"Bırak onu Delfin, abimin o. Özel bir içecekmiş, hatta beni de özellikle tembihledi, sakın dokunma, içme falan dedi," Tadını acayip merak etmiştim. Alt tarafı bir yudum alacaktım, ne olabilirdi ki? . . Argo, küfür ve yetişkin içerik (+18) barındırır.

UYARI ❗ Bölümler 18+ rahatsız olanlar okumasın !

Adamlar evdekileri etkisiz hâle getirmek için yüzlerine sprey sıktı; nefesleri ağırlaştı, göz kapakları kapanıyordu. Meyra da dahil herkes derin bir uykunun etkisi altına girdi. Abbas, kimsenin onu böyle görmesine izin veremezdi. Tek başına, dikkatle Meyra'nın odasına girdi. Meyra...
Öylesine güzel ve huzurluydu ki, bir melek gibi yatıyordu. Abbas bir süre sessizce izledi, yüzüne dokundu, nefesini içine çekti. Kollarını yavaşça uzattı ve onu kucakladı. Meyra hâlâ spreyin etkisiyle derin bir uykudaydı. Abbas, kollarında taşıdığı güzelliği incitmemeye özen gösteriyordu. Adamlar evde hiçbir iz bırakmamış gibiydi. Geriye sadece sessizlik kalmıştı. Evdekiler uyandığında, Meyra'yı yok olmuş sanacaklardı. Abbas'ın yaptığı en büyük kötülük buydu: Meyra'yı ailesinden, sevdiklerinden ve hayatından koparmak... Ama kalbine söz geçiremiyordu. Arabaya bindiklerinde, Abbas onu kucağında sıkıca sardı. Boynunu ve saçlarını koklarken kendini zor tutuyordu; öfke ve arzu arasında bir savaş veriyordu. Nikaha kadar sabretmek zorundaydı. Bu gece, Abbas ve Meyra başka bir ülkeye uçacaktı. Meyra sabah uyandığında bambaşka bir hayatın kapılarını aralayacaktı. Başta isyan edecek, ağlayacak, ama Abbas'tan başka bir çıkış yolu olmadığını anlayacaktı.

Rivayet odur ki; Anka yanacağı vakit göğün en yüksek yerine çıkar, kanatlarını son kez karanlığa açar ve kor ateş olmadan evvel en kıymetli tüyünü yeryüzüne düşürürmüş. O tüye Şehbal denirmiş; kimin avucuna düşerse ona baht getirirmiş. Ateşe yaklaş, çünkü Anka yanmadan Şehbal olmaz. Bir borç varmış, bir anlaşma yapılmış, bir yangın çıkmış. Bir yıkımın adını Muhrip koymuşlar, bir yangının adını Alaz. Kaderlerini kor ateşle birbirine bağlamışlar, o yangının adını aşk koymuşlar. Karanlık bir sokağa bir ağıt düşmüş, bir kadın ateş olmuş yürümüş. Bir adam ölüme koşarken sevda denen ateşe düşmüş. Bir kurşun saplanmış göğsüne, bir çift göz değmiş gözüne. Yiğitmiş, dünyaya diz çöktürmüş, yiğitmiş, kızıl saçlı bir kadının önünde diz çökmüş. "Efsaneye inanıyor musun?" Yüzünde gizemli bir tebessüm belirdi. "Efsanelere mi bilmiyorum ama bazı hikayelerin insanı seçtiğine inanıyorum." Gözleri gözlerimi buldu. "Efsanelere değil, sana inanıyorum." Bir kibrit çak, yansın karanlıklar. Ateşe yaklaş çünkü yanmadan yazılmaz masallar.

İlk kitabım🕯 "Hayatı altüst olmuş, kimsesiz bir kadın... Ve onu zorla kızına bakıcı yapan, karanlık sırlarla dolu tehlikeli bir adam. Esaret mi, yoksa beklenmedik bir kader mi? Birbirine tamamen zıt iki dünya, nefes kesen bir hikâyede çarpışıyor. Ancak bu hikâyede kim gerçekten tutsak, kim gerçekten özgür?"

Tehlikeli bir mafyanın evinde hizmetçisin ve bilmemen gereken bir sırrı öğrendin.... Ya yaşamak için tehlikeli mafyanın teklifini kabul edeceksin ya da kabul etmeyip öleceksin. Sude Deniz Kumsal annesinin tedavisi için mafyanın evinde hizmetçi olarak işe başladı ama patronunun mafya olduğunu bilmiyordu. Klişe seviyorsanız okuyun. Sude Deniz Kumsal & Ömer Renat Barçın. °•° "Anlamadım?" Dedim gözlerine bakmaya devam ederken. Tanrım! Pozisyonumuz hiç hoş değildi! "Sadece benim ol, benimle yat, hayatında ve hayatımda ol." Kısaca fahişem ol diyor... "B-benden fahişeniz mi olma mı istiyorsunuz!" Sinirle konuşarak onu göğsünden itmeye çalıştım ama nafileydi. "Hayır. Senden benim kadınım olmanı, bana ait olmanı istiyorum" yutkunarak gözlerine bakmaya devam ettim. "Bu olmaz" gözlerimi ondan kaçırarak yaralı adama baktım. Sanırım artık ölmüştü. Ölmüş olma ihtimaline tüylerim diken diken olmuştu. "Niye? Bakire misin?" Duyduğum kelimeler ile gözlerim kocaman açıldı. Gözlerimi kaçırarak hızlı bir şekilde "H-hayır" dedim. Kitap kapağı: Damla_yazar Kitap şahsıma aitdir! Çalınma gibi olasılık olduğun da kanalınız şikayet etdirilecektir!

Üniversite dördüncü sınıf öğrencisi olan Asuman, eczacılık okumaktadır. Sıradan hayatı, yeni dönemde gelen ve akademisyen olan Ömer Asaf hocası ile değişir, karmaşıklığa uğrar. Dönemin başından beri hocasının kendisine ilgisini fark eden ama yansıtmayan Asuman, bunun bedenen olduğunu düşünüp kendisini geri çeker. Fakat bir gün daha fazla uzatmak istemez ve ona kapılır. Asuman bunu anlaşma olarak görür ve ona bir teklifte bulunur. Zor da olsa kabul eden adamla bir beraberlikleri olur. Aralarında bulunan 12 yaş farkıyla çeşitli sorunlar yaşarlar. Bu sorunların başında, Asuman'ın sınırının olmaması gelirken, Ömer Asaf'ın da her şeyi kontrol etmesi ve buna ek öfkesi çakışır. Bitmeyen kavgaları, tartışmaları gün sonunda birbirlerinin bedenlerinde son bulur. Fakat sorun şu ki, Asuman'ın öne koyduğu anlaşma, artık geçersizdir. Çünkü ona aşık olmuştur. *** Dikkat. Bu hikaye çokça yetişkin ve çokça baskı, zorbalama, tehdit, yaş farkı içermektedir. Bunu bilip ona göre başlayınız. Bu da olmaz ama diyeceğiniz yerler muhakkak olacaktır. Erkek karakter fazlasıyla sahiplenici, mağaradan çıkma bir karakter düz tabirle. Çeşitli tehditlerle, öfke sorunlarıyla, kıskançlıklarla ve sinir krizleriyle geçecek o kitaba hoş geldiniz. *** 28.04.2024

"Siz Arya Akın hiç bir baskı altında kalmadan kendi hür iradenizle Okan Şen'i eşiniz olarak kabul ediyor musunuz?" Diye soran nikah memuru ile Okan'a bakıp gülümsedim. Ardından "Evet!" diye bağırdım. Okan da gülümserken nikah memuru yine konuşmaya başladı. "Siz Okan Şen hiç bir baskı altında kalmadan kendi hür iradenizle Arya Akın'ı eşiniz olarak kabul ediyor musunuz?" Başımı Okan'a çevirip vericeği cevabı bekledim. "Evet!" diye bağırmasıyla gülümsedim. "Sizlerde şahit misiniz?" Diye soran nikah memuru ile Okan'ın tanımadığım arkadaşları "Evet!" Dedi. İmzaları atmamız ile nikah memuru "ben de belediyenin bana verdiği yetkiye dayanarak sizi karı koca ilan ediyorum." Dedi ve evlilik cüzdanını bana verdi. İşte her şey o zaman başladı... *** Kapıya vurmaya başladığımda bir süre sonra kilit sesi duyuldu ve kapı açıldı. "Noldu niye vuruyorsun?" "Burada mı yaşayacağım?" Diyerek odayı gösterdim. "Evet burda yaşayacaksın!" "Açım ben o nolucak?" "Sana getirdiklerimi yiyeceksin. Arada bir eğleniriz." Diyerek göz kırptı. "Asla ama asla seninle yatmayacağım. Zorla mı!" Kolumdan tutup kendine doğru çekti beni, göğsüm göğsüne çarparken kolumu daha da güçlü sıktı. Acıdan dolayı yüzümü buruşturdum. Morarıcağına eminim. "Gerekirse zorla!" "Bırak kolumu acıyor." Dediğimde umursamadan daha da sıktı. Kafasını boynuma götürüp derin bir nefes aldı. Ardından öpmeye başladı. Ben onu itmeye çalıştıkca o daha da beni kendine bastırıyordu. "Lütfen bırak." Hem ağlıyor hem yalvarıyordum. Boynumu ısırmasıyla acıdan dolayı gözlerimi yumdum. "Lütfen bırak, lütfen yalvarıyorum dokunma bana." Hıçkırarak konuşuyordum artık. Başlangıç: 07/11/2020