Znali się od tej przeklętej piaskownicy, gdy liczyło się jeszcze, kto ma lepszą łopatkę. Jakimś dziwnym trafem zaprzyjaźnili się i w tym stanie wytrwali. Tylko, czy to, aby na pewno była zwykła przyjaźń? ©i_feel_so_stupid, 2019. *Malunek z okładki to nie moja własność. Autor: Malcolm T. Liepke.

Kilka kwiatów z zimnych łez zamarzniętych na policzkach. Kwiaty mrozu, które stopniały jak nasze uczucia. *Uwaga: opko zawiera wiele (i prawdopodobnie samo nim jest) błędów [w trakcie korekty]

❝Wieczorami chłopcy wychodzą na ulicę❞ Obaj malowaliśmy chodnik kradzioną kredą przy dźwiękach rocka, łamanych nadziei (kreda też się czasami łamała) i łez świata, które na koniec wszystko zmywały. Byliśmy cool, bo siedzieliśmy na krawężniku. ••• okładka autorstwa cudownej @_Neoli_ ¬ praca zajęła pierwsze miejsce w kategorii Opowiadanie w konkursie literackim "Rozgrywki Poetów 2020" organizowanym przez @Stowarzyszenie_UP |_koklusz; lipiec 2020|

Roza nienawidziła dotyku, brudu, pytań, mężczyzn w krawatach i swojego pochodzenia. Dalia kochała poezję, kakao, alternatywny rock puszczany na starych odtwarzaczach i ciszę rozdzierającą chaos. Alan kochał Dalię i niebyt. Alan był sztuką i bólem. Alan nienawidził siebie. Praca bierze udział w konkursie „Skrzydlate Słowa".

euonia (gr.εὔνοια)- well mind, beautiful thinking pisałabym to w dzienniku, ale dziś zabrakło mi tuszu w ostatnim czarnym długopisie myśli nieuporządkowane, które może kiedyś znajdą miejsce w czymś bardziej ambitnym ©heliofilia, 2020

przestałam liczyć ofiary, które złożono pod moim ołtarzem. lipiec 2019. short story.

Omamy, sny i rozczarowania. Niedokończone świata błagania. Nic nie jest takie, jakie się wydaje. A to opowiadanie o tym jest. Jest metaforą poszukiwania swojej własnej Ofelii, swojej światłości, swojej nirwany i otuchy. O poszukiwaniu siebie. Bo nic nie jest takie oczywiste, jak się wydaje.

Serca biją martwym tempem, Oczy, choć te same, biją chłodem. Skóra, blada jak zawsze, wpada w nieco szare tony. Gdzie się podziała moja muzyka? Moja melodia? Ton jej ponury.

Zmieszane oddechy tonące w ciepłym powietrzu, chyba, że to tylko iluzja. Jeśli tak - pozwól mi w niej trwać na wieki.

O tym jak się wszystko zaczęło, Z jakiej nędzy się to wzięło. O tym co trwa, I czemu w sercu wciąż gra.