Beğendiğim ingilizce müzikleri sizlerle paylaşmak isterim :) 12.12.2020

"Death. It's a touchy subject, yet it's in almost all the books and stories. It's always crying, mourning and the boom, everything gets better. But that's not the case. DEFINITELY not the case. I mean, every tear shed is a prayer to God saying, 'Please bring them back...' And 'I never got to properly say good bye...'. After that, the never-ending grief. You cared about them. And the fact that they're gone will always seem like a lie to you, although you know it's true. You just don't want to believe... You just don't want to believe that they're really not there anymore. And I will never forget. I will continue on through life and make my family proud of me. Thank you." I felt a tear roll down my cheek as I stepped away from the podium. And I realized. I would never see that podium ever again. Elena Hill is a twenty year old female. She is a hard worker. She had traveled all her way from Canada to go to a university in London. She is smart, clever, funny and amazing to say the least. She's also pretty good looking and has a little rebel in her. She's only dreamed of coming to London to get a good university degree-- but she got in. She's always expected the least of her life so things can't possibly get worse than what she thinks will happen, right? Wrong. Her roommate happens to be the cockiest, most sarcastic, rudest person ever, yet the hottest and the most awesome. The worst part is? She's totally into hot, British chicks. Daniel Watson. 20, don't call him Dan. Cool, popular, totally awesome. Laid back, lazy. Hot, fabulous, a little bit sassy. Cocky, sarcastic a little rude. When you get a first glance you be like, "Whoa, oh my God. This guy is amazing." But once you get to know him? Things'll get a little bit worse. He's British and handsome too. He's smart and got a grade as high as one of the smartest people to get in this year, which happens to be his roommate. [❌] Uncompleted Story! Copyright © 2016 by AcrylicMuffin. All Rights Reserved

Her şey bir ölümle başladı. Ölüm, nefreti takip etti. Nefret, intikamı körükledi. Ve aşk hepsini alaşağı etti. Yüksek kayalarda uçan kartal, kayanın en dibinde yaşayan küçük kıza âşık oldu. Onların aşkı, çığlık. Onların aşkı, feryat. Onların aşkı, acı. Onların aşkı, ölüm. Onların aşkı, VAVEYLA. Karanlıkta atılan her çığlık sahipsizdir. Ben senin karanlıkta attığın çığlığım. Seninleyim ama senin değilim.

"Hıçkıra hıçkıra ağlıyorsun Gerçek," diyerek ellerimi büyük avuçlarının içine aldı, "ve bunu yaparken yaşadığın komik bir ânı anlatıyorsun." Gözlerimden yaşlar boşalırken tüm dişlerimi göstererek gülümsemem onu duraksattı. "Bilmem ki," diye fısıldadım. "Her şey elimden kayıp gidiyorken bile acımayan kalbim, az önce sen o sigaranın külünü kül tablasına silkince öyle çok acıdı ki, ağlamak istedim. Üstelik aklıma da yaşadığım o ânın en komik repliği gelmişken, tam da sana söyleyecekken yaptın bunu. O külü neden öyle hiç umursamadan silktin? Senin için yanıyordu." Bir elini kaldırıp yanağıma koydu, büyük avucunun içiyle gözyaşlarımı parçalayıp ezdi, yok etti. Ve bana dedi ki, "Ben yapmasam o kırılıp düşecekti." "Senin yapmandansa, kendisi kırılıp düşmeyi kabul ederdi." Gülümsedim. "Keşke yapmasaydın." "Kendini o küle mi benzetiyorsun Gerçek?" "Hayır," dedim. "Hayır, sen beni henüz kırmadın ki."

Parmaklarım küllerinde dolaştı. Sonra birden yağmur bastırdı. Gülümsedim ve beni izledi. Sustu ve onu dinledim. Sessizliği bile güzeldi. "Çünkü Leyla, çünkü iki gözüm, yangında en son küller ölür."

16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."