Biraz mıknatısa benzer zıt insanlar aslında...Farklı kutuplarda bulurlar çekimi. İşte öyleydik biz. Ben hikayenin masalsı prensesiydim...Kerem ise kötü adamı... ~Sinirle ona döndüm."Öyle söyleme.Beni gitmekle suçlama!" "Ne dememi istersin peki?Ben gitmene sebep oldum ve sen de gittin.İnkar edecek birşey yapmadın.Küçük bir çocuğum ben bak itiraf ediyorum.Haylazım biraz.Sevdiğimin saçının bir teline zarar gelirse kimseyi dinlemem onu bile.Çünkü biliyorum o hep önce başkalarını düşünür." Titrek bir nefes alıyorum dudaklarımdan."Önce başkalarını düşünmez yanılıyorsun.Önce sevdiği adamı düşünür.Hani sen diyosun ya sevdiğimin saçının teline zarar gelirse diye...Benim sevdiğim yaramaz bir çocuk.Bak şimdi bile kaşını gözünü dağıtmış karşımda duruyor.Ben ne yapayım?" "Ama bu sefer bir nedenim var.Dinlemek ister misin?Hem hikayeye birkaç satır daha ekleyebiliriz." "Yine yarım kalmaz mı?Ben nefret ederim mutsuz biten hikayelerden." "Benimle bu hikayeye bir son yazmak ister misin?~

Hande Dogandemir ile Kerem Bursin'in bir dizi için bir araya gelip ilk önce set arkalarında birbirilerine kavga edip sonra birbirilerinden hoslanip ve asik olup bir gece bir barda bunu birbirilerine aciklayip ve o gece birlikte olduktan sonra gelişen olaylar ve ateşli ve romantik birlikteliklikleri ve en önemlisi Kerem'in ve Hande'nin birbirlerini nefretle süzerken kerem aklına dank eden acı gerçek birden canını yakar: ben bu kadına aşığım diyerek ve Hande'in de boyle düşünerek olayların gelismesi

Hayalleri olmayan insan yoktur derler. Herkes hayaller kurar. Kimi insanın hayalleri bir günlüğün sayfaları arasına sıkışıp kalır, kimisinin hayalleri bir ağacın kovuğunda. Kimisinin hayalleri kayan bir yıldızla birlikte yok olur, kimisinin hayalleri ise gerçek olur. Hem de hiç beklemediği bir anda!

"Seversin, kavuşamazsın aşk olur" demiş Aşık Veysel.

Zeynep:Kerem.. Sen.. Yaklaştı ve yüzümü avuçlarının arasına aldı. Kerem:Zeynep benim,Kerem.. Zeynep:Bana neden söylemedin?! Kerem'i ittim ve bağırmaya başladım. Kerem:Nasıl söyleyeceğimi bilmiyordum Zeynep.. Gözümden akan yaşları elimin tersiyle ittim. Zeynep:O kız.. O kız ben miydim? Kerem:E-evet.. Melis'in bahsettiği,Kerem'i herkese karşı kötü yapan kız bendim demek.. Zeynep:Melisle Barış.. Kerem:Seni Melis'e götürmemi ister misin? Kafamı hayır anlamında salladım.Keremle olmak istiyordum. Zeynep:Seninle olmak isterim Kerem kocaman gülümsedi ve bana sımsıkı sarıldı.Bu sefer bende ona sarıldım ve gözyaşlarımı serbest bıraktım.Kerem,omzunun ıslanmış olduğunu anlamış olmalı ki benden yavaşça ayrıldı ve gözyaşlarını sildi. Kerem:Sakın.. Sakın bir daha ağlama,ben yanındayken asla Gülümsedim.Kerem'in de gözleri dolmuştu.Arabanın kapısını açtı. Seni bir yere götüreceğim arabaya bindim Kerem de binip arabayı çalıştırdı.Yol boyunca hiç bir şey konuşmadık.Evet ilk defa Keremle konuşmadan bir yere gidiyorduk.Ben Kerem'i izliyordum o da arada bana bakıp gülümsüyordu.Boş bir depo olarak düşündüğüm bir yere gelmiştik.

Sonsuz mutlu ZEYKER ∞♥∞♥

Sana hoşça kal diyemem Benimle kal da nasıl kalırsan kal Nasılsa sana İLTİMAS bitmez bende... Kerem ve Zeynep için her şey eskisi kadar kolay değil.

Bir Zeynep Yılmaz ve Kerem Sayer klasiği..