"Güçlü olmaya dayanamıyorum." derken o sert ve soğuk ellerini, ilk defa birinin yüzüne şefkati vermek ister gibi uzatıyordu. Eli yanağıma dokunduğunda daha fazla dayanamadım. Gözlerimi yumarken ardı ardına gelen yaşlarım güçlü durmama izin vermemişti. "Güçlü olmana gerek yok küçücüğüm. Ben burdayım." Gözlerimi açtığımda gözleri ilk defa sakladığı o gece karanlığını bu kadar acımasızca taşımıyordu. Gözlerindeki o karanlık, bu gece üstümü örten bir merhamet gibiydi. "Sen de gideceksin." Kalbi hızlı atıyordu, duyabiliyordum. Elini yanağımdan çekerken elimi tuttu ve göğsünün üstüne koydu. Sol yanına, kalbinin hizasına. Kalbi sanki elimin altında atıyordu, kaburgasını zorluyordu adeta. "Ben gitmem, gidemem. Ruhun ruhuma şifa Karaca'm."

Bazen vazgeçmek gerekir, herkesten ve her şeyden. Rahman'ın adını ilmek ilmek dokuyarak her yere, vazgeçmek gerekir. Fedâ etmeli insan, en sevdiğini, en sevdiğinin yolunda. Vazgeçmek gerekir azizim, O'nun (c.c) adına ve O'nun (c.c) için, her şeyden vazgeçmek...

Bazen hayatımızda çoğu şeyi değiştirebilecekmişiz gibi hissediyoruz... Sanki bir heyecan katacakmışız gibi... Sanki bir neşe katacakmışız gibi... Hatta çoğu zaman bu heves, bu istek.. Bu başarma çabası bizlere gelmiyor değil? Ama ben başaramıyorum. Ben hiç başaramadım. Ne yaptıysam, ne iyilik yaptıysam kötülükle karşılandı. İçimdeki sevgim, huzurum suistimal edildi. Peki ya ben kimim? Herkesin duygularımla oynayabileceği bir kukla mı, yada bir nesne... Biri bana açıklama yapabilir mi, beni bu düşüncelerden, bu zihnimde durmadan hayatımı sorgulayan yanımdan kurtarabilir mi? Bunu sevdiğim adam başarabilir mi...

"Gülüne kızıp gezegenini terk eden prensi bilir misin? bütün gezegenleri, dünyayı, bulutları gezsende; Yine olduğu gibi bana geri döneceksin... Çünkü sen benim güneşim ve parıltımsın"... O konuştu, ben sustum. Ay Güneş'e ihanet eder mi ki?