Konağın kapısı her açılışında içeriye sessizliği taşıyordu. Odaların köşelerinde geçmişin fısıltıları dolaşıyordu. Yade Beso adım attığında, duvarlar sanki nefesini tuttu; her köşe, kanın, acının ve gözyaşının sırrını saklıyordu.

Bi Kaç Hafta Önce Birlikte Olduğu Adamla Evlilik Kararı Çıkarsa Adam Bu Evliliğe Razı İse Peki Ya Kadın Bu Hayatı Yaşamaya Değer Görmüyorsa Adamın Kabulüydü Ya Kadın Küçüklükten Beri Baş Kaldırdığı Yaşamıyla O Adama Nasıl Gelin Olacaktı Onlar Töre Demişken Bu Hayata Ya Onların Kaderiyse Bu Hayat Aşk Filizlenebilcek Miydi Her Bir Başkaldırış Bir Özgürlüktür .... Aram Arslanoğlu & Alya Aktan İstediğim gibi kitap bulamayınca yazmaya başlıyorum :⁠-⁠):⁠-⁠)^⁠_⁠^

kaç kişi mahvedebilirdi gencecik bir hayatı ... kaç kişi kaderin önüne geçebilirdi ... Üzerindeki bu gelinlik başındaki duvak... evet dediği an bitmişti herşey onun için kendinden yaşça büyük çocuklu bir adama . Onu bu yola sürükleyen uğradığı ihanet ailesinin zorlamasıydı. Evet dedi bir gece ansızın ayağına çağırmıştı kocaman ağayı kendisini istediğini onun hoşuna gittiğini biliyordu her ne kadar zor olsada evet demişti... " ne değişti bir hafta içinde ne değişti Alya " hiçbir şey değişmedi " bir hafta önce aileni silesiye hayir dedin beni gece yarısı buraya neden çağırdın " beni istemiyor muydun vazmi geçtin tamam öyleyse... Alya arkasını döner dönmez ağa bileğini kavramış ve kendine çekmişti. Alyanın gözünden düşen bir damla yaşı silip onun gözlerine baktı. " seni ağlatan bensem ... ölüm fermanimi versinler Alya şayet buna birisi seni zorluyorsa baban dahi olsa söyle canını alayım... Her döktüğün gözyaşı kalbime saplanan bir ok . " kimse zorlamıyor kimse için ağlamıyorum... kendim istiyorum yetmez mi " yeter ... Bu kadının bana evet demesi yeter ...

Aşk bazen bir gülüşte başlar, bazen bir gözyaşında büyür. Ama töre varsa, kalpler susar, kader konuşur. "Aşk ve Gözyaşı" sizi gözyaşlarıyla örülmüş bir aşkın, geleneklerle kuşatılmış bir kaderin içine çekiyor. Bu hikâyede herkesin bir bedeli var. Ve bazen en büyük savaş, insanın kendi içinde başlar........

Sevdim dediğim adam ucu paslı bıçağı saplamıştı kalbime. Kaçmıştım ondan ve ihanetinden. Ve çıkarmıştı bir başkası o bıçağı kalbimden Haberim yoktu daha büyük bir hançer saplayıp beni öldüreceğinden....

Mardin'in taş sokaklarında iki dünya çarpışıyor. Afşin'in mavi gözlerindeki umut, Boran'ın sert ifadesine meydan okuyor. Yalnızlıkla örülmüş sırlar çiçeklerle ve sadakatle açılacak.

Hazar ve Efnan, bir zamanlar birbirlerini deli gibi seven, ama aileleri yüzünden aralarına kan girmiş iki sevdalı. Biri şehri terk etti, diğeri ardında kaldı, kan kalplerine bulandı, sevdaların sardı, bir unutma feryadı yaktı.

"Biz seninle normal bir evlilik yapmadık ki Helin ben seninle zorla evlendim sende benimle. Ben artık sensiz bir hayat yaşamak istiyorum daha fazla bu evliliği sürdürmek istemiyorum" demesiyle sanki suratıma şiddetli bir tokat yemiştim, sadece "ama biz birbirimizi sevdik Devran" diyebilmiştim o ise beni daha da beter eden bir şey söylemişti, "BEN SENİ SEVMEDİM" (herşeyin bitti dediği yerde aslında hiçbir şey bitmemiştir sadece sen bitti zannedersin.)

"O, beylerbeyiydi... Fermanı söz, bakışı hüküm olan. Ben ise bir ağa kızı... Güçlü bir soyun evladı, ama onun gözünde bir hiç. Kader, en sert fermanları bile aşkla bozar mıydı? Öğrendim... Canımı yakarak öğretti."