"Bütün çatılar tepemize yıkılabilir, hiç sorun değil. Sen; kendi başına benim dayalı döşeli evimsin."

"Ben..." diye kekeledim avcumun içinde tuttuğum künyeyi bırakıp geriye çekilmeye çalıştığımda. "Asya," diyerek tuttu elimin üzerini. Künyesini tutan ben, benim elimi tutan Yavuz'du şimdi. "Sen de hissediyor musun?" "Neyi?" dedim kısık çıkan sesimle. "Bunu," dedi bakışlarını ikimizin arasındaki zaten çok az olan boşlukta dolaştırarak. "Çekiliyorum sana, görmüyor musun? Elim uzak dursa gözlerim, gözlerim uzak dursa nefesim karışıyor sana." Cevap veremedim ancak bir cevap beklediği de söylenemezdi. İkimizde aramızdaki bu çekimi hissediyorduk. Yoksa ne ben durduk yere onun kafasını karıştırırdım ne o benim. Ortada söze dökülmemiş saf duyguların gücü hakimdi ve biz o an buna boyun eğdik, kabullendik. "Yavuz..." diye fısıldadım adını. Kara gözleri nasıl bu kadar aydınlık olurdu aklım almıyordu. "Doğru söylüyormuşsun." O neyi der gibi bakınca avcumun içinde tuttuğum künyeyi daha sıkı kavradım. Sanki tenimi yarsın, kanıma karışsın istercesine. "Karışanın yalnızca kafam olmadığını..." Künyeyi asıldığımda aramızda kalan o küçücük boşluğu da yok ettim ve hiç düşünmeden benim için aralanan dudaklarının arasına sızdım.

Kendi halinde bir kız İlknur. Sade, farklı düşünceleri var. Hayat bir maraton ona göre. Ve yaşamak gerek çoğu zaman. Gereksiz şeylerle geçirmiyor ömrünü. Gereksiz şeylere itimat edenleri de pek sevmiyor. Ama bir serseri kendini İlknur'un hayatına zorla sokup, genç kızın baktığı her yerde bitmeye başlayınca kaçıyor İlknur. Onun gülüşü, onun tatlılığından kaçıyor. Bir türlü kabul etmiyor O'nu.. Ve yıllar geçiyor aradan. O'nun boşluğu büyük bir yara oluyor İlknur'da. Çıkıp gelse, boynuna sarılacak. Ve O, çıkıp geliyor. İlknur kaçamıyor, kaçmıyor bu sefer. Alıyor O'nu...gönlünün en derinine saklıyor.

Yasemin, bir şahin gibi avını izleyen Evren Giray'ın etkisinden çıkamamış bir şekilde bir grup kızın yanında duruyordu. Lisedeki gençler arasında düzenlenen bir yılbaşı partisindelerdi ve Yasemin, ünlü futbolcu Evren partiye gelmeden önce neredeyse sıkıntıdan ölecekti. Ancak şimdi gece yarısına bir saat kala varlığıyla partiyi şereflendiren adamın bakışlarının altında güçlükle nefes almaya çalışıyor, ondan etkilendiğini belli etmemek için adeta çaba harcıyordu. Onun bakışlarından kaçmaya çalıştığı her seferde, ona yakalanıyordu. Aralarındaki kıvılcım patlak vermek üzereydi. Nihayet gece yarısı olduğunda ve ışıklar kapatıldığında Yasemin elini saran bir sıcaklık hissetti. Avuçlarına bir peçete tutuşturuldu ve ardından dudağının kenarından öpüldü. Karanlıkta bunu kimin yaptığını göremiyordu ama O'nun yaptığını biliyordu. Kalabalık ondan geriye doğru saymayı bitirdiğinde ışıklar yandı. Yasemin Evren'in olduğu tarafa baktığında onun çıkışta durmuş kendisine baktığını gördü. Birkaç saniye sonra da arkasını dönüp gitti. Yasemin çığlık çığlığa bağıran kalabalığın arasında peçeteyi sıkıca tutarak açtı. Evren Giray, küçük tatlı bir not ile numarasını bırakmıştı. - Tek bölümlük bir hikayedir. +18 içerir.

Genç kız burnunu çekti ve ağlamamak için direndi. Onu neyin bu kadar üzdüğünü bilmiyordu. Onun farklı olduğunu sanmıştı. Diğer erkeklerin yaptığı gibi yarı sakat bir kızı görünce arkasına bakmadan kaçmamıştı. Kalmıştı. O kalmıştı. Zeynep kendini bu fikre alıştırmamaya çalışıyordu ama Efe onunla ilgileniyor, ona nazik davranıyordu. Yavaş yürümesini ya da yavaş konuşmasını hatta bazen konuşamamasını dert etmiyor gibi görünüyordu. Ama hepsi birer aldatıcı davranıştan ibaretti. Efe sadece ablası ve eniştesini kırmamak için ona ilgili davranmıştı.Zeynep'i asıl üzen şey, bunu gözüne sokmadıkça anlamamış olmasıydı. Ve şimdi Efe'nin arkadaşına söylediği sözler kulaklarında çınlıyor canını yakıyordu. "O sakat dostum," demişti. "Zaten pek de güzel değil. Vaktini harcamaya bile değmez. Ben de ablamlara onu kırmayacağıma söz verdiğim için onunla takılıyorum. Yoksa çok istediğimden değil yani." Zeynep istemeden kulak misafiri olduğu bu konuşmayı kendisi için bir işaret saymıştı. Bir daha hiçbir erkeğe, ona güvendiği kadar kolay güvenmeyecekti.Evet Zeynep sakattı, evet bazen kekeliyor konuşmakta güçlük çekiyordu ve evet, beş dakikalık yolu yirmi dakikada yürüdüğü doğruydu ama Zeynep asla çaresiz değildi.Efe'nin sahte ilgisine, onun o müthiş gülümsemesi ile kendisini büyülemesine ihtiyacı yoktu. Bu doğum günü partisine de neden gelmişti bilmiyordu. Tek istediği onunla zaman geçirebilmekti. Kabul etmek istemese de, Efe ona iyi geliyordu ama bundan sonra böyle bir şeye ihtiyaç duymayacaktı. Efe arkadaşı ile konuşurken, ağır hareketlerle geri döndü ve doğrudan çıkışa yöneldi. Bacakları titriyor, sinirden dişleri birbirine vuruyordu.Bacaklarına dolanan beyaz elbisesine bakarken gözyaşlarını daha fazla tutamadı.Bir de süslenmişti.Tek istediği şu sakat haliyle Efe'ye güzel görünmekti. Ne kadar aptaldı!

"Sana yalvarıyorum yüzbaşı, bizi bırakma..." - Kadın doğum doktoru Börte Balamir ile Akıncılar timinin yüzbaşısı Altay Tuna'nın hikayesine hoş geldiniz...

0542: Erdem, merhaba. 0552: Kimsin? 0542: Şuan söylemesem daha iyi sanki. 0552: Uğraştırma beni. Kimsin ve ne istiyorsun? 0542: Seni desem çok mu cesur bir cevap vermiş olurum? 0542: Sevgini, kalbini yani. Yanlış anlama. ✨✨ Dilay Gürbüz & Erdem Işılay Başlangıç tarihi : 08.05.2022 Bitiş tarihi : -

2 Asker, Savcı ve Doktor Birbirinden farklı dört hayatın hikayesi.

Bana, Mahalle Dilberi derlerdi.. Aşk, Tozpembe olabilseydi; bana dilber diyebilirler miydi? *Banu Dinçer & Mustafa Alp Kaplan'ın hikayesidir! *Bu hikaye yetişkin içerikli unsurlar barındırmaktadır.

Berdelle evlendiği için üzgündü Melin.Odaya girdiğinde çekingence başını eğmişti.Onu izleyen iki siyah gözden habersizdi.Başını kaldırdı o an Ömerle gözgöze geldi.Melin şaşkınla konuştu. "Ulan benim kocam bu adam mı?" Ömerin duyduğu sözlerle kalbi acıdı.Sevmemişti işte.Karısı o engelli olduğu için ondan nefret etmişti.Birden Melin kahkaha atarak zıplamaya başladı. "Oha oha oha bu taş gibi adam benim kocam mı şimdi?Kocanında zeytin gözlüsü nasip olsun be insana" dedi sevinçle.Ömer ise şaşkınlık içindeydi.Kızın neşeli halini gördüğünde içi rahatlamıştı.Kız çok güzeldi.Ömer gözlerini alamıyordu mutluluktan zıplayan kızdan. "Bak yakışıklı kocam eğer benden başka kızlara böyle siyah-siyah bakarsan senin götünü keserim." Ömer duyduğu şeyle kahkaha atmak istedi.Karısı tam bir çatlaktı. "Dur ben gidip kaynanamın alnından öpeceğim.Böyle olmaz.Her ana doğuramıyor böyle taş." "FERİDE ANAAA" diye çıkarken bağırdı.Ömer bu kız deli diye geçirdi içinden. Feride anasının tüm konuştuklarını duyması dışında bir sorun yoktu aslında...