Her insanın bir korkusu vardır. Kimi örümcekten, kimi köpekten, kimi karanlıktan, kimi de yüksek yerlerden korkar. Fakat bu korkunun bir ortak noktası vardır, çaresizlik... Çaresizlik korku anında görülür, korkunun sebebi o anda yapabilecek bir şey bulamadığın içindir. Sıradan bir günün korkuya dönmesi gibi bir nedeni var mıdır? Neden olmasın, işte bu sebeple zamanla oluşan durumlar vardır. Bir olay nedeniyle korku, iki korku nedeniyle çaresizlik, üç kendini savunma, dört başka insanların hayatını tehlikeye atma, beş umutsuzluk, altı ölüm... Dünyanın yeni akımı olan bir yiyecekten yayılan salgın hastalık bir okula yayılır, bu okulda sınıflardan bir tanesinde bulunan alakasız bir öğrenci grubu birlikte hayatta kalmaya çalışır. Asıl planları uzak bir yerde bulunan güvenli bölgeye ulaşmaktır.

Üç yıl önce başlayan salgın hastalıkla beraber insanlık bir çok gelişmeler yaşamış fakat yine de salgın hastalığın mutasyona uğraması durumu ile karşı karşıya kalmışlardır. Bu yerleşim kurucuları tarafından gizli tutulmaya çalışılsa da halk bir süre sonra bunu öğrenmiş ve tekrardan bir korku haline girmiştir. Son karar olarak savaşmak ve kaynakları yok etmek için yerler tespit edilirken bulunan bazı sinyaller bu hikayenin şu anki asıl baş rolü Luna'nın yapacağı planları etkilemiştir.

16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."