Bir odayı karıştırmak hayatını yerle bir etmeye yeter mi? Sadece biraz dinlenmek istemişti. Ama gözlerini açtığında zenginliğin içinde kaybolmuş kibirli bir adamın yatağındaydı, hem de yalnızca bir havluyla. Feraye zengin bir aileye gelin giden ablasının yanında yaşamak için geldiği yalıda yalnızca huzurlu bir hayat arıyordu. Ancak gecenin bir yarısı yanlış bir odaya girip tanımadığı bir adamın yatağında uyanmasıyla her şey geri dönülemez şekilde değişti. O geceden sonra hayatı artık ona ait olmaktan çıktı. Karşısında kibriyle sinirlerini zorlayan ama varlığıyla kalbini darmadağın eden bir adam vardı. Bazı sınavlar kaçmakla geçilmezdi, bazı duygular görmezden gelinmezdi. Ve bazı adamlar unutulamazlardı. ❝"Kucağımdasın." dedi alçak bir sesle. "Dün gece seni elimle getirdim ve vücudunda hâlâ izlerim var." Beni daha çok çekti kendine doğru, kendi alt bedenine doğru bastırdı. Onu hissedebilmek muazzam bir arzu uyandırıyordu bedenimde, sağduyu ve mantığımın yerini şehvet ve ihtiras alıyordu. "Arzu duyduğunu, beni ne kadar istediğini biliyorum." Nefesim hızlandı, söyledikleri ne yazık ki tamamen gerçekti. Onu delice arzuluyordum, hatta bazen rüyamlarımda bile gördüğüm oluyordu. Bu yüzden kasıklarım sızlıyor şu an, bu yüzden ateş bastı bedenimi. Yüzü yüzüme daha çok yaklaşınca burunlarımızın uçları birbirine değdi, dudaklarım öpülme arzusuyla karıncalanmaya başlamışlardı. Onun temasına kayıtsız kalamıyordum, korkunç bir ten uyumu vardı aramızda. "Kaçman bunu değiştiremez." Konuşurken dudakları benimkine dokunuyordu, kendimi tutamayıp ilk hamleyi yapan olmaktan korkuyordum. "Ben de seni istiyorum." diye ekledi en son, zaten hemen ardından dudaklarıma kapandı.❞ ▪︎Yaş farkı vardır. ▪︎Cinsel içerik vardır. Cinsellik, küfür ve hassas içerikler barındırmaktadır. Rahatsız olacaklar okumasın.

Mahir, yıllarını sevdiği kadına adamış bir adamken, bir ihanetle yıkıldı. Geriye sadece kızı Elîn kaldı. Azize, sevdiği adama çocuk veremedi diye kuma getirildi. Sonra da terk edildi. Yalnız kaldı. Ve sonra iki yaralı kalbin yolları kesişti. Zorla, mecbur bırakılarak, bir araya geldiler. Ama insan kalbi tuhaf şey. Kırık dökük de olsa, sevdaya hâlâ yer açabiliyor bazen. Bu kitap, belki de birçoğumuzun 'keşke'lerine benzeyecek. 'Keşke daha önce tanışsaydık' mesela. Mahir ve Azize'nin aşk hikáyesi Kitap kapağı: Damla_yazar Kitap şahsıma aittir. Yazım yanlışları olursa bana nazikçe bildirin. Azerbaycanlı olduğum için bazı sözler uyuşmaya bilir.

Aynanın tam karşısına geldiyimde şok geçirmişdim. Zira bu ben değildim. Ben bu kadar güzel bir kız değildim. Ama aynanın yansımasında gördüyüm kız şu zamana kadar gördüyüm en güzel kız ola bilirdi... Simsiyah beline kadar uzanan dalgalı gür saçları, pamuk gibi beyaz parlak ve pürüsüz teni, tıpkı saçlarının rengi gibi kara iri şekilli gözleri, kara kaşı ve uzun kıvrımlı kirpikleri ve dolgun kırmızı dudakları... İnsanın yüzünü baktıkca bakası geliyordu bu kızın. Bundan ziyade uzun, ince kıvrımlı bir bedeni vardı. Sanki bir kalemden çıkmışdı bu kız. Bakanın bir daha bakmak isteyeceyi bir sanat eseriydi. Kimdi acaba bu kız? Eyer bir erkek olsaydım çoktan aşık olmuşdum bu kıza. Lakin fark etdiyim şeyle yeniden dona kaldım. Ben şu an bir aynanın karşısına duruyordum. Ben bu kız kadar güzel deyildim ki? Yahu ben hiç güzel deyildim! O halde bu yansımadaki kız kimdi? Benim yansımamın yerine ki keçmişdi? Ben bu düşüncelerle boğuşurken yansımadaki kızın konuşması ile düşüncelerimden ayrılma zorunda kaldım. "Zamanı geldiyinde ait olduğun yerde olacaksın." "Anlamadım, nasıl yani?" "Anlayacaksın." Kız bunu dedikden sonra her taraf silikleşmeye başladı. Etraf durmadan dönüyordu sanki. Nefessiz kalmaya başlıyordum. Elimi boğazıma götürürek derin nefesler almaya başladım lakin olmuyordu. Dayanamayıp yere çökdüm ve o an her şey yıkılmaya başladı...

Gözleri boş, kaşları çatık, yorgun bir şekilde Rahel'e bakıyordu. Hiçbir şey söylemeden pencere kenarındaki eski koltuğa oturdu. Rahel korkudan vücudunun titrediğini hissediyordu. Ne yapacağını bilemez bir şekilde adama bakarak "Ne istiyorsunuz benden, kimsiniz siz?" diye titrek bir sesle fısıldadı."Azat Şeyhanlı benim adım. Sen de Rahel Yılmazsın""Beni neden buraya getirdiniz?" Diye korka korka sordu. Biraz daha yaklaştı ona doğru adam. Yavaşça, "Abin yüzünden buradasın," dedi. "O şerefsiz hayatının hatasını yaptı ve ben de seni almak zorunda kaldım." "Abim mi? Onun sizinle nasıl bir işi olabilir ki?" Bunu söylemesiyle karşısındaki adamın gözlerini karardığına şahit oldu."Önce o sesini kıs! Abin kardeşimi kaçırdı. Benim kardeşimi! Bir aşiret kızını kaçırmaya cüret etti , bunun bedelini bütün ailesi ödeyecek. En çok da sen ödeyeceksin." ----------------------------------------- Rahel Azat'ın ona doğru yaklaşmasıyla kafasını sağa doğru çevirdi. Böylece Azat'ın dudakları boynuna dokunmuş oldu. İkisi de derin bir nefes aldı. "Daha ne kadar kaçacaksın benden, benim olanı benden saklayamazsın."Uzaklaşmak isteyerek hareket etmeye çalıştı ama bu Azat'ın kollarını daha da sıkılaştırmasına neden oldu. Sonra bir cesaretle gözlerini Azat'a dikti."Senin olan bir şey yok burada. Ben senin falan de-"Sözünü kesen şey Azat'ın dudakları olmuştu. Hızlıca alt dudağını emerek düşünmesine fırsat vermeyen ateşli bir anın içinde buldu kendini Rahel. Bacaklarının okşanmasıyla onları Azat'a doğru sardı. Aynı sertlikle karşılık veriyordu. Azat onu kucaklayarak odadaki yatağa öpmeyi bırakmadan yatırdı. Dudakları boynundan aşağı doğru öpücüklerle devam etti ve göğüs arasında durdu. Derin bir nefes aldı Azat. "Bu kokudan beni kimse mahrum edemez yavrum, sen bile."

Saplantılı bir aşık, bir kadını elde etmek için neler yapabilir? Bazı bakışlar tesadüf değildir. Bazı aşklar da sadece aşk değildir. Çağan, onu ilk gördüğünde yalnızca bir yabancıydı Peren. Elindeki CV'ler yere saçıldığında, bir anlık merhametle eğildi belki... ama işte tam o anda bir şey kırıldı içinde. O an, Çağan'ın zihninde bir saplantıya dönüştü. Gözleri artık yalnızca onu arıyor, düşünceleri yalnızca onunla doluyordu. Peren hiçbir şeyin farkında değildi. Ona yaklaşan adamın niyetini, gölgelerde bir hayalet gibi onu takip ettiğini, hayatını usulca yeniden şekillendirdiğini bilmiyordu. Çünkü Çağan sadece onu izlemiyordu; onu tanıyor, onu çözüyordu. Ve en korkuncu: onu kendi kurduğu "mükemmel aşk"a ikna etmeye çalışıyordu. Bu, karşılıklı bir aşk hikâyesi değil. Bu, bir aklın sessiz çöküşü. Ve en kötüsü Peren tüm bunları fark ettiğinde karşısında onu ondan daha iyi tanıyan biri vardı artık. Unutma, sadece izleniyorsun!

Tanımadığım zoraki evlendiğim o adamın evinde onun yatağındaydım. Sertliği içimi delip geçerken sıcak nefeslerini kulağıma verirken boğazımı sertçe sıkıyordu. "Sen benimsin , Sen benim karımsın" diye sayıklayan koca adam bacaklarımı daha çok ayırırken kafasını boynuma gömdü. eşsiz dişlerini boynuma geçirirken "bu taptığım tenini benden başkası görmeyecek yoksa seni bu yataktan çıkarmam duydun mu" derken gözlerimi zorlukla açtım. Benim yeşilliklerim onun kahveleriyle buluşurken gözlerindeki tehlikeli parıltılar hâla oradaydı. boğazımı hafifçe sıktığı an kafamı salladım. dudaklarıma yeniden kapanınca ondan başka seçeneğim olmadığını kendime itiraf edebilmiştim...

O gün de sıradan bir gündü, her zamanki gibi Yıldıran konağına gidecek ve çalışacaktım. Akşama doğru içten içe yıldıran ailesine ve onların bitmek tükenmek bilmeyen isteklerine küfüler edecek, ardından yorgunca evime geçerek abimle atışacak ve uyuyacaktım. Ya da ben öyle zannediyordum, o gün diğer günlerden farklı yaşanmıştı her şey. Her şey bambaşka ve her şey karmakarışık olacaktı. O gün tüm heybetiyle o gelmişti konağa, Aziz Yıldıran... Gelmiş ve hayatımı darmadağın etmişti...

Sana bir şey sordum küçük elmam bana sormayacakmısın" Beni hatırlıyordu "Sen kim oluyorsun be ben istemiyorum kazayla oldu zaten .... Hem küçük elma ne be" "BEN ONU KARNINA KOYANIM" öfkeyle bağırması yatağa sinmemi sağladı üzerime doğru gelip iki yanıma ellerini bastırdı üzerime doğru eğilmişti artık nefes bile almakta güçlük çekiyordum "VE o bebeği istiyorum..." "Sei il mio porto sicuro" +18 cinsellik ve şiddet söylemleri vardır Küfür ve argo gibi kelimeler yer alır okuyucularımızın dikkatine..!

Bu mahzun göklerde yaralı kuş olsam Bi küçük dal olsan konsam dalına Bilsem o dal bana kafestir O kafes bana tutsak bana zehirdir Bilsem bundan sonra bal olsan şifama Tuz isterdim yarama. ... Bilinir ki bu topraklarda, bu soya gelin gelenin sonu; bir avuç toprak, bir damla suda boğulmak, feryatlarla kan kusmaktır. Kalbi katran bağlamış adamların sonu azaptır. Nilay hiç bilmediği bu topraklara geldiğinde, geçmişin izinden yol almak isterken kendini kaderin yolunda buldu. Aynı aslanın pençesinde, göğün bir nefes gerisinde, feryadı hep dillerde. Mehmet Arat Kutsalan hapishaneden çıkıp bütün dengeleri değiştirecek, yazgıyı kendisi kaleme alacaktı. Aynı Göğün Feryadı.