⸻ Açıklama 20, bir şeylerin açıkça bozulmadığı ama artık yerinde de durmadığı bir zamanı anlatır. Yirmi yaşına giren bir anlatıcının hayatında büyük bir olay olmaz; gece aniden bölünmez, dünya tersine dönmez. Sadece bazı şeyler sessizleşir. Bazı detaylar gereğinden fazla fark edilir hâle gelir. Hikâye, korkuyu doğrudan göstermeye çalışmaz. Onun yerine, insanın kendi evinde bile yabancı hissettiği anlara odaklanır. Tanıdık seslerin yanlış zamanda gelmesi, gecenin gereğinden uzun sürmesi, düşüncelerin bir noktada takılı kalması... Anlatıcı, yaşadıklarının ne anlama geldiğini tam olarak bilmez. Zaten bilmek zorunda da değildir. Çünkü bu hikâyede rahatsızlık, açıklamadan önce gelir. Cin kavramı, metnin merkezinde değil; arka planındadır. Çocukluktan kalma uyarılar, aile içinde söylenmiş yarım cümleler ve hatırlanmak istenmeyen inançlar gibi. Anlatıcı, başına gelenleri adlandırmak istemez. Çünkü adlandırmak, bazen gerçeğe yaklaşmak değil; ondan kaçmaktır. 20, "bir şey oldu" demekten çok, "bir şey eksildi" hissiyle ilerler. Güven, rahatlık, korunuyor olma duygusu... Hangisi olduğunu tam seçemezsiniz. Hikâye boyunca okur da anlatıcıyla aynı yerde durur: Ne tam inanır, ne tamamen inkâr eder. Bu metin, korkuyu bağırarak anlatmaz. Uzun uzun açıklamaz. Okuyucunun zihninde yavaşça yer eder. Çünkü bazı hikâyeler okunmaz; bir süre insanın içinde kalır. Ve 20, tam olarak böyle bir hikâyedir. ⸻

2. KİTABIN YAZIMINA ŞİMDİLİK ARA VERDİM. TEKRAR BAŞLADIĞIMDA DUYURU YAPARIM. Bir gece vakti küçük bir bebek ormana bırakıldı. Ölsün diye götürüldüğü orman ona kıyamadı. Mavi gözleri safirler kadar parlak, Kızıl saçları alev alev yanacaktı. Eşsiz bir güzellikti onun ki, Kem gözlerden uzakta. Bir gece vakti kaybedildi varlığı, Ta ki aşk bulana dek kalbini... Astasya kızıl bir düştü, büyülü ormanda saklı...