Aynada ki yansımama bakarak beni neden, Nasıl bu hale getirdiklerini düşünüyordum yine. Kapım yumruklanırken sadece bir kilit uzağımdaki insandan kendimi korumaya çalışıyordum. Her kapıyı yumruklayışında karnıma kramplar giriyor, kalbim ve yüzüm kasılıyordu. Kimse bana dokunmazken işkence çekiyordum adeta. Bana yaşattıklarıyla psikolojimi bozan, ruhumu morarttığı yerlerden söküp alan adamdan kendimi korurken bunu tek başıma yapmaktan yorulmuştum. Artık gücüm kalmamıştı. Ama o bundan daha çok zevk alır gibi bakan korkunç mavi gözlerini asla üstümden ayırmıyordu. Her zaman, her yerde üzerimde tutuyordu. Şimdi ise ölü gibi aynadan halime bakıp kendime acıyordum. Beni bu kadar korkak, bu kadar ruhsuz hale getiripte benim hiçbir şey yapamamamdan dolayı kendimden tiksiniyordum.

her şey, telefonuna düşen bir mesajla başladı. ve o andan sonra, bunun hiç sonu gelmedi. *(bu bir texting hikayesidir.)*

Kırıldım, Sevdiğim adam beni paramparça etti dedi kadın.. Adam korkuyorum diye cevap verdi.. Bütün sevdiklerimi kaybettim. Bir kırgın kadın bir korkak adam.. Bu onların hikayesi.. Birlikte onların aşkla nasıl yandıklarına şahit olmak istiyorsanız Takip etmeye devam edin

uzak kaldığı kardeşinin komaya girdiği haberini alan o kız... artık intikam istiyordu. önce bir liste oluşturdu. listeden adı silinenler mi daha şanslı yoksa sona kalan mı?

22 yıldır tek başına yaşayan geçmiş yaraları unutmayan aslı yıllar sonra gerçek ailesiyle karşı karşıya gelir bakalım aslı ailesini kabul edebilecek mi? Demirhan ailesi aslıyı sevecek mi?

Son sözler her zaman önemlidir. Özellikle de konu ölümse. İntihar, her ne kadar uygun bir seçenek olmasa da kişiye son notunu bırakma özgürlüğünü sağlıyor olsa gerek. Peki ya o son notu bırakan bir yazar ya da şairse?

•kısa hikâye, tamamlandı. Onun gülümsemesi, bir kelebeğin haftalar sonrasını hayal etmesi kadar yersiz ve saçmaydı.