Adamlar evdekileri etkisiz hâle getirmek için yüzlerine sprey sıktı; nefesleri ağırlaştı, göz kapakları kapanıyordu. Meyra da dahil herkes derin bir uykunun etkisi altına girdi. Abbas, kimsenin onu böyle görmesine izin veremezdi. Tek başına, dikkatle Meyra'nın odasına girdi. Meyra...
Öylesine güzel ve huzurluydu ki, bir melek gibi yatıyordu. Abbas bir süre sessizce izledi, yüzüne dokundu, nefesini içine çekti. Kollarını yavaşça uzattı ve onu kucakladı. Meyra hâlâ spreyin etkisiyle derin bir uykudaydı. Abbas, kollarında taşıdığı güzelliği incitmemeye özen gösteriyordu. Adamlar evde hiçbir iz bırakmamış gibiydi. Geriye sadece sessizlik kalmıştı. Evdekiler uyandığında, Meyra'yı yok olmuş sanacaklardı. Abbas'ın yaptığı en büyük kötülük buydu: Meyra'yı ailesinden, sevdiklerinden ve hayatından koparmak... Ama kalbine söz geçiremiyordu. Arabaya bindiklerinde, Abbas onu kucağında sıkıca sardı. Boynunu ve saçlarını koklarken kendini zor tutuyordu; öfke ve arzu arasında bir savaş veriyordu. Nikaha kadar sabretmek zorundaydı. Bu gece, Abbas ve Meyra başka bir ülkeye uçacaktı. Meyra sabah uyandığında bambaşka bir hayatın kapılarını aralayacaktı. Başta isyan edecek, ağlayacak, ama Abbas'tan başka bir çıkış yolu olmadığını anlayacaktı.

"Benden başka gidecek hiçbir yerin yok." Adam yapılı cüssesini kendinden oldukça küçük kıza iyice bastırdı ve çenesini sıkarak yüzünü kendine yükseltti. "Gidebileceğin herkesi öldürdüm, uyuyabileceğin her evi yıktım, başını koyabileceğin tüm yatakları yok ettim, sığınabileceğin her limanı yaktım ve küllerini beş okyanusa savurdum." Biraz durup kızın sindirmesini bekledi. Ağır ağır, beynine çakarcasına vurgulu bir tonda tekrar konuşmaya başladı. "Benden kaçtığında gidebileceğin tek yer benim yanım, uyuyabileceğin tek yer benim evim, başını koyabileceğin tek yatak benim yatağım ve sığınabileceğin tek liman benim kollarım." Çenesindeki elini çekmeden diğer elini incecik boynuna sardı ve yaşlarla parlayan cam gibi parlak, göğü taşıyan gözlere baktı. Kendi dipsiz kuyularının aksine onun gözleri içinde binlerce diyar bulunduruyordu ve adam o binlerce diyarın hepsini kendine istiyordu. Hepsini. Her bir tanesini. Tek tek. Sonsuza dek. Kadın, adamın omuzları üzerinden arkadaki büyük eve baktı. Ev kadının gidebileceği son yer, uyuyabileceği son yatak, sığınabileceği son limandı. Ve adam dakikalar önce o evi ateşe vermişti. "Bırak."dedi inlercesine. Bırakmadı. "Canım yanıyor."dedi. Umursamadı. O, acımasızdı. O nitelikli bir katil ve kalpsiz bir psikopattı. O, kimsesizdi. O, sığınabileceği tek limanı, kendi elleriyle yakmış, küllerini kaybetmemek için dünyayı ateşe vermişti. O, tehlikeliydi. Ve o aşıktı. Çok, çok aşık.

"Hayatı altüst olmuş, kimsesiz bir kadın... Ve onu zorla kızına bakıcı yapan, karanlık sırlarla dolu tehlikeli bir adam. Esaret mi, yoksa beklenmedik bir kader mi? Birbirine tamamen zıt iki dünya, nefes kesen bir hikâyede çarpışıyor. Ancak bu hikâyede kim gerçekten tutsak, kim gerçekten özgür?"

Tehlikeli bir mafyanın evinde hizmetçisin ve bilmemen gereken bir sırrı öğrendin.... Ya yaşamak için tehlikeli mafyanın teklifini kabul edeceksin ya da kabul etmeyip öleceksin. Sude Deniz Kumsal annesinin tedavisi için mafyanın evinde hizmetçi olarak işe başladı ama patronunun mafya olduğunu bilmiyordu. Sude Deniz Kumsal & Ömer Renat Barçın. °•° "Anlamadım?" Dedim gözlerine bakmaya devam ederken. Tanrım! Pozisyonumuz hiç hoş değildi! "Sadece benim ol, benimle yat, hayatında ve hayatımda ol." Kısaca fahişem ol diyor... "B-benden fahişeniz mi olmamı istiyorsunuz!" Sinirle konuşarak onu göğsünden itmeye çalıştım ama nafileydi. "Hayır. Senden benim kadınım olmanı, bana ait olmanı istiyorum" yutkunarak gözlerine bakmaya devam etdim. "Bu olmaz" gözlerimi ondan kaçırarak yaralı adama baktım. Sanırım artık ölmüştü. Ölmüş olma ihtimaline tüylerim diken diken olmuştu. "Niye? Bakire misin?" Duyduğum kelimeler ile gözlerim kocaman açıldı. Gözlerimi kaçırarak hızlı bir şekilde "H-hayır" dedim. Kitap kapağı: Damla_yazar Kitap şahsıma aitdir! Çalınma gibi olasılık olduğun da kanalınız şikayet etdirilecektir!

Üniversite dördüncü sınıf öğrencisi olan Asuman, eczacılık okumaktadır. Sıradan hayatı, yeni dönemde gelen ve akademisyen olan Ömer Asaf hocası ile değişir, karmaşıklığa uğrar. Dönemin başından beri hocasının kendisine ilgisini fark eden ama yansıtmayan Asuman, bunun bedenen olduğunu düşünüp kendisini geri çeker. Fakat bir gün daha fazla uzatmak istemez ve ona kapılır. Asuman bunu anlaşma olarak görür ve ona bir teklifte bulunur. Zor da olsa kabul eden adamla bir beraberlikleri olur. Aralarında bulunan 12 yaş farkıyla çeşitli sorunlar yaşarlar. Bu sorunların başında, Asuman'ın sınırının olmaması gelirken, Ömer Asaf'ın da her şeyi kontrol etmesi ve buna ek öfkesi çakışır. Bitmeyen kavgaları, tartışmaları gün sonunda birbirlerinin bedenlerinde son bulur. Fakat sorun şu ki, Asuman'ın öne koyduğu anlaşma, artık geçersizdir. Çünkü ona aşık olmuştur. *** Dikkat. Bu hikaye çokça yetişkin ve çokça baskı, zorbalama, tehdit, yaş farkı içermektedir. Bunu bilip ona göre başlayınız. Bu da olmaz ama diyeceğiniz yerler muhakkak olacaktır. Erkek karakter fazlasıyla sahiplenici, mağaradan çıkma bir karakter düz tabirle. Çeşitli tehditlerle, öfke sorunlarıyla, kıskançlıklarla ve sinir krizleriyle geçecek o kitaba hoş geldiniz. *** 28.04.2024

"Siz Arya Akın hiç bir baskı altında kalmadan kendi hür iradenizle Okan Şen'i eşiniz olarak kabul ediyor musunuz?" Diye soran nikah memuru ile Okan'a bakıp gülümsedim. Ardından "Evet!" diye bağırdım. Okan da gülümserken nikah memuru yine konuşmaya başladı. "Siz Okan Şen hiç bir baskı altında kalmadan kendi hür iradenizle Arya Akın'ı eşiniz olarak kabul ediyor musunuz?" Başımı Okan'a çevirip vericeği cevabı bekledim. "Evet!" diye bağırmasıyla gülümsedim. "Sizlerde şahit misiniz?" Diye soran nikah memuru ile Okan'ın tanımadığım arkadaşları "Evet!" Dedi. İmzaları atmamız ile nikah memuru "ben de belediyenin bana verdiği yetkiye dayanarak sizi karı koca ilan ediyorum." Dedi ve evlilik cüzdanını bana verdi. İşte her şey o zaman başladı... *** Kapıya vurmaya başladığımda bir süre sonra kilit sesi duyuldu ve kapı açıldı. "Noldu niye vuruyorsun?" "Burada mı yaşayacağım?" Diyerek odayı gösterdim. "Evet burda yaşayacaksın!" "Açım ben o nolucak?" "Sana getirdiklerimi yiyeceksin. Arada bir eğleniriz." Diyerek göz kırptı. "Asla ama asla seninle yatmayacağım. Zorla mı!" Kolumdan tutup kendine doğru çekti beni, göğsüm göğsüne çarparken kolumu daha da güçlü sıktı. Acıdan dolayı yüzümü buruşturdum. Morarıcağına eminim. "Gerekirse zorla!" "Bırak kolumu acıyor." Dediğimde umursamadan daha da sıktı. Kafasını boynuma götürüp derin bir nefes aldı. Ardından öpmeye başladı. Ben onu itmeye çalıştıkca o daha da beni kendine bastırıyordu. "Lütfen bırak." Hem ağlıyor hem yalvarıyordum. Boynumu ısırmasıyla acıdan dolayı gözlerimi yumdum. "Lütfen bırak, lütfen yalvarıyorum dokunma bana." Hıçkırarak konuşuyordum artık. Başlangıç: 07/11/2020

(...) -Bak şu aynaya !'dedi puslu sesiyle fısıldayarak. Dudaklarını genç kızın kulağına dayayıp hafifçe yutkundu. ''İyi bak ! Bu aynada gördüğün kadın benim için doğdu. Benim için getirildi bu dünyaya. Sen benimsin Ahuzar! Ve o geçmişle olan tek bağın bu. Sen benimsin, ve benim olana hiç bir şey olmayacak. Evvelinde benim, sonunda!' ***"Bir ve ikinci kitap bir arada." 🕶️ Karan & Ahuzar 👠

Hızla açılan kapıyla cama yaslı kafamı kaldırdım. İrkilmiştim. Ona doğru dönmedim. Bu evde bu odaya ondan başka kimse bu şekilde giremezdi. Hoş, bir süredir kimse giremiyordu. Yanıma doğru gelip yüzümü ona dönmemi bekledi. Aldığı sesli nefeslerden sabrının sonunda olduğumu anlıyordum. Gülmek istedim. Sabır? Onun bana hiç göstermediği bir şeydi. Beni yanıltmadı. Sertçe çenemden tutup yüzümü ona doğru döndürdü. "Bayılıyorsun değil mi? Beni sinirlendirmeye bayılıyorsun. Kaç defa daha söyleyeceğim? Ben odaya girdiğimde yüzüme bakacaksın." Sertçe ittirdi beni. Alışmıştım. "Kimden yüz buluyorsun he? Kime güveniyorsun." Kime mi güveniyorum? Kimseyle görüşmeme izin vermezken bu nasıl bir soruydu? Cevap vermemem daha çok sinirlendirmiş olsa gerek ensemdeki saçlara asıldı. "Ne o? Yine her zamanki gibi cama yapışmışsın." Saçlarımı daha kuvvetli çekince inledim. "İyi izle. Dışarda geçen, akıp giden bu hayatı iyi izle. Çünkü sana bu evden, bu odadan başka yer haram." Yüzünü yüzüme yaklaştırırken fısıldadı. "Ama sakın hayallere kapılayım deme. Çünkü her gece o hayalleri başına yıkmaktan büyük mutluluk duyarım." Sözleriyle birşey demek istedim. Ağzımı açıp cevap vermek istedim. Ama yapardı biliyorum. Yapıyordu çünkü. Artık beni tanıyordu. Hayallere kapıldığımı biliyordu. Her gece bana kim olduğunu gösterip dünyamı başıma yıkıyordu. Aldığım solukları boğazıma diziyordu. Kaçış yoktu.

Karısının ölmesiyle tüm dengeleri değişen ve kızının öğretmeniyle yeniden aşkı tadan bir baba ile aşkı hiç ummadığı bir adamda bulan bir öğretmenin öyküsü... Not: Mafya kitabı değildir. Yetişkin okurlar için uygundur. Yetişkin içerikli sahneler içerir. Ön yargılarınızı bir kenara bırakın ve hikayenin ilk bölümlerine göre hüküm vermeyin! Bu kurguda geçen kişiler, olaylar ve kurumlar tamamen hayal ürünüdür. Başlama Tarihi: 16.06.19

Normal bi yaşantıdan birine ait olma duygusu ile başlayan bi hayat ( +18 )