Aşk iki kişiliktir derlerdi. Ben aşkı içimde tek başıma yaşadım. Acı verici olsa bile kalbimi birine emanet etmek bu hayatta yaşadığım en güzel duyguydu. Ben belki saf belki de fazla seven bir genç kızdım. Hayallerim vardı doğru ama aşkım bütün hayallerim den üstündü. Peki bu kadar sevgi bana onu kazandıracak mıydı? Yıllardır bu sorunun cevabını arıyorum. Sevmek güzel sevilmek paha biçilemez bir hediye ben ona dünyanın en büyük hediyesini verdim.

Kimse benden bir olağan üstülük bekelemiyordu,isteseydim hiç çalışmadan da maaşı mı almaya devam efebilirdim .Mazeretimde hazırdı ,ben daya yeniyim diyebilirdim mesela,ama demedim. Çünkü mazeret basit hedefleri olanlar için vardır ve benim basit hedeflerim hiç olmadı!!!!

"Işıklar sana evinin yolunu gösterecek..." 3391 Kilometre ile başlayan seri Sıfır Kilometre ile devam ediyor! Kilometrelerce öteden birbirini tanımak, sevmek hatta aşık olmak kolaydı... Peki tüm bunlar yan yanayken de kolay olacak mıydı?

''O gün, bana 'Sinemaya gidelim mi?' diye sordu. 3391 kilometre öteden, şehirlerce, denizlerce uzağımdan... Yanımdaki insanlar görmezken beni, o bana imkansız olduğunu bile bile 'Sinemaya gidelim mi?' dedi...'' Aylarca sesini duymadığınız, yüzünü görmediğiniz, dokunmadığınız, kokusunu bilmediğiniz, aynı sokaktan geçme ihtimalinizin dahi olmadığı, asla aynı fotoğrafın içinde bile bulunamayacağınız, sizden kilometrelerce denizlerce adalarca şehirlerce uzakta olan bir insana aşık olur muydunuz? Bunu, kendinize yapar mıydınız? Bu bir mesafe hikayesi! İki insanın, birbirlerini görmeden duymadan aylarca gece gündüz konuştukları ; birbirlerinin en yakını oldukları, ama birbirlerinden en uzakta oldukları, aralarındaki kilometrelere rağmen birbirlerine aşık oldukları bir mesafe hikayesi! Burası bizim gezegenimiz ve burada her şey anını bekler. Burası, bizim 3391 kilometrelik gezegenimiz... - ''Seni görmem için yanımda olmana gerek yok. Ben seni gözlerim kapalıyken de görebiliyorum. Zaten ben seni sadece gözlerim kapalıyken görebiliyorum...''