İnsan korkuyor. Aşktan değil. Hayallerinin kırılmasından korkuyor. -"Napıyorsun herkesin onunde Demir ya. Utanıyorum bilmiyomusun. Hem bu kadar samimi degiliz?" dedim -" Utanmana gerek yok. Hem bundan daha samimi olacağımız günler gelecek"dedi

Toprağın kokusunu ciğerlerime çektim. Ait olduğum yerden çok uzaktaydım, bu ev bana ait değildi. Yerine oturmayan bazı şeyler vardı. Ben Suçlu değilim, onlar Suçlu. Bu hayatı yaşamam benim Suçum değil. Bu hayata katlanmamda benim Suçum değil. Suç, Suçlu olan kişinindir. "Sen gelmesen de ben beklerim. Ne olacak sanki cebimden mi gidiyor, canımdan gidiyor." Böyle olmamalıydı. Biz, böyle bitmemeliydik.