Serçe parmaklarımızı birleştirdim ve, ''Bundan sonra bu parmaklar gibi olalım Barış, öz abim olsa bana bu kadar yardım etmezdi muhtemelen, hatta benimle uğraşırdı,'' dedim ve gülümsedim. Barış'ın yüzündeki gülümseme aniden silindi. Parmağını bir hışım geri çekti ve kaşları çatıldı. Kızgın bir ses tonuyla, ''Abiye ihtiyacın olacak yaşı çoktan geçmedin mi sence Derin?'' dedi sesini yükselterek. Korkmuş bir ifadeyle kafamı yarım yamalak da olsa ondan uzaklaştırdım ve biraz geriye kaydım. ''Nasıl yani? Kötü bir şey demedim ki,'' dedim mahcup bir sesle. ''O kadar zaman geçirdik ve bu...'' duraksadı. Ayağa kalkıp sinirle saçlarını karıştırdı ve sözüne devam etti; ''Bu çok saçma... Ben gidiyorum.''