Oboje są jak tafla lodu - twardzi i zimni. Ale nawet najtwardszy lód w końcu pęka, a najzimniejszy może się roztopić. Dwudziestoletnia Rina Lewis miała plan: ciężką pracą i poświęceniem dostać się do grona najlepszych łyżwiarzy figurowych, wygrywając krajowe mistrzostwa. Ale gdy jej partner łamie rękę tuż przed sezonem, a trenerzy rozkładają ręce, jej przyszłość staje pod znakiem zapytania. Jedyną nadzieją okazuje się Matt Kallio - były mistrz łyżwiarstwa figurowego, który dwa lata temu zniknął ze świata sportu po tragicznym wypadku. Oziębły, zamknięty w sobie i twardy jak lód, nie zamierza wracać na taflę. A już na pewno nie chce trenować Riny, której łagodny styl znacznie odbiega od jego dynamicznej jazdy. Problem w tym, że ma dług wdzięczności wobec jej ojca, więc zgadza się zostać tymczasowym partnerem dziewczyny. Od pierwszego spotkania między nimi iskrzy - i to bynajmniej nie z powodu sympatii. Zawierają umowę - zero kontaktu poza treningami. Oboje zdeterminowani, niecierpliwi i pełni gniewu na świat, muszą znaleźć sposób, by współpracować. Każdy trening kończy się wojną spojrzeń, ciętymi ripostami i pełnymi napięcia przepychankami słownymi, w których stawką okazuje się nie tylko sukces, ale i własne ego. Z początku ciskają w siebie gromami, ale po czasie lód między nimi zaczyna topnieć. Zwłaszcza, kiedy do gry wraca były partner Riny, a Matt wcale nie zamierza oddawać sterów.

Peony Kennemore budzi się w szpitalu nie mogąc sobie przypomnieć niczego ze swojej przeszłości. Wie tylko, że musi uciekać przed wujem, którego instynktownie się boi. Schronienie znajduje w Greystone Manor, gdzie ma udawać zaginioną żonę lorda Roberta Ainswortha - stać się Rose, matką półrocznego dziecka i synową schorowanej lady Edith. Z powodu łudzącego podobieństwa i tego, że Rose Ainsworth przed zaginięciem długo się izolowała, wszyscy wierzą, że rzeczywiście wróciła. Peony przejmuje jej tożsamość i zaczyna odwzajemniać uczucia Roberta. W miarę upływu czasu Peony sama zaczyna mieć wątpliwości, kim tak naprawdę jest i kim chciałaby być.

Mówią, że jestem niebezpieczny. Udowadniam, że mają rację. Mówią, że trzeba na mnie uważać. Przyjmuję to z uśmiechem. Nazywają mnie „Loki", a ja nigdy się z tym nie kłócę. Powołałem Lokiego do życia w jednym celu. W końcu jestem diabłem. Chaosem. Ogniem. W moim świecie liczy się tylko prędkość. A ją napędza nienawiść.

Ona miała go wyciągnąć z mroku, ale sama wkroczyła na cienistą ścieżkę. A mrok kryje się w szczelinach i sączy powoli w każdy skrawek duszy. Tam gdzie się rozpanoszy, nie ma miejsca na nieskazitelną biel. On chce ją przed sobą uchronić, ale nie potrafi z niej zrezygnować, bo od zawsze należała tylko do niego. Chciał być dla niej wszystkim, mógł być tylko cieniem. Kiedy zapada zmrok, nadchodzi Tenebre.

Selena Moon miała plan: uciec przed tym, co przygotowało dla niej przeznaczenie - nawet jeśli ściga ją tylko w jej proroczych snach. Poza tym powinna unikać stosów i znaleźć dobrą pracę - co z tego, że na rozmowę ma przybyć w środku nocy? Ryzykuje wszystkim, gdy podejmuje decyzję o wyjeździe do Szkocji, by odpowiedzieć na tajemnicze ogłoszenie o wakacie asystentki właściciela niezbyt wesołego miasteczka Atrum Vallis. Nie przeszkadza jej nawet to, że jej nowy szef jest hrabią i nosi nazwisko niemożliwe do wymówienia. Jedyny warunek? Wypełniać wszelkie polecenia bez zadawania zbędnych pytań. Nicodemus Kanliaya nie błyszczy w słońcu jak Edvard Cullen, ale coś z pewnością błyska w jego spojrzeniu. Niestety okazuje się przystojniejszy niż Lucifer Morningstar, bardziej cyniczny niż Damon Salvatore, a Niklaus Mikaelson mógłby zapisać się u niego na korepetycje z bycia mrocznym i tajemniczym. Ten entuzjasta ABRh-, żywcem wyjęty z średniowiecza - no dobra, do żywych mu daleko - pożąda Seleny bardziej niż karty stałego klienta w stacjach krwiodawstwa. Nie chce jednak jej ciała, lecz duszy i... wiedzy - bo zdaje sobie sprawę, że musi pokazać dziewczynie jej prawdziwe oblicze, zanim zrobi to ktoś inny. Selena nie ma za grosz instynktu samozachowawczego, za to może się pochwalić całkiem dobrą intuicją, która każe jej wodzić za nos cynicznego nietoperza odczuwającego coraz większą słabość do tej ludzkiej kobiety. Nadchodzi jednak czas, kiedy wszelkie zabawy w kotka i myszkę muszą się skończyć, bo jeśli nie... Cóż, pannie Moon nie pozostanie nic innego jak wieczny urlop w zaświatach.

Oglądam dużo filmów i seriali, czytam też sporo. Pomyślałam że będę się tu dzielić swoją opinią na ich temat. Będę raczej polecać niż krytykować. I nie będą to recenzje z prawdziwego zdarzenia, tylko garść luźnych przemyśleń odnośnie danego dzieła. Filmy, seriale, książki.

W małym miasteczku w Montanie wystarczy jeden powód, by stać się celem drwin, a rudowłosa Scarlett Delaney miała ich aż za wiele. Była córką miejscowej dziwaczki, kobiety pogrążonej w świecie własnych urojeń, włóczącej się po ulicach w brudnych ubraniach i mamroczącej do siebie o teoriach spiskowych ludzkości. Anonimowe publikowanie wierszy i opowiadań na portalu pisarskim miało być dla Letty ucieczką, ale kiedy rówieśnicy odkryli jej sekretny świat, hejt stał się nie do zniesienia. Zaniepokojony ojciec poprosił o pomoc jedyną osobę, której ufał bezgranicznie - swojego przyjaciela w zarazem szeryfa - Thomasa Granta. Thomas znał Letty od dziecka. Kiedyś była małą dziewczynką, która przybiegała do niego i wdrapywała się na kolana, ale teraz... Teraz była młodą kobietą o miodowych oczach i płomiennorudych włosach. Thomas nie powinien jej postrzegać w ten sposób. Nie dość, że był od niej o siedemnaście lat starszy, to jeszcze był przyjacielem jej ojca. Dla Letty Thomas od zawsze był bohaterem, ostoją spokoju w pełnym przeciwności świecie. Dziecięca fascynacja z biegiem lat przerodziła się w coś głębszego, choć wiedziała, że to uczucie nie ma prawa istnieć. On był od niej dużo starszy, dojrzały, pełen zasad, podczas gdy ona dopiero wchodziła w dorosłe życie. Ale kiedy serce zaczyna bić szybciej, nie sposób tego zatrzymać. Małe miasteczko. Wielki sekret. I uczucie, które nigdy nie powinno się narodzić.

Oboje noszą w sercu ostatnią prośbę ważnej dla nich osoby. On ma być dla niej jak ojciec, opiekun i nauczyciel. Ona ma wyciągnąć go z mroku, w którym tkwi od lat. Żadne z nich nie spodziewa się, jak łatwo granice wyznaczone przez powinność mogą zatrzeć się i zamienić w coś zakazanego.

To byłaby piękna historia miłosna... gdyby ów arystokrata nie okazał się łajdakiem, a lady Charlotte Beringham zwykłą oszustką. Markiz Henderson Blackthorn nie sądził, że da się tak podejść zwykłej osiemnastolatce. Podczas balu maskowego daje się sprowokować przyjaciołom i zaciąga pewną uroczą dziewczynę do ogrodów. Miał skraść jej całusa, lecz jej niewątpliwy urok oraz zaskakująca inteligencja powodują, że porzuca ten plan. Udaje mu się uratować honor panienki, a później szybko zapomina o całym zdarzeniu. Nie zapomina o nim jednak jego największy wróg - markiz Clarence Salisbury, który nakrywszy ich w ogrodzie, postanawia wykorzystać sytuację. Następnego dnia prosi o rękę dziewczyny, udając mężczyznę, którego poznała podczas balu. Żaden jednak z nich nie przypuszcza, że lady Charlotte wcale nie jest taką pokorną i wstydliwą dziewczyną, za jaką mają ją wszyscy. Postanawia, że weźmie sprawy w swoje ręce, nawet jeśli tym samym wywoła największy skandal, jaki widziało londyńskie towarzystwo.

Hektor Dahlke jest aleksytymikiem, nie rozumie i nie odczuwa emocji tak jak większość ludzi. Nie wie czym jest strach, współczucie czy miłość. Ale jest świadomy tego, że czegoś mu brakuje. Nie ma zamiaru być bezuczuciową maszyną, więc jest gotów słono zapłacić, by to zmienić. Dla niego cena nie gra roli. Sara Wodzyńska po samobójczej śmierci ojca znajduje się w trudnym położeniu. Długi rosną, rodzina jest na krawędzi upadku. W desperacji udaje się do mężczyzny, o którym krążą już legendy. Cena za pomoc? Małżeństwo na jego zasadach. Dla niej to walka o przetrwanie i godność rodziny. Dla niego próba odnalezienia w sobie pokładów człowieczeństwa. Kto kogo ratuje w tym układzie? Czy Sarze uda się dać Hektorowi to, czego on sam nigdy nie zaznał? A może straci przy tym samą siebie? Nawet jeśli, to nie może się wycofać, bo jeśli chodzi o dobro bliskich, cena nie gra roli.