O yuvasız çalı kuşu, bense kafeste kanarya.

Belki de sevilince yaşamaya başlıyordu insan. Bir nefesti ayrıcalıklı bir bakış, sıcak bir dokunuş, nahif bir öpücük, düşünülmüş bir armağan, zarif bir iltifat, içten bir özür, ithaf bir şarkı, hoş bir söz, tatlı bir melodi, adanmış bir şiir, dudaklarla mühürlenmiş bir mektup. Zira bir seviş, bin nefesti belki de.

"Neden tanımak istiyorsun o halde, hoşuna mı gittim ha?" "Kim bilir hangi fırtınalar kopuyordur. Rüzgârın bile dokunmaya çekindiğini düşündüğüm buz tutmuş bakışlarınızın ardındaki sessizliği, o sessiz fırtınayı merak ettim, bayım." ... Christopher şanssız bir çocuk olarak büyümüştü. Büyüdüğünde ise küçükken olmadığı kadar şanslıydı. Parası... insanlardan gelen ilgi... Her türlü şeye en iyisiyle sahip olabilirdi. Ancak Christopher'ın içinde onu rahatsız eden hisler, huzursuzluklar vardı. O yarımdı, yarım hissediyordu. Ve yıllar sonra, barda gördüğü bir adamın kahverengiliklerinde geçmişinin yankısını duydu.

"İstersen dünyanın en güzel sesine sahip ol ya da dünyanın en güzel şarkısını söyle." dedi Hyunjin elini kulağındaki işitme cihazının küçük düğmesine götürürken. "Bu küçük düğme olmasa senin tüm o güzel melodilerin benim sonsuz sessizliğime çarpar ve birer hiç olur."