Sıradan bir doktorun olağanüstü bir deliler hastanesindeki aşk serüveni

Tatlı ama Çılgın ○○○ Bu bir grup çılgın gencin tatlı hikâyesidir! Bir yanda dört çocukluk arkadaşı bir yanda beş lise arkadaşı... Bu iki arkadaş grubu iki ayrı dünyaların insanı olabilir, bazıları çok çılgın olabilir, bazılarının yaşları denk gelmeyebilir, aralarında uçurumlar olabilir ya da çok farklı huylara sahip gençler olabilirler; fakat tüm bu ihtimaller onları düşman olmaya değil dost olmayı itti. Onlar apayrı dünyalara sahip gençler olsalar bile hayatın tatlı ama çılgın yanlarını yaşayarak keşfediyorlar. Onların oluşturduğu bu farklı arkadaş grubunda hayatın tatlı ama çılgın yanlarını keşfetmeye var mısınız? Onları bu macerada yalnız bırakmayın. ○○○ • KESİT • "Marin çocukluğun hakkında hiçbir şey bilmiyorum. Yani, arkadaşların var evet ama bana kendini hiç anlatmadın. Nasıl bir çocuktun çok merak ediyorum doğrusu," dedi merakla. Çocukluğumdan mevzu açılınca gözlerim ışıldıyordu ama babam vardı orada. Öyle kolay kolay ağzıma alamıyordum o günleri. Büyüsü bozulmasın, herkes annemin sebep olduklarını bilmesin diye. Geçmişe daldım sadece bir anlığına ama şimdiye dönmem zor olmadı. Sadece özledim. Mavi Kent'imi özledim, evimi özledim... "Kime sorsan tatlı ama çılgındı derler. Öyle bir çocukmuşum Akina. Tatlı ama çılgın... Boş ver, geride kaldı her şey. Hadi duş alıp kliniğe gidelim ve biricik doktoruma sürpriz yapalım. Sonra da ben işime gideyim," ○○○ Yazım Tarihi: 1 Aralık 2020 Bitiş Tarihi: 2 Ağustos 2021

16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."