​"Gideceğim dilsiz şairim... Gideceğim ki geri dönecek bir vatanımız olsun." ​1991, Bakı. ​Eski mahallenin dar, dolambaçlı ve fısıltılı sokaklarında, dünyadan gizlenen imkansız bir sevda yükseliyordu. Kimsenin bilmediği, rüzgarın bile fısıldamaya korktuğu bu gizli sığınak, kalplerine mühürlenmiş iki gencecik delikanlının hikayesiydi. ​Ancak hayatın acımasız fırtınası, bu gizli sığınağın duvarlarını yıkmak için çok gecikmeyecekti. Bir rüzgar esti, zaman durdu ve o koca kaosun ortasında bir iz ansızın kayboldu; geride kalanlar sustu, aramalar çaresiz kaldı.​Herkes bittiğini, o yangının küle döndüğünü söylese de bir insan, ruhunun yarısını geçmişin o puslu sokaklarında bırakıp yoluna devam edebilir miydi? ​Dünyanın en ağır dilsizliğine gömülen Cavid ve kalbinin hafızasıyla zamana meydan okuyan bir sevda... Yıllar akıp gidecek ama o eski mahallenin kuytusunda verilen yeminler asla unutulmayacaktı.

TANITIM ​Biri İstanbul'un boğucu kalabalığından, aile baskısından ve geçmişin gölgelerinden kaçıp ruhunu iyileştirmek için rüzgarlı şehre sığınan yaralı bir mimar... Diğeriyse Bakü'nün tarihi İçerişehir sokaklarında, babasının emaneti olan eski bir plakçı dükkanında kendi halinde yaşayan samimi, dürüst bir mahalle delikanlısı... ​Deniz, Hazar'ın hırçın melteminde kaybolmuşken, Emin ona rüzgara karşı nasıl dik durulacağını öğretecekti. İki farklı dünyanın, iki yaralı kalbin Bakü'nün dar taş sokaklarında, demli bir çayın sıcaklığında kesişen unutulmaz hikayesi. ​"Bu şehrin rüzgarı adamın içindeki bütün dertleri üfler, götürür..."

Vatanını savunan bir Türk askeri ile işgalci bir Yunan askeri... +18, cinsellik, küfür ve olumsuz davranışlar vardır. İki erkeğin ilişkisini konu almaktadır.

- İstanbullu... dedi, okşuyor gibiydi kucağına oturttuğu kutuyu. "Hani ilkti ya, çıkaramadım gayrı aklımdan. Ananız bağrımda yatarken de el vermedi gönül, yazayım çizeyim... yanına varayım." * Başlama: 16.03.2019 Tamamlama: 15.09.2020

Her şey, sosyetenin ve iş dünyasının gözdesi Affan Saltan'ın kirli işler denildiği zaman ilk akla gelen çete lideri Ziko'ya işinin düşmesiyle başladı...

Kafamın içinde bin bir düşünce varken bile, sen sıyrılıp gelendin. Ben hep sana güvendim. 15.07.2021 *Hikaye içerisinde tetikleyici unsurlar, küfür ve cinsellik bulunabilir.

Kaskatı yüzüyle yolu izleyen Demir dizlerinin üzerindeki ellerini yumruk yapmıştı. Yine... Mahalledeki kutlamada olduğu gibi yine sevdadan bahsedildiğinden ciğeri yanıyordu belki de. Sanırım ona ne olduğuyla ilgili bir tahminde bulunabilirdim. Bulunabileceğimi biliyordum da, o tahmini yapmaya gönlüm el vermiyordu. Aldığım kan tadıyla direksiyonu biraz daha sıktım. Dudağımı bu kadar sert ısırdığımın farkında değildim. Bakışlarım kısacık bir an acıdan kavrulan Demiri bulduğunda boynuna doğru akan damlayı görmek dilimin kilidini çözdü. Göğsümdeki sızı artarken "Beni davet edemediğin cenazeni kaldıran sevda mıydı, sırık?" derken buldum kendimi. Ne Demirin yarasını deşmek ne de göğsümdeki sızıyı artırmak istiyordum ama kilit bir kez kırılmıştı işte. "Sen söyle, huysuz şirin. Az çok tanıyorsun düşman bildiğin adamı. Benim gibi birinin boynu neden bükülür?" "Düşmanımken bile bir yanım sana hayrandı, sırık. Mahalledeki herkesin benim gibi hissettiğine eminim. Geçtiğin yerlerdeki insanların yardıma ihtiyacı olup olmadığından emin oluyordun. Çocukla çocuk oluyordun. Bizim huysuz ihtiyarlardan herkes kaçarken sen gönüllerini hoş ediyordun. Lisedeyken arkadaş grubundan kimin kavgası olsa sorgusuz sualsiz en önde dururdun. En çok neye eminim biliyor musun? Bizim mahalledeki herkesin düştüğü, korktuğu an aklına gelen ilk kişi sendin. Demir kalkalım diye el uzatır. Demir yardım eder. Demir anlar. Sen herkes için başkaydın. Belki de seni düşman bilen benim bile düşeceğim zaman yaslana bileceğim dağ gibiydin, sırık. Senin gibi bir adamın boynunu ancak sevda bükebilir." {02.01.2022}

Venüs'ün kitabıdır, o dönene kadar bu hesapta geçici olarak bulunmaktadır.

"Kötü olduğun bir şey var mı?" dedim gülümseyerek ona dönüp. "Zor bir soru." dedi gülerek. Sonra gökyüzüne bakarak düşünmesini izledim. Öyle sevimliydi ki... "Açık uçlu sorularda kötüyüm." dedi kıkırdayarak alayla. Bu kahkaha atmama sebep oldu. "Tatlı. Başka?" "Bisiklet sürmekte berbatımdır. Her yere takılır ve çarparım. Resim çizmeyi beceremem. İlkokulda bile ödevlerimi abime yaptırırdım hep. Hele o perspektifler yok mu? Argh, kaç kağıt parçaladım bilmiyorum. Genelde insanlarla iletişimim de kötüdür, mimiksiz olduğumu söylerler. Hiç konuşmadığımdan şikayet ederler." Gözleri gözlerime kaydığında gülümseyerek onu izliyordum. "Sen eminim onlarla aynı fikirde değilsin." Bu yine gülmeme sebep oldu. "Kesinlikle değilim." "Ve..." Adımını biraz daha uzağa atıp önüme geçti hala yürüdüğümüz sırada. Durduğumda o da durdu. Tam karşımdaydı ve aramızda bir adımlık mesafe vardı sadece. "Sevimli insanlara zaafım var. Konu onlara geldiğinde kendimi -istediğin manada düşün- asla tutamam." Öylece gülümseyerek birbirimize bakıyorduk. Eğer alkol almış olmasaydım kesinlikle böyle bir anda böyle rahatça gözlerine bakamazdım. "Özellikle kısa boylu, çekik gözlü bir çocuk konusunda." Elleri belimi buldu, iki yandan aşağı kayıp tişörtünün eteklerini tutarak beni kendine doğru çekti. Elleri sıcacıktı. Yanıyormuş gibi hissetmeme sebep olacak kadar. "Ki üzerinde benim tişörtümle karşımda duruyorken."

Eşcinsel konulu bir hikayedir.