"Hazır ol gelin hanım... En fazla bir saat sonra evleniyoruz. Ve karım olduğun andan itibaren sana ağlamayı yasaklıyorum... Çünkü sana hiç yakışmıyor." Bir gün, tanımadığı bir adamla evlenmek zorunda kalacağını söyleseler, gülüp geçerdi... Ama kader, Lavinia'yı tam da bu noktaya sürükledi. Kırık pusula... ve kırk bir günlük bir oyun. Gerçek suçlu kim? Kim hayatta kalacak, kim yok olacak? Her sayfa, sırları bir bir ortaya çıkarıyor. Ve unutma: Ölüm Çiçeği'nin laneti, seni izliyor... "Kırık pusula seni karanlığa sürüklerken, Ölüm Çiçeği kaderini belirleyecek." Varlığı, annesi için hiçlikten ibaret olan tüm kız çocuklarına...

Dünya'nın dört bir tarafından gelmiş geçmiş en iyi teknolojiye sahip olarak tanınmış örgüt, bu sefer avına taktığı albayın torununu gözüne kestirmişti. Gözüne kestirmesinde büyük etken olan geçmişti. Geçmiş ve intikamlar yan yana yarışıyordu. Geçmişte yaşanılanlar intikamı körüklemişti. Lider olarak Atakurt lakabıyla tanınan Yekman Valdemar, ülkesinin en gizemli ve başarılı askerlerinden biridir. Bir gün kendisine verilen görevle hayatının değişeceğini bilmiyordu. Kendilerinden köşe bucak saklanan örgütü artık çökertmeleri gerekiyordu. Örgüt, kızın yakınındaydı. Lider Atakurt, örgütü çökertmek için kıza yakınlık kuracak ve gerekirse kızı kendisine aşık edecekti... [Kurgunun ilk yayınlanma tarihi 14/11/2023 ||| Kurgunun yeniden düzenlenerek yayınlanma tarihi 9/12/2024] (Kitaptaki olay, kişi, kurum şahsıma aittir. Hiçbir şekilde çalınamaz, kopyalanamaz ve uyarlanamaz. Bütün hakları saklıdır!)

"Ses aynadan geliyordu. Ve tüfeyi bana doğrultmuş olan adam evimde değil aynamın içindeydi." 1947'de mütevazi bir hayat yaşayan Ali Balamir, yatak odasının baş köşesinde her gün hayatını yansıtan aynanın yavaş yavaş bulanıklaşmaya başladığını fark eder. Bulanık aynada her şey netleştiğinde sarı saçları ve aykırı hayatı ile Ali Balamir aynada bir kadın göremeye başlar. Aynı kaderi yaşayan Parla Hilal ise evinde ki antik aynada beliren bu adamın 79 yıl önce evin sahibi olan adam olduğunu öğrenir. Zaman kırılması 2026 ve 1947'de yaşayan bu iki insanı bir çatıya sokar ve asıl hikaye burdan sonra başlar.

"Tefeciden para alıp kaçarsam ne olur?" "Seni bulur." ⛓️ Gerilim, korku ve şiddet içerir. Yetişkinlere yöneliktir. Her hakkı saklı tutulmaktadır. Benzerlik ya da çalıntı durumunda saklı tutulan tüm haklar kullanılacaktır.

Mira Arman, Argentum Heritage International'a girdiğinde bu binanın sadece anlaşmalar değil, sırlar da sakladığını anlar. Şirketin CEO'su Kıraç Alkan; gücünü sessizliğinden alan, etrafında görünmeyen bir tehlike taşıyan bir adamdır. Onu izleyen gözler vardır, söylenmeyen tehditler gibi. Mira'nın sağ yanağındaki iz, Kıraç'ın bastırdığı geçmişle tuhaf bir uyum içindedir. Bazı geceler, Kıraç'ın hayatı sanki bir anlığına durdurulmuş gibidir; Mira ise kendini açıklayamadığı bir karanlığın tam ortasında bulur. Bir karşılaşma vardır ki kimse adını koymaz-ama sonuçları ağırdır. Sessizlik bazen silahtır. Bu hikâye; gücün bedelini, geçmişten kaçmanın mümkün olup olmadığını ve şu soruyu fısıldar: Bir insan, kaderine dokunduğunu hatırlamıyorsa ondan kurtulabilir mi? Yoksa tehlike, en tanıdık hislerin içinde mi saklıdır?

Gelir kaynağım💸: Dolandırıcı mısınız? Gelir kaynağım💸: Benim kız kardeşim yok. Ne dediğinizi anlamadım. Çiğdem: Lan pislik herif. Çiğdem: Ay yani bir tanecik abim❤️ Çiğdem: Babam bana karşı çok sinirli olduğunu söylemişti de beni sildiğini söylememişti... Çok üzüldüm. Çiğdem: Belki senin gözünde dolandırıcı olabilirim. Ama kız kardeşim yok demen... Çiğdem: Üzdü. Gelir kaynağım💸: Hanımefendi neyden bahsediyorsunuz? Siz kimsiniz? Gelir kaynağım💸: Anlattığınız hiçbir şeyi anlamadım. Çiğdem: Lan delireceğim. Ben Çiğdem Ünsal, Yusuf yani senin kardeşinim aq Çiğdem: Bu kadar tanımamazlıktan gelmeni beklemiyordum. Resmen kendimi tanıttım. Gelir kaynağım💸: Sen Yusuf'un kız kardeşi misin? Çiğdem? Çiğdem: Lan ne oluyor, sen abim değil misin? Gelir kaynağım💸: Değilim. Ben Ömer Asaf Erbay. Çiğdem: Erbay aşiretinin ağası olan? Gelir kaynağım💸: Evet. Çiğdem: Hassiktir. Çiğdem çevrim dışı... 13.05.25 ✨ Tamamen eğlence amaçlı yazılacak, çerezlik bir kurgudur!

~KADERİN SANCILI AĞI~ Yazgı, on sekiz yaşına bastığı günün hemen ertesi, nefret ettiği bir adamla; Özgür Soykan'la zorla nişanlandırılacağını öğrenir. Ardından da, istemediği bir evliliğe sürükleneceğini... Kaçmaktan başka çaresi kalmadığında soluğu, yıllardır uzağında kaldığı gerçek annesinin yanında alır. Ancak onu orada da bekleyen tek şey hayal kırıklığıdır. Adını bile bilmediği babasını bulmak için çıktığı yolculuk sonuçsuz kalır. Babasının annesine aldırmasını söylediği bebeğin aslında doğduğundan, yani kendisinden habersizdir. Zaten babasının sevdiği kadından olan çocukları vardır ve kendi varlığını sadece fazlalık olarak görür. Düğün günüyse kafasına sıkmayı çoktan planlamıştır. Ama herkesin sırtını döndüğü, umudun tamamen tükendiği o nişan gecesinde beklenmedik bir mucize olur: "Ben Kürşat Zevher. Zorla nişanlandırmak istediğiniz bu kızın gerçek babasıyım." Bir cümle... Ve Yazgı'nın hayatı bir gecede altüst olur. Ankara'dan İstanbul'a uzanan bu yeni yolculukta; annesinin geçmişte yaptıkları, ailesinin dağılmasından onu sorumlu tutan kardeşleri, ve peşini bırakmayan Özgür Soykan, genç kızın kaderine örülmüş sancılı ağın yalnızca başlangıcıdır... Yazgı, henüz başına geleceklerden habersizdir. "Wattpad'de, Kaderin Sancılı Ağı adı ile yazılmış ilk kurgudur." Hikaye kapağı; @nisannnur 🩶

❝Aynı diyardan değildik, o bana yabancı değildi ben ise ona kırk el yabancıydım.❞ 💧 Neva bir gece üniversite sınavı için tarih çalışırken masa başında uykuya dalar ve gözlerini açtığında eski bir çadırın içinde yanında bir adamla uyanır. Yanında uyandığı adam Karahanlı devletinin veliahtı olan Satuk Buğra Han'dır. Adam onu gördüğü ilk andan beri hainlik ile suçlar ve ikisi arasında anlam verilemeyen gizli bir çekim başlar. 💧 Belimi büküp önünde eğildim, saygımı belli ediyordum. "Buralardan gideceğim Han'ım." Başım eğik ellerim önümde birleşik ona sunabileceğim tüm saygıyı sunuyordum. Bu halime dayanamamış olacak ki Ayaklarının bağı çözülmüş gibi dizlerinin üstüne çöktü. "Yapma bunu." Sesi bir fısıltıdan ibaretti. "Lütfen ayağa kalkın Han'ım sizin gibi birinin bu durumda olması itibarınız için zedeleyeci olur." Yine onu düşünüyordum, yine ona öncelik veriyordum. "Daha öncede ayaklarına kapandım, önünde diz çöktüm." Doğru söylüyordu ama arada büyük bir fark vardı ve o farkı dile getirdim. "Öncesinde sevdiğim adamdınız, önümde diz çöküşünüz beni rahatsız etmezdi. Şimdi ise ben sıradan bir vatandaş sizde devletini seçmiş bir Han'sınız. Arada çok fark var." Tüm bunları söylerken kalbim paramparça oluyordu. Başını kaldırıp acıyla gözlerime baktı, ben hala doğrulamamıştım onun ayağa kalkıp selamımı almasını bekliyordum ama yapmıyordu işi bir çıkmaza sokuyordu. Dudaklarından beni tarumar edecek o iki kelime çıktı. ❝Gidersen affetmem.❞ ❝Kalırsam kendimi affetmem.❞ Ayağa kalktı, lakin kelimlerimin onda yarattığı darbe enkazının ayaklarımın dibinde kaldığını çok net gördüm. Gözlerine baktım, o da şimdi bana kırk el kadar yabancıydı.

"Geçecek mi peki?" Diyebildim yalnızca hafif çıkan sesimle. Yüzüne bakmak istemiyordum çünkü eğer bakarsam, gözlerinde duymaktan korktuğum cevabı görmekten çekiniyordum. "Geçmeyecek," dedi dudaklarından dökülenlerin yüreğimi bin bir parçaya ayırdığından habersizce. "Ama alışıyor insan." "Sen alıştın mı?" Dedim. "Alıştım." Dedi. "Nasıl peki acıya alışmak?" Bir süre öylece gözlerime baktı. O an anlamıştım. Gözleriyle konuşup anlatmaya çalışmasını gerektirecek kadar zordu belki de onun için sorduğum sorunun cevabı. Gözlerinin çırpınışına daha fazla dayanamayıp önüme döndüğüm sırada aramıza bıçak gibi saplanan gerçek dudaklarından dökülüverdi. "Ölüm gibi." Acı biz gibiydi demek ki...

Kitabımda geçen her şey sadece hayal ürünüdür, gerçek kişi ya da olaylarla hiçbir ilgisi yoktur. -Yalnız Kıyılar:terkedilmiş kıyıların soğuk rüzgarlarıyla sararmış, zamanın izlerini taşıyan kasvetli bir dünyadan geçer.