"Erdem Altan yeni Matematik hocanız" diyerek adını tahtaya yazdı. ............ "Ben Mavi Korkmaz. Babam Komutan. Annem ev hanımı" diyip yerime geçtim. Yayımlanma tarhi: 02.02.2024

Asya:Selammmm gelecekteki kocam!! 0542*****: Aras git oğlum dalga geçme benle ya iyice sapıttın kocam falan. Asya:Aras değilim ama Aras kocamamı yürüyor bak kırıldım:( 0542***:Beril kuzenim falan demem sana git başkasıyla kafa bul. Asya:Beril mi?Beril senin kuzeninmi?Ne?Benim bestim olan Berilmi?(Mesaj silindi) 0542***:Kimsinn senn? Asya:Gelecekteki karın. 0542***:Neyse engelliyorum seni.Ugrasamam Asya: Ne? Karını mı engellicen?(Mesaj iletilmedi)

"Delibal, hem şifa hem zehir."

Kırmızı bir bağın ardına saklanan körlük... Kırmızı bir elbisenin ardına saklanan zayıflık... Ve kırmızı bir boyanın ardına saklanan gerçek... "Gözlerini neden bağlıyor?" Çalışan derin bir nefes aldı. "Çünkü göremiyor." Kaşlarını çatıp çalışana baktı. Kafası karışmış anlam verememişti. "Onun kör bir ressam olduğunu mu söylüyorsun?" Çalışan tekrar masaya dönüp işine devam etti. "Onun babasını dahi geride bırakan dünyaca ünlü kör bir ressam olduğunu söylüyorum." İnanmak istemezcesine güldü. "İmkansız." Çalışan ise yüzünde alaycı bir gülümsemeyle ona bir göz atmış işine devam ederek cevap vermişti. "Duvardaki tabloların kimin eseri olduğunu sanıyorsun?"

Koca sema, diz çöktü gözlerine. Ay bembeyaz parlak tenin yanında soluk kaldı, yıldızlar gökyüzü kadar karanlık olan saçlara meydan okudu. Bulutlar ağladı, yağmur selam verdi kanlı ellere. Kalplere sis çöktü, güller boyun büktü üzerinden çıkmayan kan kokusuna. Ve dinledi toprak sözlerini. "Saçların kadar uzun ve güzel olsun ömrün Küçük Yalancı." Dedi adam, ama kesti kadının saçlarını kendi elleriyle, kıydı sevdiğinin ömrüne. "Hiçbir yere gitmeyeceğim sevgilim..." Dedi kadın, ama tutmadı sözünü, kıydı sevdiğinin aşkına. Sevdiği kadınları bir bir kaybeden acımasız katil, Akın Korel. Sevgiden yoksun kurak bir kalp ve o kalpte açan beyaz bir papatya. Kendi döktüğü göz yaşlarıyla büyüdü, getirdi baharı. Kimse fark etmedi onu. Güllere ulaşılmak isteyenlerce ezildi, yine döktü göz yaşlarını. Adam fark etti solan papatyayı, aldı ellerine. Ama öldü beyaz papatya. Muhteşem bir koku sardı etrafı. Ölü bir çiçek hiç böyle güzel kokar mıydı? Yaşadığını sandı, sevindi adam. Ama bilmiyordu papatyaların ölünce koktuğunu. Öğrendiğinde ise artık çok geçti...

"Delilerin sevdası hoyrat bir fırtına gibidir. Günün başında seni sarsan fırtına, gecenin şafağında ılık bir esintiye dönüşüp kaburgalarının arasına sokulur." Saka ve Sanrı'da tanıdığımız Gurur ve Farah'ın hikayesi. SVS'den bağımsız bir kurgu olduğu için Sarkaç'a başlamak için önce Saka ve Sanrı'yı okumanıza gerek yoktur.

Yaşıyorduk, işkence çekiyorduk, idam ediliyorduk, köle gibi çalıştırılıyorduk, susuyorduk, çığlık atıyorduk ama hepsinin sonunda sesli ya da sessiz bir savaş veriyorduk çünkü seviyorduk. Şaşırtıcıydı, sevgi bazen bir savaş meydanının ortasında size uğruyordu. O an iki yolum vardı. Ya sevecektim, ya ölecektim. Sevmeyi seçtim. Onu sevmek de ölümü daima nefes gibi ensende hissetmekti. "En büyük savaşların ortasında kurak topraklardan bile bazen çiçek açar, bombalar etki etmez, kökleri sımsıkı tutunur. Bir bakarsın renkler canlanır, güzel kokar her yer. Sen bu çiçeksin diyemem, biz bu çiçeği temsil ediyoruz diyebilirim. Özgürlüğümüze." Bu kitapta geçen kişiler ve kurumlar tamamen hayal ürünü olup her ayrıntısıyla kurgudan ibarettir.