Hayatın ne getireceğini hiçkimse bilemezdi. Yüzleştiği ihanetin sonucunda yıllarını içeride yitirmiş bir adam özgürlüğüne kavuştuğunda karşılaşacağı sürprizden habersizdi. Yıllar ondan birçok şey götürdüğünü düşünüyordu: neşesini,inancını ve merhametini. Peki gerçekten öyle miydi, karşılaştığı manzaraya kayıtsız kalabilecek miydi? "Nasıl? Nasıl yani?" konuşurken kekelememe engel olamamıştım. Duyduklarım karşısında vücudumdaki bütün kanın çekildiğini hissediyordum. Ben hâla duyduklarımı anlamlandırmaya çalışırken karşı tarafta polis memurunun her şeyin kontrol altında olduğunu hissettirmeye çalışan konuşması devam ediyordu. "Kendisi ekiplerimiz tarafından karakol civarında bulundu. Üzerinde telefon numaranızın bulunduğu mektup sayesinde sizlere ulaştık. Şu an karakolumuzda, durumu iyi. Uygunsanız gelip teslim alabilirsiniz."

" Neden inananyım sana? " diye sordum gözlerinin içine bakarak. Olmuş geçmiş onca şeyden sonra bunu söylemesi çokta inandırıcı gelmiyor bana! " Çünkü ben seni gerçekten çok seviyorum. Anla artık, o zamanlar çocuktuk biz! " dedi. O da benim gibi gözlerime bakarak. İnanmak istiyorum, bunu gerçekten çok istiyorum, ama yapamıyorum. Geçmişim onun tarafından kalp kırıkları ile dolu; nasıl unutayım geceler boyu onun için sessizce akıttığım göz yaşlarımı? " Çocuk ola biliriz. O kadar da küçük değildik ama dimi? Ben seni çocuk kalbimle sevdim, ama sen beni görmezden geldin. Gittin seni hiç sevmeyen o aptal Sultanı sevdin! Ben senin için o kadar deli divane olurken , sen seni sevmeyen birini sevdin. Üstelik bu kız benim sınıf arkadaşımdı. Şimdi geçmiş karşıma seni seviyorum diyorsun. Söylesene! Söyle! Benim yerimde sen olsaydın inanırmıydın buna?! " diye konuştum öfkeyle. O kadar çok kızgınım ki, o kadar çok öfkeliyim ki, ama her şeyden çok ona o kadar kırgınım ki, kelimelerim yetmiyor anlatmaya. O, benim çocukluk, gençlik aşkımdı. Hala unutamadığım tek aşkım. Şimdi ben ne yapacağım?