Bu sefer kanayan bacaklarımdaki yaralar değil de bileklerimdi. Bakışlarımı sevdiğim koyu gözlere çevirdim ve uzun uzun baktım ''Ay kızı belki de çok uzağında değildir ha?'' yine o çok sevdiğim gülüşlerinden birini sundu bana. Dudaklarının iki yanı da yukarı doğru kıvrılmıştı. Titreyen bedenimi arkadan sarmış, bileklerime bezle tampon yapıyordu. ''Ay kızı tam da kollarımın altındayken ne kadar uzağımda olabilir ki?'' ☽☽☽☽ Yeraltında bir güneş doğdu. 18 tane çocuk 2 gün önce batan güneşin doğumunu gözlerindeki yaşlarla gülümseyerek izliyorlardı. 2 gün önce hikayeleri bitti sansalar da hikayeleri şimdi tam da şu anda başlıyordu aslında. Bir yıldız kaydı gecenin karanlığında. 7 çift göz gülümseyerek baktı gökyüzüne. 7 farklı hikaye, 7 farklı lakap, 7 farklı insan. Gökteki yıldızlardan farksız olduklarından bir haber yeni hayatlarına da bu şekilde gülümsemişler ve hikayelerinin başlamasına izin vermişlerdi.

Kartlar dağıtıldı, sahiplerini buldu. Bir araya gelindi, perde aralandı. Oyuncular bir bir sahneye çıktı. Flaş patladı, seyirciler alkışladı. Oyuncular maskelerini indirdi, birbirilerine baktı. Ölüm ve Yaşam göz göze geldi, Oyun başladı. İNKİSAR

"Eğer peşinden gelirsem geri dönemeyeceğimi söylemiştin bana," dediğinde sesi titriyordu. "O gün seni dinlemeliydim."

🥀 "Geçmiş, bazen mutlu bir anı bazen acı bir tebessüm. Bazı zamanlarda ise adı konulamayan duygunun adı..." Eflâl... Ölüme ve insanlara karşı gardını almış genç bir kadın... Korkuyla attığı her adımın, hayatından çaldığını fark edemeyecek kadar kimsesiz üstelik. Lâl... Ölesiye nefret ettiği insanlardan kaçıp sığındığı limanda, belki hayatının aşkını bulacak belki de en büyük hayal kırıklığını yaşayacak. Eflâl, onaylanmayan bir evliliğin meyvesidir ve henüz dünyaya gelmeden, hikâyesine ölümün gölgesi düşmüştür. İşi, dostları, abisi... Hepsi onu "öldürülmek" düşüncesinden bir nebze de olsa uzaklaştırmaktadır. Tabii, bir de Karan Akdoğan... Aslında kimsesiz olduğunu anlayan Eflâl'in, kimsesi olan genç adam... Aralarındaki bazen minnet, bazen şefkat, bazen ise karşı konulmaz bir sevgidir. Ancak Eflâl'in baş etmesi gereken ölüm gerçeği, onu Karan'ın yanında da rahat bırakmaz. Eflâl, gerçeklerle yüzleşmeye karar verir. Kime ve neye inanacağını bilmeden kendini hiç de tahmin edemeyeceği gerçeklerin içinde bulur. Artemis Milenyum aracılığı ile kitap oldu. Kitapçılardan alabilirsiniz.❤️ •Yeni bölüm gelmeye devam edecek ve final burada yayımlanacak.

16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."