Askıya alındı Yıl 2584... Ölüm, İstanbul sokaklarında geziyor kurbanı olan katilleri tek tek avlıyordu. Bedeninden damlayan kanlar, sokakları suluyordu. İnsanlığın bitip tükenmeyen arzularını karşılamak için kullanılan silahların yerini, kanlı keskin dişler almıştı. Kurt adamlar ve vampirler arasında olan savaşta hayatta kalmak için ölümün kendisi olmaktan başka çareniz olmazdı. ◽◽◽ Önce gözlerimi esir aldı, sonra tenimi. Sivri dişleri, kırmızının en koyu tonuna bulanmış dudaklarının arasından parlarken, beni gülümsemesiyle sarhoş etmişti. Masum bakışlarının altında yatan cüretkar kadın, bu geceye damga vuran vampirden başkası değildi. Tıpkı önce kanıma sonra kalbime vurduğu gibi. ◽◽◽ Ölümün kanıtı camda iz bırakmıştı. Kırmızının en açık tonu nokta nokta yayılmış kesif bir koku sarmıştı etrafı. Elimdeki suç aletini hiç acele etmeden, yer yer sıvası dökülmüş çürük vişne renginde olan duvardaki çiviye astım. Kurbanıma baktığımda bir kolu hareket etmekteydi. Umursamadım. Bir kaç dakikaya kalmaz, ölüm meleği yanına uğrardı. Koltuğa oturup can çekişmesini izledim. Elime aldığım, buz gibi suyu yudumlarken kurbanım da son çırpınışlarını veriyordu. Ruhu göğe yükselirken hareket etmeyi bırakmış, cesedi yok etmemin vakti gelmişti. ◽◽◽ 2.06.21 #şekildeğiştiren 1. Sırada Yayımlanma tarihi:27.06.2020

Tanıtım bölümüne göz atınız... Kaçak Prenses 1'in devam kitabıdır.

Tanıtım bölümüne göz atınız...

"Aklım almıyor," diye söylendi kendi kendine, beni aniden kavradığı elimden yeniden kendine çekti ve dudaklarını saçlarıma bastırdı. "Ben sana böyle his-," duraksadı. "İnsanlar nasıl seni yaralayabiliyorlar?" Konuşma engelli bir kız ve onun için işaret dili öğrenen bir adamın hikâyesi...

Elzem Akay'ın sıradan ama güzel bir hayatı vardı. En iyi okullarda okumuş, en güzel oyuncaklara ve kıyafetlere sahip olmuştu. En değerli mücevherler daima onun boynunu süslemiştir. Lüks içinde yaşarken hayatta istediği her şeye kolayca sahip olmuştu. Üzerine titreyen iki abisi, onu hep güldüren kız kardeşi, iyi bir yengesi ve onu sürekli çıldırtan bir hizmetçisi varken hayat ona karşı fazlasıyla cömertti. Tüm bunları ne bozabilirdi ki? Bir gece korkunç bir ritüele kurban edildiğinde gözlerini bambaşka bir dünyada açar. Orta Çağın hiyerarşisinin içinde kalmışken eve dönmek hiç kolay değildi. Kendi dünyasında bir öğretmenken Ölümsüzlerin akademisinde bir hizmetçi olunca, sınıf farkının acımasız gerçekleriyle yüzleşir. Burası onun dünyası değildi, burası barbarların hüküm sürdüğü Araftı ve o, hayatta kalmak istiyorsa lüks alışkanlıklarından ödün vermeyi öğrenmeliydi. *** "Medeniyet yoksunu, vahşi barbar!" diye ona sesimi yükselttiğimde çatılan kaşları umurumda bile değildi. Tüm gün kuyudan su çeken o değildi. "Şu sivri dilin bir gün başına bela olacak." Sert bakışlarla beni uyardıktan sonra merdiveni işaret etti. "Kahyadan fırça yemek istemiyorsan işinin başına dön." "O kadın bir cadı." Ondan bahsederken bile tiksintiyle yüzümü buruşturdum. "Bence benden nefret ediyor." "Hayret." Kaşları alayla yukarı kalktı. "Oysaki çok sevilesi bir kadınsın." İğneleyici sesiyle ters ters ona baktım. "Sizde öyle Savcı Bey," dedim oyunbaz bir ifadeyle. "Sizi görenlerin yüzünde güller açıyor." "Bunu inanarak söylemiyorsun." "Tabii ki inanarak söylemiyorum." Gülerek bana ikinci kez merdiveni işaret etti. "İşinin başına dön aksi taktirde yarın seni sınıfıma almam. Bir hizmetçiye ders verdiğim için yeterince sorun yaşıyorum." Bu vahşiler kendi dünyamda ne kadar zengin ve asil olduğumu anlamak istemiyordu.