"Yüzüme bak Maral, gözlerime." Dediğini yapmamayı seçtiğimde parmaklarından birini nazikçe kadınlığıma sürttü. "O adamın yanında oturduğun her saniyenin..." Hareketlerini hızlandırdı. Aldığım oksijen yetersiz gelmeye başladığında dudaklarımı aralamış ve başımı yatağa olabildiğince yaslayarak gözlerimi sımsıkı kapatmıştım. "Onunla dans ettiğin her bir salisenin..." Parmaklarını ıslaklığıma sürterek ilerletmeye başladığında boğazımdan yükselen sese engel olamamıştım. İnleyerek dudağımı dişlerimin arasına aldığımda sözlerini tamamladı. "Onun sana dokunmasına izin verdiğin her anın karşılığını alacağım yavrum." Nisan 15, 2023 | Tamamlandı. Yetişkin içerik, örnek alınmaması gereken davranışlar, cinsellik ve küfür/argo içerir.

Hayatını yaşayamayan genç bir kadın, ölümün kendisinden onu yaşatması için bir sebep isterse ne olur? Ölüm ilgilenmez. Ancak yüreği, hissettiği yabancı duyguyla buna izin vermez. "Sebebini buldum. Gülüşünü sakla kadın." KURGUDA ARGO SÖZLER UYGUNSUZ DAVRANIŞLAR VE HASSAS İÇERİKLER VARDIR TSSB İÇERİR KARANLIK- MAFYA ROMANTİZMİDİR YETİŞKİN KURGUDUR Bu klişeyi de sevmem ama hırsızlığa meraklı olan çok var, wattpadde ÖLÜMDEKİ ŞANS ismiyle yazılmış ilk kurgudur, emek hırsızlarına göz açtırmayıp gönül rahatlığıyla okuyabilirsiniz. Yayımlanma tarihi 12/09/24

Bir açık artırmada satılığa çıkarıldığında, Elysia'nın kaderi çoktan kana bulanmıştı. Genç bir mimar adayı, bir kafesin içinde susturulmuş, ismi bile çalınmış bir hayalet... Ve o gece, Damian Di Giovanni en yüksek bedeli ödedi. Sapkın bir adamın elinden kurtardı - ya da belki yeni bir karanlığa sürükledi. Çünkü Damian, Sicilya mafyasının mirasını sırtında taşıyan bir lanetti; içinde uyuyan canavarı, Elysia'ya dokunurken bile nefes alıyordu. Ama İtalya, Elysia'yı yalnızca yeni bir adamla değil, kendi kanlı geçmişiyle de bekliyordu. Köklerinden yükselen uğursuz fısıltılar, gerçek soyunun karanlık yankıları... Onu istemeyen annesi, onu yok sayan kardeşleri, gölgelerden sızan ihanet. Aşk sandıkları şey, bir tür kefaret mi yoksa en güzel yalan mıydı? Elysia bir zamanlar kurbandı - ta ki karanlığı kendi elleriyle şekillendirene dek. Ve Damian, içindeki canavarla birlikte Elysia'nın gölgesinde yeniden doğacaktı. Bazı kadınlar sevmek için doğar; bazılarıysa karanlığı iliklerine kadar içip, kendi küllerinden bir lanet gibi yeniden yükselir. Onu açık artırmada satılacak bir beden sananlara inat, Elysia kendi mezarını kazdı, kendi kanından bir taç ördü. İtalya'nın taş duvarları ardında onu bekleyen yalnız bir kurtuluş değil, geçmişten fışkıran lanetli sırlar ve gölgeler ordusu vardı. Ve aşk... Bir mafya lordunun ellerinde, kanla kutsanan bir günah gibi yeşerecekti. Dikkat, bu kitap bir karanlık romantizm kitabıdır; tetikleyici unsur, cinsel şiddet, istismar ve cinsellik içermektedir. Beyaz atlı prens yerine kara şövalye ile karşılaşmaya alışıksanız, size okumanızı öneririm.

"Tamam vereceğim sana Efsunu " gözlerimden yaşlar akarken hayal kırıklığıyla Alaza baktım bana bunu nasıl yapar nasıl beni bile bile o cehenneme gönderir neler yaşadığımı neler yaşayacağımı bile bile nasıl yapar bunu. "Beni geri mi gönderiyorsun kendi ellerinle kurtardığın o eve " Alaz sonunda gözlerime baktı gözlerindeki bu acı da neydi beni kendi eliyle gönderirken acı çekmeye hakkı yoktu. Bana iyice yaklaşıp yüzümü avuçlarının arasına aldı. "Mecburum Efsun yemin ederim seni geri alacağım ama şimdi gitmek zorundasın"

Siz: Merhabalar. Siz: Size yazmam gerektiği söylendi. Yani sekreteriniz öyle söyledi. Siz: Rahatsız etmiyorum, değil mi? Siz: Eğer meşgulseniz hiç sorun değil, ben beklerim. Bilinmeyen Numara: Lei chi è, signora? (Siz kimsiniz hanımefendi?) Yayın Tarihi: 10 Haziran 2025 2 Ağustos Mafya #5 20 Ağustos Mafia #1 20 Ağustos İtalyan #1 20 Ağustos İtalyanmafya #1 18 Aralık Texting #1

Bu hikaye Hepimiz Gökyüzü Olmak İstedik serisinin ara sahnelerinden alıntılar içerir. Kitapta olmayacak yazar taslaklarıdır. Serinin ilk iki kitabını okumadıysanız spoiler barındırır.

(TAMAMLANDI.) Çok istediği bölümü kazanmak için çok çalışmış ve sınav sonucunun açıklanmasını büyük bir sabırsızlıkla bekleyen genç bir kız. O çok beklediği sonucun açıklanacağı günün gecesi, sadece eğitim hayatını değil, tüm yaşamını etkileyecek olaydan bihaberdi. ⏳ "Ben seni tanımıyorum," dedim, soğukça. "Tanıyacaksın," dedi, sakince. Konuşma tarzında beni rahatsız eden bir şey vardı. "Daha çok zamanımız var."

Elzem Akay'ın sıradan ama güzel bir hayatı vardı. En iyi okullarda okumuş, en güzel oyuncaklara ve kıyafetlere sahip olmuştu. En değerli mücevherler daima onun boynunu süslemiştir. Lüks içinde yaşarken hayatta istediği her şeye kolayca sahip olmuştu. Üzerine titreyen iki abisi, onu hep güldüren kız kardeşi, iyi bir yengesi ve onu sürekli çıldırtan bir hizmetçisi varken hayat ona karşı fazlasıyla cömertti. Tüm bunları ne bozabilirdi ki? Bir gece korkunç bir ritüele kurban edildiğinde gözlerini bambaşka bir dünyada açar. Orta Çağın hiyerarşisinin içinde kalmışken eve dönmek hiç kolay değildi. Kendi dünyasında bir öğretmenken Ölümsüzlerin akademisinde bir hizmetçi olunca, sınıf farkının acımasız gerçekleriyle yüzleşir. Burası onun dünyası değildi, burası barbarların hüküm sürdüğü Araftı ve o, hayatta kalmak istiyorsa lüks alışkanlıklarından ödün vermeyi öğrenmeliydi. *** "Medeniyet yoksunu, vahşi barbar!" diye ona sesimi yükselttiğimde çatılan kaşları umurumda bile değildi. Tüm gün kuyudan su çeken o değildi. "Şu sivri dilin bir gün başına bela olacak." Sert bakışlarla beni uyardıktan sonra merdiveni işaret etti. "Kahyadan fırça yemek istemiyorsan işinin başına dön." "O kadın bir cadı." Ondan bahsederken bile tiksintiyle yüzümü buruşturdum. "Bence benden nefret ediyor." "Hayret." Kaşları alayla yukarı kalktı. "Oysaki çok sevilesi bir kadınsın." İğneleyici sesiyle ters ters ona baktım. "Sizde öyle Savcı Bey," dedim oyunbaz bir ifadeyle. "Sizi görenlerin yüzünde güller açıyor." "Bunu inanarak söylemiyorsun." "Tabii ki inanarak söylemiyorum." Gülerek bana ikinci kez merdiveni işaret etti. "İşinin başına dön aksi taktirde yarın seni sınıfıma almam. Bir hizmetçiye ders verdiğim için yeterince sorun yaşıyorum." Bu vahşiler kendi dünyamda ne kadar zengin ve asil olduğumu anlamak istemiyordu.

"Seni öldürürüm Demir! Öldürürüm!" "Tabii ki öldürürsün ama sen beni öldürmek yerine, ailene umut olacaksın ve benimle evleneceksin. " Mideme kramplar giriyor, bildiğin kıvranıyordum. Nefesimi yettiremediğim için bir elimle kapıdan destek alırken, bir elimle de şalımı öne doğru genişletmeye çalışıyordum. "Hemen şimdi kararını ver Beyza! 10 dakika sonra tüm adamlarımı arayıp devreye girmelerini söyleyeceğim sonrada direk ağabeyinin karşısına çıkıp, yaptıklarımı anlatacağım; seni nasıl zora soktuğumu, şirketin batması için neler yaptığımı anlatacağım ve böylece küçük Zeynep babasız büyümüş olacak... Sahi Zeynep, ölen annenin adıydı değil mi? " Dizlerim artık bedenimi taşımıyordu. Dizlerimin üzerine yığıldım ve son gayretimle nefesimi yettirmeye çalıştım. "Senden nefret ediyorum!.. " Demir yanıma doğru gelince bir dizini yere koyup, ellerini çeneme götürdü ve başımı yerden kaldırdı. Gözyaşlarım yanaklarımı sırılsıklam yapmış, şalımın çene kısmını çoktan ıslatmıştı bile. Şuan gözyaşlarım onun parmaklarını yıkarken, ben çaresizlikten ne yapmam gerektiğini bilmiyordum. Onunla evlenmem diri diri gömülmek demekti... Ama alabilecek bir sorumluluğu almadığım için dedemin ölmesi, ağabeyimin hapse girmesi cehennem ateşinde yakardı beni ve ben bir daha o ateşi, ömrümün sonuna kadar söndüremezdim. . . . Oysa Demir'in bilmediği şeyler vardı. Bu evlilik Beyza'nın mahkumiyetiyse Demir'in de en büyük sınavıydı.

"Susuyorum Ali Asaf ağabey! Öyle bir susuyorum ki sessiz sessiz attığım çığlığı bir tek Beyza'm duyuyor! Kaç yaşında düştüğümü bile bilmediğim gözlerinde yanarken dönüp geçmişime baktığımda sadece seni ve senin parçan olan Beyza'yı hatırlıyorum. Ali Asaf ağabey, Beyza beni karayemiş ağacına çıkarmak için arkamdan iterken yanımıza gelip "Abim, Zehra'yı rahat bırak. Kelebekler kırılgan olur, bırak Mavi Kelebek de seni burada beklesin." dediğinde mi düştüm gözlerinin toprak kahvesine, yoksa yaylada çimenler arasında yalın ayak dolaşırken "Mavi bakan hanım, niye terliksiz dolaşıp canının yanmasına müsaade ediyorsun?" deyip de ayağıma batan dikenleri özenle temizlerken mi? Beş yaş, beşşşşş! Dünyanın sonu olan aramızda ki bu beş yaş mıydı, yoksa amcanın kızı olmam mı?.. Haa tabii yaa dünyanın sonu olan, senin doğrularındı! Ali Asaf aynı evde büyüdüğü amcasının kızına, yan gözle bakmaz! Neden? Ali Asaf'ın doğruları her şeyin önünde... Öyle olsun Ali Asaf AĞABEY! Haniftam serisinin 2. kitabı...