(düzenlenecek) "Acaba hocam," dedim elimi kaldırıp "Sorunu farklı bir yolla mı halletsek?" dedim ve sıra arkadaşımın, Hüma'nın, kağıdıma baktığını gördüm. Hayır, dediğim sorun kesinlikle tahtadaki kimya sorusu değildi. "Nasıl çözeceğiz Duru?" arkama yasladım. Hüma fısıldayarak "Soruyu okumamışsın bile Duru," dediğinde gülümsedim. Ciddi bir şekilde beni dinliyordu. Göz ucuyla tahtadaki soruya baktım. Bir yanma tepkimesi vardı. "Deneme yanılmayla, belki tepkime sandığımızı değil de ummadığımızı gösterecek." Benden hoşlandığını abim bile anlamıştı, bir türlü itiraf etmemişti. nisan|23 yazar notu: kitabın düzenlenmesi gereken çok noktası var ancak içindeki her bir yorum benim için çok değerli, bu sebepten herhangi bir düzenleme ya da değişim yapmayı planlamıyorum. teşekkürler ve şimdiden keyifli okumalar ♡

16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."