HAYATIM kitabının devamıdır. Yiğit Efe'nin hikayesi

* Düzenleme için bölümler kaldırıldı. Yeniden yükleniyor... * Bir insan bu kadar değişmezdi... Bir insanın yeri bu kadar değişemezdi. Bir bakışla, kalbime sahip çıkamazdı. Ama çıkmıştı... ••• Racon, kalpte sessizce büyüyen aşkı engelleyemiyordu. Aşkın raconu olmuyordu. Hep sevmişlerdi birbirlerini fakat bu sevgi zamanla kendileri bile bilmeden yerini başka bir sevgiye, aşka bırakmıştı. Kundakta gördüğü bebeği seven adam, yıllar sonra o kadına aşık olmuştu. Adam imkânsıza aşık olmuştu. Onlar imkânsızı istedikleri anlarda kendilerini imkânsızı yaşarken buldular. Adam kadının can içiydi, kadın adamın can suyu... ••• 26\06\2019 - Romantizm 1.'si. 23\05\2017 - Genç kız Edebiyatı 1.'si. 13\08\2018 - Dostluk 1.'si. 13\08\2018 - Emanet 1.'si. 26\08\2018 - Reis 1.'si. 19\01\2019 - Tayfa 1.'si. 14\03\2019 - Mutluluk 1.'si.

İlk 4 bölüm tanıtım amaçlıdır. Hikayenin tamamı için dreame hesabıma beklerim :) Linke profilimden ulaşabilirsiniz...

Doğum gününden sonra, kardeşiyle eğlenmek için konsere giden bir genç kız... Fırtına yüzünden iptal olan konserden eve dönmeye çalışırken, kendini bir anda hiç bilmediği bir yerde bulursa... Ve bu bilmediği yerden, evine dönecek hiçbir yolu olmasa... Kendisini yabancı hissettiği bu şehirde, tüm bunlar yetmezmiş gibi, aklını karıştıran ve tüm yolları kendisine çıkaran gizemli bir genç adamla karşılaşırsa... Neler olur?

Kayra, gerçek ailesine alışabilecek miydi? Daha doğrusu abileri ve kardeşi Kayra'ya ısınabilecek miydi? 17 yıl boyunca bir yalanla büyüyen Kayra, 17 yaşında gerçek ailesinin başkası olduğunu öğrenirse ne olur? • 17 Ocak 2021 •

16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."

''Birlikte belanın içine batabileceğimiz kadar battık. Ve şimdi, seni bırakmayacağım... Benimle misin?'' --- Zeynep, kendini yeni okuluna başladığı ilk gün bir felaketin ortasında buldu. Okulu, salgın bir hastalık nedeniyle karantina altına alındı. Karantinanın akşamında ise kendini okulun karanlık koridorlarında bir kız öğrencinin cesedinin başında buldu. Üstelik yalnız değil, onlar da yanında... Mahşerin üç atlısı. Bu, sadece bedenleri değil ruhları da karantinaya alınan dört kişinin hikayesi. Bu onların özgürlüklerine ulaşmak için yaşadıkları esaretin hikayesi. Bu, birbirlerinin her şeyi haline gelen, birbirlerine gökyüzündeki son yıldız yanıp kül oluncaya kadar birlikte olacaklarına söz veren dört arkadaşın hikayesi. Bu mahşerin dört atlısının hikayesi. Şimdi, bizimle misiniz? "Bizim bedenlerimizi karantinaya almadılar. Ruhlarımızı karantinaya aldılar. Bizim ruhlarımız tanıştığımızdan beri karantina altında. Ne çıkabiliyoruz bu karantinadan, ne de birbirimizden ayrılabiliyoruz. Ruhlarımızı birlikte bir karantina altına aldılar, ve bizim bundan sonraki tek savaşımız bu karantinadan kurtulmak. Kurtulduğumuzda bile birlikte olacağız, ama özgür olacağız. Savaş bitti, ve biz sağ kaldık. Savaş bitti, ve biz hala ayaktayız."

Adam, ait olduğu kadını bekliyordu ve kendisine ait olacak kadını... Gülüşüne kadar ona ait olmasını istiyordu. Bir kadın geldi... Ve adam o kadına ait olmak istedi, onun da kendisine ait olmasını. İki kalp birbiri için atarken adam kadından uzak durdu, gülüşüne kıyamadığı için... ABİMİN FEDAİSİ'ndeki Emir karakterinin hikâyesidir. Kapak, Ahsen Bayraktar'ın yapımıdır. Başlama tarihi: 22.01.2018 Tayfa #1 - 03.11.2018 Dostluk #1 - 20.12.2019 Reis #1 - 17.01.2020 Herhangi bir kopyalanma ya da çalıntı durumunda hukuki işlem başlatılacaktır.

Bir adam ailesinin katilinin kızına sizce ne yapar? Ya o katil kızın da katiliyse... . . . .Sen nesin kimsin bilmiyorum ama... Bunu söylememle kolumu tutup kendine çekti eğer bakışlarla ölmek mümkün olsaydı şuan kesinlikle cenaze namazım kılınıyor olurdu. Yüzünü bana yaklaştırıp oldukça soğuk bir sesle "Ben neyim kimim öyle mi?" Sanki yüzü yakın değilmiş gibi biraz daha yaklaştı şuan yeri değil ama söylemeden geçemiyorum çok güzel kokuyordu "Ben annenin katlettiği ailenin oğluyum. Sanırım sen de o katilin kızı oluyorsun ha?" Bunu söylemesiyle donup kalmıştım o ise bu halimden zevk alıyordu. Tüm gücümü toplayıp ela gözü hırsla ittim. "-O kadın sadece senin aileni değil beni ya beni kendi kızını öldürdü." Her yara kabuk bağlar ama bu dikiş bile tutmuyor