Yaşıyorduk, işkence çekiyorduk, idam ediliyorduk, köle gibi çalıştırılıyorduk, susuyorduk, çığlık atıyorduk ama hepsinin sonunda sesli ya da sessiz bir savaş veriyorduk çünkü seviyorduk. Şaşırtıcıydı, sevgi bazen bir savaş meydanının ortasında size uğruyordu. O an iki yolum vardı. Ya sevecektim, ya ölecektim. Sevmeyi seçtim. Onu sevmek de ölümü daima nefes gibi ensende hissetmekti. "En büyük savaşların ortasında kurak topraklardan bile bazen çiçek açar, bombalar etki etmez, kökleri sımsıkı tutunur. Bir bakarsın renkler canlanır, güzel kokar her yer. Sen bu çiçeksin diyemem, biz bu çiçeği temsil ediyoruz diyebilirim. Özgürlüğümüze." Bu kitapta geçen kişiler ve kurumlar tamamen hayal ürünü olup her ayrıntısıyla kurgudan ibarettir.

jaeyong oneshot(?) angst!!! jh: ❝kamaşan bir kimsesizlikle hayata küsüyor avuçlarım.❞ ty: ❝sabahlarım çok yorgun artık, kalınlaşıyor günbatımlarım. hayatımdan yokluğa sızar gibi azalıyor beklentilerim, sevinçlerim, tahammüllerim, korkularım, ümitlerim; azalıyorum. serinleşiyor sesim, bakışlarım koyulaşıyor. ufaldı heyecanlarım, isteklerim kendini bile tutuşturmuyor. bir tek alkole dayanıklılığım arttı, dalgın bir seyrekliğe benziyor sarhoşluğum.❞

Nakamoto Yuta'yı üzen şeyler ve bazı kişiler －list! －tamamlandı ©l0velyuta

Sevdiğini bul ve seni öldürmesine izin ver.