"Söz konusu senken bir sınırım yok ama sen, geri kalan herkesin duracağı o sınırsın..." **** İnsanların ismini duyunca titrediği ve önünde eğildiği bir adamdı. Saygı ya da korku fark etmezdi, ona göre herkes haddini ve yerini bilmeliydi fakat tüm bunları umursamayan tek bir kişi vardı ve o; onun önünde eğilmeyi değil onun karşısında durmayı seçmişti. Bade Gökova trajik geçmişini arkasında bırakmaya ve kendine beladan uzak, huzurlu bir hayat kurmaya çalışıyordu. Tek istediği unutmak, sevmek ve hayata tutunmaktı. Ancak onunla karşılaştığında tüm bunlar artık imkansızdı. Unutmak istedikleri her an gözlerinin gönünde, dilediği sevgi hiç istemediği bir adamın kalbinde ve tutunmak istediği hayat onun kanlı ellerindeydi. Bade bakanın incitmekten çekindiği bir kadın, o'ysa deli bir fırtınaydı. Ve birlikte kor kadar sıcak, ölüm kadar soğuklardı... *** "Sen kör bir kurşundan farksızdın... Delip geçmen gerekirdi ama kalbimin tam ortasına saplanıp kaldın..."

Benim yıllar önce gördüğüm o belli belirsiz çizgiyi dahi bir ihtimal olarak kabul etmediğini gösterircesine bıçağın keskin ucunu gözlerimin içine bakarak kendi avcuna bastırdı ve aşağıya doğru çekti. Oluk oluk akan kan beyaz gömleğine süzülmüş, yüzünde acıyı gösteren tek bir mimik bile oynamamıştı. ''Ne bu kan akmayı durdurdu...'' dedi Ferman'ı tutan elimi bir hışımla çekerek. Avcum ellerinin arasındayken sıcak kanı buz gibi tenimde süzüldü. Ben yıllar önce bitti diye haykırırken o bizim sonumuzun daha gelmediğini belirtircesine o kanlı bıçağı avcumun içine bıraktı. Bu beni öldür demekten başka bir şey değildi. ''Ne de bu can bu bedenden çıktı.'' Dedi düşüncemi doğrulamak ister gibi. Parmaklarımdan süzülen, tenime bulaşmış kanıyla birlikte avcumun içine baktım. Bizim sonumuz yine benim ellerimin arasındaydı fakat bu sefer ima ettiği son çok daha başkaydı. -Hikaye içerisinde yetişkin içerikler bulunmaktadır.