☙ "Bugünle birlikte benim için çürük bir maziden ibaretsin çünkü sonu bize çıkan yolun tek yönü dün. Ve oraya geri dönüş bileti yok." ☙

Bu zamana kadar çok fazla erkek arkadaşım oldu. Hepsi de ölü adamlardı. Hiçbirini sevmek için değil, hepsini öldürmek için hayatıma almıştım. Takılar... Pırlantalar... Mücevherler... Lüks evler... Malikaneler... Işıltılar... parıltılar... Zenginlik... İhtişam... Nefes kesici bir yaşam. İnsanların uğruna kan dökeceği bu görkemli site hayatı, yeryüzündeki cehennemin ta kendisiydi. Ben, o kahrolası insanların ölü bedenlerini yakmak için bir kibrit çakacaktım. Sevdiğim herkes için... Tüm masum insanlar için... Hayır, hepsini unut. Yalnızca zevk almak için onları avlayacaktım. Çünkü bu... benim işim, ölüm tek arkadaşımdı. Sadece bir sorun vardı. Onları avlayan yalnızca ben değildim. Orada bir katil daha vardı. Beni bile avlamayı isteyen ama kim olduğumu bilmeyen biri daha... Oysa hiç kimse beni avlayamazdı. En acımasız olanlar bile.

En sevdiğim kitabın içine yan karakter olarak düştüğümde tek bir görevim vardı : mutlu sonun gerçekleşmesini sağlamak. Her şey tam da olması gerektiği gibi gidiyordu─ta ki ben kötü karakterin dikkatini çekene kadar.

Araf Altuğ Akıner. O kusurlardan oluşuyordu. Yüzünde, kariyerinde, verdiği kararlarda, hayata bakış açısında ve en önemlisi ruhunda var olan kusurlardan... Karşı tarafa sinir krizi geçirtebilecek derecede karamsardı. Başarılı olmak istediği halde, hemen pes edecek kadar korkaktı. Yerinde olabileceği kişilere bakıp imrenecek kadar çaresizdi. Ve yeteneğinin farkında olamayacak kadar kördü. Ta ki... Benimle tanışıncaya dek... Tek ihtiyacının biraz cesaret, biraz da inanç olduğunu biliyordum. Önceki takımından kovulmuş, futbola küsmüştü. Ama her şeye rağmen bir yanı geri dönmek ve hastalık derecesinde sempati beslediği Beşiktaş'ta oynamak istiyordu. Asla maçlarda giyme şansı bulamadığı o formaya, asla oynayamadığı o takıma, asla gerçekleştiremediği o hayale âşıktı. Ben bu hikâyede vasıfsız ve futbolla alakası bile olmayan biriydim. Sanırım onunla tanışma nedenimiz de buydu. Ben cahil cesaretimle, hayallerinin peşinden koşması için ona yardımcı olmalıydım. Bilmiyorum, belki de böyle olduğuna inanmak istiyordum. Yine pes ettiği anlardan birinde -ki bu çok sık oluyordu- ona baktım ve fısıldadım. "Kartallar yüksek uçar." Ela gözleri, gür kirpiklerinin altından bana baktığında içimde binlerce kartal hareketlendi. "O halde senin için uçacağım."

"Vicdanın seni takip ettiği sürece çizginin beyaz tarafında kalmak kolay. Peki ya kalbin kırılırsa? Kalabilir misin kirlenmeden ve kirletmeden?" Beş yıldır babasından haber alamayan Sezen Vera, bir sabah prova için gittiği orkestradan polisler eşliğinde Adli Tıp'a götürülür ve babasının ölüm haberini alır. Babasının cesedini teşhis etmek için girdiği morgda karşısına çıkan bir başka ceset ve o cesedin başındaki adamsa hiç yabancı değildir; artık bir kördüğümün orta noktasında kapana kısılmıştır. Hayatta kalmak için yapacağı seçimler onu kendi karanlığıyla yüzleşmek zorunda bırakacaktır. "BİR ZÜMRÜT YEŞİLİ ÖLÜM" serisi. Bizi Ayıran Çizgi; 2021 yılında Wattpad'de yayınlanmış olup 16 bölüm yayınlandıktan sonra 2025 yılında yayımdan kaldırılmıştır. 2026'da kurgu tekrardan oluşturulmuş, yeni karakterler ve olay örgüsüyle birlikte sil baştan bir şekilde yazılmaya tekrar başlanmıştır. Eski okuyucuların da tekrar en baştan okuması gerekmektedir.

Bu yüzdendir ki öğrenecekleriniz, size anlatacağım son hikayem olacak. Çünkü size, nasıl öldüğümü anlatacağım. Ben kim miyim? Ben ne bir yalancıyım ne de bir yabancı. Sadece canı yananlardanım. Ya da yalnızca can yakanlardan biri. * Yalancılar ve Yabancılar evreninden...

İnsan ne dilediğine dikkat etmeli, zira kalbinden geçen iyi ya da kötü hiçbir dilek gerçekleşmeden peşini bırakmaz, derler. Ben, ölüm diledim. Bir ölümle başladı her şey. Bir başka ölüm onu izledi. Ve bir diğeri...

@biricikakyuz : Kimsin sen? @basorexia : Sana şuan kim olduğumu söyleyemem bal göz ama zamanı geldiğinde öğreneceksin. @basorexia : Kendi isteğinle geleceksin bana. @basorexia : Dudaklarımdaki son damla zehiri içmek için yalvaracaksın belki bana.

O gece bir sır düştü okyanusa, sır çarptı kayalıklara, kayalık ezdi büsbütün her şeyi ve sonra her şey esrarengiz bir şekilde başladı. O gece zihninden tüm benliği bir kalemle silip atıldı, ne geçmişine dair ne de kendisine dair hiçbir şey hatırlamıyordu. O gece derin bir bataklığı andıran adam geldi ve onu geleceğinden tutup geçmişe sürükledi, sürükledikçe karanlık bir boşluğun içinde sallandı. Sonra... Sonra, Derin bir tutku yılan gibi sarıldı bedenlerine. İç içe geçmiş bir zincir gibi ne kopabildiler ne de bir bütün olarak paslanmadan kalabildiler işte bu onların arasındaki âşkın basit bir betimlemesiydi. "Cinnetimin içindeki akıl hastanemsin sen benim." ❄⛓