O yuvasız çalı kuşu, bense kafeste kanarya.

Belki de sevilince yaşamaya başlıyordu insan. Bir nefesti ayrıcalıklı bir bakış, sıcak bir dokunuş, nahif bir öpücük, düşünülmüş bir armağan, zarif bir iltifat, içten bir özür, ithaf bir şarkı, hoş bir söz, tatlı bir melodi, adanmış bir şiir, dudaklarla mühürlenmiş bir mektup. Zira bir seviş, bin nefesti belki de.

"İstersen dünyanın en güzel sesine sahip ol ya da dünyanın en güzel şarkısını söyle." dedi Hyunjin elini kulağındaki işitme cihazının küçük düğmesine götürürken. "Bu küçük düğme olmasa senin tüm o güzel melodilerin benim sonsuz sessizliğime çarpar ve birer hiç olur."