Hayatının tüm zorluklarına tüm talihsizliklerine rağmen ayakta durmaya devam edip Mutluluk Peşinden hiç vazgeçmeden yılmadan yürümeye devam eden Zeynep mutluluğa ulaşabilecek mi?

Yiğite sırıtıp elimdeki kar topunu salladım. "Var mısın kar topu savaşına Yiğit akın?" dedim. Yiğit bu anı bekliyormuş gibi, benim yaptığım gibi yapıp, elindeki kar topunu salladı. "Varım naz solmaz." İlk atışı ben başlatmıştım. Yigitte benden sonra atış yapmıştı. Birlikte dakikalarca kar topu oynadık. En sonunda Yiğit yorulmamam için durmak zorunda kalmıştı. Bana kalsa ben hiç durmazdım. "Hadi daha fazla soğukta kalma." yigitin uzattığı elini sıkı sıkıya tuttum. Aklına bir şey gelmiş gibi gülümseyerek bana döndü. "Ben seninle her şeye varım Naz solmaz." "Her şeye mi?" dedim çocuksu bir edayla. "Evet her şeye. Hastalıkta ve sağlıkta yanında oldum. Artık aynı yastığa baş koymamız gerekmiyor mu?" dedi gözlerinin içi parlarken. Gerçekten bu adam benim bu hayattaki tek şansım olabilirdi. B.Ş.T : [ 11.04.21 ] 🍀 Kaybolmak #1 08.10.22 Yenilgi #2 26.11.22

Tam hayattan vazgeçerken, Beni aşka inandır. mizah#1 (09.06.2019) texting#1 (18.06.2019) lise#1 (22.07.2019) anonim#1 (26.07.2019) macera#1 (02.12.2019) genelkurgu#1 (31.12.2019) gençkızedebiyatı#1(20.01.2020) kısahikâye#1(05.03.2020) gençkurgu#1(07.03.2020) romantik#1(16.05.2020) romantizm#1(28.05.2020) komik#1(30.05.2020) dostluk#1(25.06.2020) komedi#1 (05.12.2020) Başlama Tarihi: 16 Mayıs 2019💫 Bitirme Tarihi: 8 Eylül 2019💫 Kapak| missisbhikayeleri

Her şey bir kurşunun değil de, bir çift kara gözün kurbanı olmakla başladı. Bedenimde ki değil, ruhumdaki ölü tohumların yeşermesiyle attı nabzım. Ve o günden sonra üzerimdeki çiğ toprağı atıp yaşamaya başladım. "Çünkü burası Veda Caddesi," dedi kara gözlerini, gözlerimin içine mıhlayarak. "Çünkü burada her veda bir merhabayla başlar."

''Şeytanın bileklerinde saklıdır belki de insanlığın rehberi zira böylesine bir insanlık yalnızca ondan öğrenilmiş kadar kötü olabilirdi.'' Her şeye rağmen yaşamaya devam etti çünkü yaşaması gerekti. İdealleri uğruna, hiçe sayılmış ruhu uğruna ve yıkık dökük bir harabeyi andıran kalbi uğruna. Ellerinden alıp ellere verdikleri hayatını tırnaklarının uçlarıyla kazanmak pahasına yaşamak zorundaydı. Ve yaşadı. Çok acıdı, çok acıttı belki ama bir gün o acı bir başkasına karıştı. İşte bu sefer ikisi birden yanmaya başladı. Farklı notalarda tek bir ritim oldu, çünkü artık kalpleri aynı şarkıyı söylüyordu. Bu onlara aitti ve onlar susana kadar bu şarkı hiç bitmeyecekti.

Veda Caddesi'nin devamıdır.

Yasemin, kendine ait dünyasında ona bu dünyayı veren birçok dostuyla beraber yaşayan, kalbi yaralı ama yaralarından en güzel çiçekler inşa eden bir kızdır. Sonra biri çıkar gelir. Yaralardan inşa edilen o çiçeği görür. Koparmaya kıyamaz, koklamaya da. "Yasemin," der. "Çiçeklerin en güzeli."

Mürekkebe Boyanan Sardunya'daki Ezgi karakterine ait bir hikâyedir.