Liściki miłosne były kiedyś przebojem, lecz teraz tak mało się o nich mówi. Znacznie łatwiej wysłać sms-a, czy powiedzieć to komuś wprost. Są jednak osoby bardziej nieśmiałe, które lubią tradycyjne rozwiązania. Do tych osób zalicza się niski, brązowooki chłopiec, który ustanowił sobie cel. Zrobi najlepszy sernik jaki będzie potrafił, a do niego załączy mały niewinny liścik. Co może się stać złego? Otóż wszystko. A jak powszechnie wiadomo, duże czyny zaczynają się od małych kroczków. Co się stanie jeśli osoba, która wysłała ci liścik, nie jest tą, której oczekiwałeś? Czy mały skrawek papieru pokona przeszkody za chłopców, którzy boją przyznać się do swoich uczuć?

Ponieważ najwyraźniej mam za dużo czasu wolnego, to piszę książkę o wszelkich informacja o creepypastach, fanficach, ocenach past, a także różne porady oraz wskazówki... Więcej informacji w pierwszym rozdziale. Uwaga! Książka zawiera często brutalną prawdę, mój humor oraz czasem HIPPERREALISTYCZNĄ KREFFF. Przed czytaniem, należy upewnić się, czy nie pora odwiedzić Doktorka Smiley'a. Okładka wykonana przez FunPolishFox

"Nie musiał nic mówić, nic robić, po prostu sprawiał, że to robiliśmy - zabijaliśmy niewinnych." Short story (niecałe 1000 słów) o życiu w rezydencji Slendermana. Autor grafiki na okładce to Pitch Canker.

Nikt nie spodziewał się, że mała skaza na jednej ze ścian, przerośnie w pęknięcie, które rozbije Rezydencję na pół. !! Na potrzeby FanFiction zmienione zostało kilka elementów canonu Creepypasty i MH. (tj mam wysrane w kanon)

Był już Helen, więc może teraz pora na Jack'a?

Tak naprawdę nie tylko narzekanie, ale szanujmy się jako, że jest to nasz sport narodowy, to głównie to tutaj będzie 💁‍♀️ Z nudów będę tu omawiać różne rzeczy związane z creepypastami, czy pisaniem fanfika. Ogólnie to nie polecam, zajmijcie się czymś pożytecznym ludzie :v Nawet znalazła się tutaj recenzja dennego dark romansu.

Czy obsesje można nazwać miłością? Miłość odzwierciedla postawę „chcę Cię". Obsesja stawia na „potrzebuję Cię". Obsesja więc jest sposobem na wypełnienie pustki w życiu, wypełnienie jej drugą osobą. Jest celem samym w sobie. Prawdziwa miłość nie potrzebuje nic więcej poza obecnością drugiej osoby. ☔︎ ,,Red Ribbon" to moje autorskie opowiadanie o Jasonie the toymakerze. Żadne inne postacie z fandomu creepypast nie zostaną zaporzyczone do opowiadania, a postać Jasona została zmieniona na potrzeby książki. UWAGA: Relacja przedstawiona w opowiadaniu nie ma na celu romantyzowania toksycznych relacji, oraz w żadnym wypadku nie zachęcam innych, do brania przykładu z przedstawionych w niej zachowań. Porusza ono również tematy wrażliwe dla niektórych czytelników, więc zanim zaczniesz czytać miej to proszę na uwadze.

Wizja misji o nieograniczonym czasie z osobą, o której nie wie się zbyt wiele nie prezentuje się zbyt dobrze, prawda? Dla dwójki proxy było to obojętne. Nie mieli o sobie żadnego zdania. Niezbyt często ze sobą rozmawiali. Zmienił to dopiero Slendermen, przydzielający im zadanie, wymagające wyjechania z rezydencji. Z czasem zaczynają dowiadywać się o sobie coraz więcej. Od najzwyczajniejszych zainteresowań po ciężkie, ciągnące się jak kula u nogi wyznania. Czy zaiskrzy pomiędzy nastolatkiem, a dekadę starszym mężczyzną? ⚫⚫⚫ Witam Cię szanowny podróżniku! Nie mam pojęcia jak dotarłeś w tak odległe zakątki wattpad'a, ale zapraszam Cię serdecznie do przeczytania mojego dzieUa.~ []ZAKOŃCZONE[] Jest to stare ff i jakość mojego pisarstwa się nieco poprawiła. Ostrzegam, że może czasem boleć. Zostawiam tą książkę tylko ze względu na sentyment, bo to moje pierwsze dzieło na tej platformnie. Proszę nie patrzeć przez jego pryzmat na resztę moich wypocin.

sceny +18, wulgaryzmy i takie tam... - Chyba mamy problem - mruknąłem, taksując wzrokiem zwłoki przed moimi stopami. Rozszarpane kawałki tkanek walały się po mchu, drzewach, a krew była nawet na liściach. - Kurwa, Jeff... Patrz na to. - Bezoki schylił się, żeby wyciągnąć coś ze sterty liści. Zrobiło mi się słabo, gdy rozpoznałem skrawek materiału. - Czy to... - zacząłem, patrząc na poszarpany szal w paski, zwykle zasłaniający blizny na szyi Liu. - Zdaje mi się, że ten teren już do kogoś należy - odpowiedział głuchym głosem Jack. - Mam tylko nadzieje, że ta krew... - Nie kończ - uciąłem.

Wiecie, praca żniwiarza, tudzież shinigamiego, jest pieruńsko nudna. Nic tylko trupy, cinematic record i ostrzenie kosy śmierci. Ale tego dnia do naszego biura nie dość, że zawitała japońska delegacja żniwiarzy na czele z dziwacznym miłośnikiem jabłek - Ryukiem, a Ronald Knox zaprosił mnie na wieczorną imprezę z okazji międzynarodowej integracji, to mój przełożony William T.Spears skazał mnie na kolejne nadgodziny... I tak miałam osądzić duszę seryjnego mordercy Jeffreya Woodsa, czyli Jeffa the Killera... Ale zanim to nastąpi muszę zabrać go w podróż przez wspomnienia i lepiej poznać. Tylko wtedy mogę cofnąć go do żywych, albo... Rachu, ciachu i do piachu!