını fark ederlerdi.

GÖLGE | I "Bir çocuk öldü. Bir Gölge doğdu." Bazı savaşlar sınırda başlamaz. Bazıları insanın içinde doğar. Yirmi beş yaşındaki kıdemli üsteğmen Kumru Pusat, yıllar önce kurduğu Gölge Timi'nin komutanıdır. Başarılarıyla tanınan bu seçkin tim, en tehlikeli görevlerin sessiz kahramanlarıdır. Ancak her operasyonun, her emrin ve her zaferin ardında kimsenin göremediği yaralar vardır. Çünkü bazı insanlar karanlıktan kaçmaz. Onlar karanlığın içinde yaşamayı öğrenir. Gölge Timi'ne katılan herkes omzunda yalnızca silah değil; sustuğu acıları, yarım kalmış hayatları ve kapanmayan yaraları taşımaktadır. Geçmiş ise sandıkları kadar geride değildir. Unutulduğu düşünülen her iz, zamanı geldiğinde yeniden ortaya çıkar. Ama insanlar bazen gördüklerine inanmayı seçer. Çünkü en tehlikeli sırlar... Göz önünde saklanır. Bir operasyon... Unutulmuş isimler... Yıllardır susan anılar... Ve karanlığın içinden yeniden yükselen bir gölge... Geçmişin kapısı aralandığında yalnızca gerçekler ortaya çıkmaz. Bazı kapılar açıldığında kıyamet de uyanır. Çünkü bazen en büyük savaş, düşmana karşı değil... İnsanın kendi gölgesine karşı verdiği savaştır.

Efsun karanlık bir odanın içinde, kasvetli bir sessizliğe sarılmış haldeydi. Acı hatıraları kafasında yankı buluyordu. Anne ve babasının kanı o küçük ellerinde kurumuştu. Anne ve babasının ölümüne tanıklık etmek, ona hem yaşamanın acısını hem de intikamın kutsallığını öğretmişti. O gün çocukluk son bulmuş , hayat ona hiç tanımadığı bir dünyayı zorla sunmuştu...

Korkmuyordum, ne karanlıktan, ne gürleyen gök gürültüsünden, ne de bana zarar verebilecek bir insandan. Çünkü ben karanlıktım, ben gürleyen göktüm, ben zarar görmezdim, ben zarar verirdim. Ben bir katildim. Bu bir sıfat değildi, bu benim mesleğimdi. 🔥 Yayınlanma Tarihi: 12.04.2020 Bu kurguda geçen kişi, kurum ve olaylar tamamen hayal ürünüdür. Uyarı: Eğer kurguyu spoi almadan okumak istiyorsanız, yorumları okumamanızı tavsiye ediyorum.