Монголын нууц товчоо бүрэн эхээр нь бүлэг тус бүрээр нь... Хүн төрөлхтний соёл нь бичиг, зохиолтой гүн холбогдолтой. Аливаа үндэстний аж ахуй ба соёлын хөгжилт нь ургамал мэт өсөж ирэхэд түүний ишийн хумьсан товч дэлгэж, уран зохиолын цэцгийг нээнэ. Үндэстэн бүрд ийм уран зохиолын анхны цэцэг, дурсгалт бичиг байна...

"Сайн уу, охид, хөвгүүд ээ!!! Би байна. Наби...Наби Ким! Бурхан минь гэж, айсан нүдээр эргэн тойрноо битгий хараад бай! Би цагаан даашинз, цонхийсон царайтай ард чинь зогсоогүй байгаа биз дээ? Тийм болохоор тайвширч үз! Тэгээд хүсвэл попкорн, чипс ч юм уу авчирч болно шүү. Яагаад гэвэл, би та нарт телевизээр гардаг зуу зуун ангитай уянгын Солонгос драмагаас дутахааргүй сонирхолтой амьдралаа ярих гэж байна. Тэр дундаа, би яагаад өөрийнхөө гараар өөрийгөө хөнөөх болсон шалтгаанаа хэлэх гэж байна. Хэрэв чи энэ хайрцгийг авч, яг одоо намайг сонсож байгаа бол...*амьсгаа авах* чи тэр шалтгаануудын нэг!"

Хааяа тэр надад цэцэг бэлэглэдэг. Бас захиа. Мөн тэр үүнийхээ оронд найзуудын минь амийг авч оддог. Гэхдээ үнэндээ би--

"Миний байсан цаг хугацааг битгий мартаарай"

"7 сая төрлийн өнгөнүүд хүний нүдэнд үзэгдэх боломжтойгоос чи 48 төрлийн өнгийн харандааг хэрэглэдэг байж яагаад зөвхөн хар, цагаан, улаан өнгийг л ашигладаг юм?" Би доош харан, хариултаа дотроо эргэцүүлнэ. Мэдэхгүй юм, магадгүй... хар өнгө нь чамаар дутагдаж өнгөрүүлсэн бараан өдрүүд, цагаан өнгө нь миний мэдэрсэн бүх хоосон мэдрэмжүүд, улаан өнгө нь... миний цус мэт урсах дотоод сэтгэл болохоор байх. Түүнийг сэтгэлээр унагахыг хүсээгүй тул, энэ хариултуудаа өөртөө хадгалав. Тэгээд миний өгсөн ганц хариулт нь, "Өөр өнгөнүүдийг ч бас хэрэглээсэй гэж хүсдэг юм уу?" "Чамайг сэтгэлээ нээгээсэй гэж хүсэх тусам, чамд хайртай бас чамд анхаарал тавьдаг хүн нь зөвхөн би биш, надаас өөр олон байдаг гэдгийг мэдэх юм." Би энэ үгэнд нь хариулт өгч чадалгүй хөшчихсөн. Би худал ярихыг үзэн яддаг. Гэхдээ тэр үед би түүний урмыг хугалж байгаагаа илүү ихээр үзэн ядсан юм. Source: ©@wangkongbean Translation by: @Enhushh Translation started: 2017 June 25th.

Энэ ердөө л нэг амлалт байгаагүй. Би үргэлж санаж явсан. Гэхдээ тэр мартчихсан.