Ta opowieść nie potrzebuje opisu.

Opowiadanie o zgubionym portfelu i chłopaku, który zagubił się w oczach pewnej brunetki. Lekka opowieść, w której fikcja literacka nasiąka otaczającym nas światem.

Wyjazd na Sunfestival miał być tylko pretekstem do wyrwania się z codzienności i zobaczenia koncertu Jan-rapowanie. Gdy przypadkowe spotkanie na backstage'u kończy się wspólnym zdjęciem z Okim - raperem, którego lena ledwo co kojarzy - zaczyna się coś, czego nikt się nie spodziewał. On bierze ją za kolejną fankę. Ona mówi mu prosto z mostu, że nawet nie zna jego muzyki. To miała być krótka wymiana zdań, a staje się początkiem cichej wojny. Zamiast flirtu - kąśliwe uwagi. Zamiast zauroczenia - irytacja. Zamiast dystansu - coraz mniej przestrzeni. Nie wszystko da się kontrolować. Zwłaszcza emocje. A czasem uczucia przychodzą dokładnie wtedy, kiedy nie jesteś na nie gotowy.

Stanie z boku nie było możliwe, dzieląc rodzinną krew z Oskarem. Codzienność pachniała dla Matyldy studiem, fotelem z jej imieniem i redbullem, ale i tak to kochała. Dorastała wokół muzyki, już od najmłodszych lat jej brat otaczał ją surowymi melodiami wystukanymi na trzepaku pod domem - a z czasem przeniosło się to do prowizorycznego studia w pokoju dziewczyny. Wiśnie stały się jej znakiem rozpoznawczym, kolor czerwony odzwierciedla jej ognistą osobowość, która idealnie wpasowywała się w styl życia Szymona. Jeden nieplanowany wyjazd zorganizowany przez jej brata bez wiedzy Matyldy sprawił, że inaczej zaczęła spostrzegać pogubionego bruneta z wytatuowanym ciałem. Jedna kartka papieru potrafi namieszać nie jednej osobie w głowie do tego stopnia, że pisze o niej piosenkę - o emocji, która nie opuszcza go na krok. Nie daje chwili oddechu, ale niesie za sobą ukojenie. Ból staje się nie widoczny, a jej czerwone jak wiśnia usta cholernie przyciągające.

"Najgorszy w tym wszystkim jest fakt, że nie mogę Cię winić - straciłem wyłącznie złudzenie, które przez moment pozwoliłem sobie nazwać 𝘯𝘢𝘮𝘪"

Nina nosiła w sobie ciężar dni, które wydawały się zbyt długie i zbyt puste. Jej życie toczyło się w rytmie niekończącej się samotności, strachu i napięcia, które nigdy nie pozwalało jej odetchnąć. Każdy gest, każdy oddech wymagał wysiłku, a świat zewnętrzny był zbyt jasny, zbyt głośny i zbyt wymagający. Oskar miał własny rytm, uporządkowany i powściągliwy, choć w środku nosił swoje cienie. Jego dni były pełne pracy, dźwięków, muzyki, ale również pustki, której nie potrafił nazwać. Nie szukał bliskości, nie potrzebował jej, aż do momentu, kiedy los postawił Ninę na jego drodze. Spotkanie ich dwóch światów było nieoczekiwane i chaotyczne, pełne napięcia i niepewności. Ich relacja rosła w tempie, którego nikt nie mógł przewidzieć, od pierwszej nieśmiałej znajomości, przez drobne gesty zaufania, aż po chwile, które wstrzymywały oddech i zmieniały wszystko. Była to historia o bliskości, o potrzebie obecności, o walce z własnymi demonami, i o tym, jak dwoje ludzi może odnaleźć się w świecie, który zdawał się ich przytłaczać.

Zanim to się stało, była tylko noc, ciepło świateł i słowa, które miały znaczyć coś zupełnie innego: „napisz jak będziesz."

Była dla niego ciszą w świecie, który od dawna nie potrafił już zwolnić. Kimś, kogo znał od lat, a mimo to dopiero jedno spojrzenie i kilka wyśpiewanych wersów sprawiły, że zaczął dostrzegać ją naprawdę. On z kolei był dla niej historią, której nigdy nie planowała napisać, a jednak z każdą kolejną stroną coraz trudniej było jej odłożyć ją na półkę. Nie był człowiekiem, którego łatwo było zrozumieć. Nosił w sobie zbyt wiele przemilczeń i zbyt wiele prawd ukrytych między słowami piosenek. Ona wierzyła, że pod całym tym hałasem istnieje ktoś, kto potrafi kochać równie szczerze, jak obiecuje. Nie wiedziała jeszcze, że niektóre serca pękają nie z braku miłości, lecz pod ciężarem kłamstw, które miały nigdy nie ujrzeć światła dziennego. „- Przecież ty chciałeś mieć tylko kogoś z kim mógłbyś grać na scenie. - wyszeptałam. - Nie mam racji?"