Sevgi acıtır, öp yaralarımdan belki sana da bulaşır.

Aşkın, dostluğun ve sevginin en fedakar haliyle tanışın. Herbirinin hayatlarında farklı zorlukların olduğu 4 Çapulcu ve bir bilmiş kız. Birbirlerine ölesiye aşık iki genç. Dev şatonun duvarları arasında verilen sözler, izler. Yüzlerce kişinin hayatını etkileyen ihanet. Biri ihanet etse de, Çapulcular zamanla eksilse de, hatıralar hep aynı kaldı. Hepsinin zihinlerine Çapulcu Hatıraları olarak kazındı. Ne olursa olsun, Çapulcuların izleri Hogwarts'ı asla terketmedi.

✓Kapak için AdelaideDia'ya teşekkür ediyorum.

"Karanlık Lord'u alt edecek güce sahip olan geliyor... Ona üç kez karşı cıkmış olanlardan doğacak, yedinci ay ölürken doğacak... Ve karanlık Lord bu çocuğu kendi dengi olarak işaretleyecek ama o, Karanlık Lord'un bilmediği bir güce sahip olacak... İkisinden biri diğerinin elinde ölecek, çünkü diğeri varlığını sürdürürken ikisi de yaşayamaz... Karanlık Lord'u alt edecek güce sahip olan yedinci ay ölürken doğacak..." ~~~~~~ 7 yıl gecikmiş olan bir Hogwarts mektubu, sağ kalan çocuğun ve tüm büyücü ve cadıların hikâyesinin ne derece değişmesine sebep olurdu? Bütün bildiklerinizi unutun. Harry Potter' ın, yani Thomas Treap in yeni öyküsüne ortak olun. (Diğer kitabım olan Hinny (kısa hikayeler) in içindeki 'Büyücü?' bölümündeki alternatif dünyanın daha detaylı anlatıldığı bir versiyondur. Hikaye hakkında ön bilgi edinmek isteyenler öncelikle onu okuyabilirler.) (Harry Potter fanfiction çalışmasıdır)

16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."