Ay vardı. Gece yoktu. Deniz vardı, sesi yoktu. Rüzgârda yaprak uçtu ama hışırtısızdı. Sonra Ay gitti, Güneş geldi. Solgun sarıydı. Ay da Güneş de Tao'ydu. Tao, zıtlıkların yüce birliğiydi... Gezegen iki farklı yola ayrılmıştı. Bir yolun ucu sadece Güneş'e, diğeri Ay'a bakıyordu. Bir tarafta mucizelere tanıklık edip hayatını doğaya adamış Saa... Diğer tarafta karanlığa kendi ışığıyla gölgeler oluşturan Lyysa... Tao yol demekti. Düşünceler, seçimler, atılan her adımın bir bedeli vardı. Fakat her şey bir tutulma ile başladı. Tam o anda sesli bir rüzgâr esti. Yapraklar uçuştu. Gökyüzünde Ay ve Güneş el ele tutuştu. Güneş, Ay'ın güzelliğine baktı nutku tutuldu. Gün batmadan, gece oldu. Gün, hayatını gece bitmeden yaşayamazdı. Ve gece, geceliğini gün bitmeden giyemezdi... Tao'nun sırları ve sınırları vardı. Tao'nun iki farklı hayatı vardı.