"Tüm gökyüzünü gözlerine taşımışsın. O maviliği bazen kara bulutlar örtmüş, bazen sağanak almış; hiç utanmadan akmış gözlerinden bir bir..." "Sana herkes kıymış ama sen kimseye kıyamamışsın. Nefret edenlere inat hep daha çok sevmişsin. Her yürümeye çalıştığında düşmüşsün. Sana çelme takanlar düştüğünde de, onlara el uzatan yine sen olmuşsun." "Sen, senden nefret eden bu koca gökyüzünü, hiç gocunmadan gözlerine sığdırmışsın. Yağmurun en ufak bir damlası bile kimseye değmesin diye hem de..." Gelecekten şimdiye uzanan ince bir ip... Bir gece, gördüğü bir grup adamın hayatını değiştireceğini bilemeyen bir kadın. Zamanın acı gerçeği karşısında imkansızı oldurmaya çalışan bir adam. Kapı aralandı, gelecek göründü... İki farklı zaman, iki farklı insan. Ve bundan doğan bir aşk. Zamana karşı verilen bir mücadelede kazanan kim olur? Zaman mı yoksa aşk mı? Burası, zamanın hiç görmediğiniz yüzü. Akrep ve yelkovanın, dakika ve saatin çok ötesinde... Burada, zaman hakkında bildiklerinizi unutun. Buradasınız. Zamanın durduğu o noktada.

Genç kız uyandığı zaman o günün bu derecede korkunç ve acı dolu geçeceğini bilse yine uyanmak ister miydi? Gözlerimi tekrar araladığımda ellerim kan içindeydi .Annem ve babam yerde yatıyordu. Titremeye başladım çığlık atmak istiyordum ağlamak istiyordum ama vücudum bilincimden bağımsız bir şekilde hareket etmiyordu. Bir heykel gibiydim. Yerde ayaklarının üstünde hareketsiz ve ifadesiz bir şekilde duran bir heykel. Duvarda asılı duran saatin akrep ve yelkovanı zamanın işlediğinin tek kanıtıymış gibi tik tak ötmeye devam ediyordu. Benim içinse hayat durmuştu. Anne, Baba diyerek cansız yatan bedenlerine dokundum ve beyazlığını kaybetmiş gözlerine bakarak -Özür dilerim, Lütfen uyanın diye kısık çıkan sesimle haykırdım.

Dizlerimin üstüne basıp kan kokan topraktan kalktım.O ana kadar hiç konuşmamıştım.İçimden :Delirmek için en uygun zaman bu dedim,kendi kendime.En kolayı bu olur.Buna onu unutarak dayanabilirim,unutmak içinde;"aklımı kaybetmem gerekir. "