"Masalda da gerçekte de kalbi olmayan bütün kızların adı Gökçen'dir..." . . . Kapak: @birkadehsevgi- 🦋🖤

Yaşıyorduk, işkence çekiyorduk, idam ediliyorduk, köle gibi çalıştırılıyorduk, susuyorduk, çığlık atıyorduk ama hepsinin sonunda sesli ya da sessiz bir savaş veriyorduk çünkü seviyorduk. Şaşırtıcıydı, sevgi bazen bir savaş meydanının ortasında size uğruyordu. O an iki yolum vardı. Ya sevecektim, ya ölecektim. Sevmeyi seçtim. Onu sevmek de ölümü daima nefes gibi ensende hissetmekti. "En büyük savaşların ortasında kurak topraklardan bile bazen çiçek açar, bombalar etki etmez, kökleri sımsıkı tutunur. Bir bakarsın renkler canlanır, güzel kokar her yer. Sen bu çiçeksin diyemem, biz bu çiçeği temsil ediyoruz diyebilirim. Özgürlüğümüze." Bu kitapta geçen kişiler ve kurumlar tamamen hayal ürünü olup her ayrıntısıyla kurgudan ibarettir.

"Biz aynı şeyleri giyerek bile dünya gündemine oturuyorsak sevgili olursak yer yerinden oynar. Bu yüzden şu andan itibaren çıkıyoruz." ©2019 |roenvia

En yakın arkadaşıyla arkadaşının edindiği yeni sevgilisi nedeniyle eskisi kadar yakın olmadığını hisseden Lalisa, tüm yaz sıkılmamak için ilk aşkı Jeon Jungkook'un saçma olacağını düşündüğü eğlence rutinlerine katlanmak zorunda kalır.

Gücün hüküm sürdüğü bu dünyada duyguya yer yoktur. İşin içine duyguyu katarsan; elin kolun bağlanır, mantığın sessizliğe gömülür ve asla kazanamazsın. Duygu, bilinçaltının insana karşı oynadığı en büyük oyundur ve bu oyuna sadece aptallar kanar. Eğer sen, duyguya önem veriyorsan hemen buradan çıkabilirsin çünkü benim hikayemde duyguya yer yok. ©2020 | roenvia

❝Gerçek aşk söz konusu olduğunda hiçbir şey imkansız değildir.❞ ©2018 | roenvia

dik başlı vita lisa ve fazla sinirli delta jeongguk. liskook, omegaverse. jamaisreary, 160822.

❝Dahi düşüncelerle dizayn edilmiş bir hayat. Hayatın içine dizilen oyuncular. Bazı oyuncular eksilir, yerine yedek oyuncular dahil edilir. Bazı hayatlar silinir, üstüne yeni bir hayat eklenir. Hikaye tekrar başa döner.❞ ©2020 | roenvia

16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."

❝Bu salıncağın ulaşabildiği son sınır kadar gidebilirsin benden. Uzaklaşırsın ama sonunda döneceğin yer yine benim yanım.❞ Bir piyanonun üzerinde, otuz altısı sert abanoz ağacından yapılmış olan, toplamda seksen sekiz tane tuş bulunurmuş. Bu seksen sekiz tuşun her birisi ruhunu bir diğerine teslim ederken, bir tanesi eksik, yaralı ve sessiz kalırmış. Piyanist onu usta parmaklarıyla kutsasa dâhi, onun sesi asla çıkmazmış. Şimdi bir piyanist vardı benim önümde. Asla vazgeçemediği, yenisini alamadığı o çok sevdiği piyanosundaki bozuk olan tuştum ben. Seksen yedi tuşun tamamını kullanıyor, her bir parçaya ellerinin arasında hükmediyordu ama parmakları asla beni bulmuyordu. Biliyordu çünkü, sesi çıkmayan bir tuşun, çıkan tüm melodilerin katili olmasını istemiyordu. Yine de vazgeçmiyordu o piyanodan. Orada, dışarıdan bakılınca sağlam gibi duran tuşun aslında sesinin kesildiğini sadece o biliyordu. [Jeon Jungkook ❧ Lalisa Manoban] Kapak tasarım: @IseraRoss ♡ ➻ Argo ve yetişkin içerik bulundurur!